Wielu zaawansowanych użytkowników komputera, zwłaszcza tych korzystających z linux'a, bardzo ceni sobie możliwość bezgranicznego zarządzania posiadanym sprzętem elektronicznym. Nie chodzi tylko o zwykłego desktopa czy laptopa ale też o urządzenia z systemami wbudowanymi jak, np. routery WiFi. Większość routerów nie obsługuje modemów LTE ale mogłaby, gdyby pozwalało im na to zainstalowane na nich oprogramowanie. Na moim blogu jest kilka artykułów dotyczących instalacji i konfiguracji modemów LTE właśnie na takich routerach, z tym, że w oparciu o firmware OpenWRT/LEDE. Niemniej jednak, w przypadku takiego alternatywnego firmware wymagana jest drobna znajomość obsługi komputera, a cała masa użytkowników nie chce poświęcać czasu na zgłębianie technik informatycznych. Te osoby chcą zwyczajnie podłączyć dane urządzenie do prądu i móc z niego korzystać tuż po wyjęciu go z pudełka. Mam właśnie jedno takie urządzenie, które byłoby w stanie zaspokoić większość osób z tego grona. Nie jest to co prawda pełnowymiarowy router WiFi z modemem LTE na pokładzie ale w przeciwieństwie do swoich kolegów jest o wiele bardziej mobilny. Mowa o przenośnym hotspocie LTE M7310 od TP-LINK.

Ten post ma na celu zebranie wszystkich wpisów dotyczących instalacji i konfiguracji alternatywnego firmware OpenWRT, które znajdują się na tym blogu i umieszczenie ich w jednym wpisie. Chodzi generalnie o to, by wszystkie te artykuły były dostępne na jednej stronie w formie spisu treści odwołującego się do poszczególnych tekstów. Na tplinkforum.pl znajduje się post "OpenWRT w pigułce", z tym, że tamten artykuł dotyczy wydania Barrier Breaker. Artykuły, do których linki znajdują się poniżej, odwołują się do wydania Chaos Calmer i rozwiązania opisane w nich powinny na tej wersji firmware działać bez problemu. Mogą natomiast pojawić się problemy w przypadku konfiguracji starszych wersji OpenWRT na naszym routerze WiFi.

Czasami bardzo dziwne rzeczy mogą się przytrafić naszym komputerom. Kilka tygodni temu, z niewiadomych przyczyn port ethernet w moim laptopie zwyczajnie zamarł. Linux go nie rozpoznaje i nie da rady za jego pośrednictwem podłączyć się do sieci. Można oczywiście skorzystać z WiFi ale w pewnych sytuacjach ta opcja odpada i zostaje nam jedynie łącze przewodowe. Tak się składa, że mam na wyposażeniu adapter UE200 od TP-LINK. Jest to karta sieciowa mająca z jednej strony gniazdko ethernet, z drugiej zaś złącze USB, dzięki któremu łatwo tę kartę można podłączyć do komputera. Pytanie tylko jak taka sieciówka na USB zachowa się pod linux'em. W tym wpisie obadamy sobie właśnie tę kwestię.

Technologia wymaga energii. Ostatnio ktoś wspominał mi o tym, że infrastruktura internetowa zjada jakieś 10% ogólnoświatowego zapotrzebowania na prąd. Czy tak jest w istocie, to nie wiem ale jedna kwestia zdaje się być jasna, tj. wzrost ilości urządzeń, które bez elektryczności zwyczajnie nie działają. Każdy z nas ma w swoim domu takie sprzęty, z tym, że część z nich mogłaby pracować krócej niż 24 godziny na dobę. Weźmy sobie taki domowy router WiFi, czy też pierwszy z brzega TV. W nocy zwykle nie ma potrzeby, by te urządzenia działały. Niemniej jednak, rano po przebudzeniu raczej ostatnią rzeczą, o której myślimy, to włączanie czegoś co naszym zdaniem powinno być już uruchomione. Poza tym, rozruch sprzętu elektronicznego zawsze zajmuje te parę minut. Tryb oszczędzania energii implementowany przez producentów ma łagodzić dolegliwości związane z potrzebą wyłączania sprzętu, gdy ten jest nieużywany. Niemniej jednak, takie urządzenie w dalszym ciągu prąd pobiera, niewiele ale zawsze, no i zużywa się szybciej. TP-LINK ma w swojej ofercie inteligentne gniazdka (smart plug), które są w stanie nam pomóc. Urządzenia te możemy programować, tak by automatycznie odcinały dopływ prądu do tego naszego przykładowego routera WiFi. W tym artykule rzucimy sobie okiem na takie gniazdko, a konkretnie będzie to model HS110.

DD-WRT nie każdemu może przypaść do gustu. Może się zdarzyć też tak, że pewne rzeczy na routerze za sprawą tego firmware przestaną nam zwyczajnie działać, bo nie każde urządzenie jest w pełni wspierane przez to oprogramowanie. W takim przypadku jedyną opcją będzie powrót do oryginalnego firmware, który oferuje producent routera. Ja dysponuję routerem model TL-WDR3600 od TP-LINK. On akurat jest w pełni wspierany przez DD-WRT. Niemniej jednak, na jego przykładzie zostanie pokazane jak powrócić do oryginalnego oprogramowania posługując się panelem webowym dostępnym DD-WRT.

