Routery WiFi zwykle oferują jedną sieć bezprzewodową, do której użytkownicy mogą się łączyć po podaniu nazwy ESSID oraz hasła. W przypadku znanych nam osób chcących korzystać z udostępnianego przez nas AP, taka sieć powinna nam w pełni wystarczyć. Problem jednak zaczyna się w przypadku tych użytkowników, którym chcemy zezwolić na dostęp do naszej sieci WiFi ale nie darzymy ich zbytnio wysokim kredytem zaufania. By ten problem rozwiązać, w OpenWRT możemy skonfigurować mechanizm zwany "guest WLAN", czyli bezprzewodowa sieć gościnna. W tym artykule zobaczymy jak odseparować od siebie hosty w sieci LAN od tych w sieci gościnnej.

Network File System) to sieciowy system plików, za pomocą którego maszyny mające na pokładzie system operacyjny linux, w tym tez OpenWRT, są w stanie udostępniać pliki w sieci. Zatem NFS to głównie domena linux'ów. W przypadku windowsów można korzystać z protokołu SMB (samba). Sposób udostępniania zasobów przy pomocy tego sieciowego systemu plików jest bardzo podobny do tego, który jest realizowany w przypadku protokołu SSHFS. Zasadniczą różnicą między NFS i SSHFS jest brak szyfrowania komunikacji. W warunkach domowej sieci, ta cecha raczej nie stanowi większego problemu. Poza tym, trzeba też brać pod uwagę fakt, że szyfrowanie znacznie obciążyłoby router, co przełożyłoby się na spadek prędkości transferu. W tym wpisie zobaczymy jak na routerze z