Któż z nas nie ma gdzieś koło swojego domowego ogniska takiego małego urządzenia z antenami, które nic tylko sobie leży gdzieś na półce i od czasu do czasu tylko mignie do nas swoimi diodami? Mowa oczywiście o routerach WiFi, które można powoli chyba zacząć traktować jak nowych członków naszej rodziny. Te elektroniczne stworzenia są tak bardzo użyteczne, że wielu z nas już sobie życia bez nich nie wyobraża. Technologia bezprzewodowej łączności rozwija się bardzo prężnie i, gdy niecałe dwa lata temu sprawiłem sobie mój pierwszy router WiFi (model TL-WR1043ND v2), to myślałem, że wystarczy mi on na jakiś dłuższy czas. Wtedy 450 mbit/s w paśmie 2,4 GHz to były naprawdę przyzwoite osiągi, przynajmniej teoretycznie rzecz ujmując. Od tamtego czasu bardzo dużo się zmieniło w kwestii WiFi, nie tylko pod względem przepustowości ale także technologii, które znajdują zastosowanie w tym bezprzewodowym wymiarze otaczającej nas rzeczywistości. Tak się składa, że mam jedno z tych bardziej zaawansowanych urządzeń i postanowiłem sobie je dokładnie obadać. Jest to router Archer C2600 od TP-LINK, który ma być zdolny przesłać sygnał po WiFi z prędkością 800 mbit/s w paśmie 2,4 GHz i 1733 mbit/s w paśmie 5 GHz, także zobaczmy co to jest za maszyna.

OpenWRT/LEDE nie jest jedynym alternatywnym firmware, który możemy wgrać na router TP-LINK'a. Jest także projekt DD-WRT, który oferuje oprogramowanie dla większości modeli routerów tego producenta. Tak się składa, że mam router TL-WDR3600 i posiada on pełne wsparcie w DD-WRT. Postanowiłem zatem zainstalować to oprogramowanie na tym urządzeniu i opisać jak wygląda cały proces instalacyjny.

Coraz więcej użytkowników migruje od lokalnych providerów internetowych na technologię LTE, która zapewnia nam połączenie z siecią globalną niezależnie od naszej fizycznej lokalizacji. Do obsługi LTE potrzebny jest odpowiedni modem lub router WiFi, który już ma taki modem wbudowany. Jeśli posiadamy modem LTE, to może się pojawić problem z udostępnianiem połączenia, np. w sieci domowej. Jakby nie patrzeć taki modem jest przeznaczony na jedno urządzenie. Oczywiście w dalszym ciągu możemy przerobić nasz router WiFi i dodać do niego obsługę modemów LTE ale takie rozwiązanie wymaga firmware OpenWRT/LEDE. Istnieje prostsza alternatywa, która, można by rzec, działa OOTB i nie trzeba się zbytnio wysilać przy jej implementacji. Musimy jednak posiadać odpowiednie urządzenie. W tym artykule obadamy sobie przenośny router 3G/4G TL-MR3020 od TP-LINK.

Wszystkim nam jest znany problem z niewielkim zasięgiem bezprzewodowych sieci WiFi. Nierzadko bywa też tak, że sygnał z routera nie może się przebić przez grube ściany naszego domu, czy też większego mieszkania. W takiej sytuacji szereg osób próbuje przestawiać router w bardziej dogodne miejsce, by pokryć zasięgiem całą przestrzeń użytkową. Nie zawsze tego typu rozwiązanie jest jednak możliwe. Ci bardziej majętni użytkownicy dokupują drugi router i spinają oba urządzenia mostem bezprzewodowym WDS. O ile takie rozwiązanie może nam pomóc, to trzeba wziąć pod uwagę fakt, że punkty dostępowe (AP) muszą być w swoim zasięgu oraz muszą wysyłać i odbierać dane, zatem użytkowa przepustowość sieci WiFi spadnie nam dwukrotnie. Gdy do tego w grę wejdą nam jeszcze zakłócenia generowane przez inne sieci w okolicy, to efekty mogą być niezbyt zadowalające. Poza tym, trzeba mieć również na uwadze kompatybilność protokołu WDS, bo różni producenci inaczej go implementują. By rozwiązać ten cały problem zasięgu w sieciach bezprzewodowych, możemy pokusić się o zakup czegoś, co nazywa się transmiter sieciowy (ekstender powerline). Te urządzenia są w stanie "przebić się przez każdą ścianę" i zapewnić nam połączenie z routerem WiFi na dystansie nawet do 300 metrów. Jak to możliwe? W tym artykule odpowiemy na to pytanie testując jeden z ekstenderów powerline TL-WPA4226T KIT (AV500) od TP-LINK'a.

Nasze potrzeby są zawsze nieograniczone i raczej nigdy nie uda się nam ich zaspokoić. Weźmy sobie dla przykładu urządzenia, które można podpiąć do komputera. Obecnie mamy całą masę sprzętu, a nasz PC, laptop czy router ma skończoną i często też bardzo niewielką ilość portów USB. Problematyczne może być zatem podłączenie do komputera w tym samym czasie kamer, pendrive, dysków, telefonów/smartfonów, mp3player'ów, drukarek, myszy czy klawiatury. Można oczywiście wyciągać z gniazdek jedne urządzenia, by zrobić miejsce dla innych ale istnieje przecie taki wynalazek jak HUB USB, który umożliwiają nam podłączone kilku urządzeń do jednego portu USB. Jakość tych HUB'ów oraz ich właściwości są różne i w tym wpisie zobaczymy co ma nam do zaoferowaniaHUB USB 3.0 UH720od TP-LINK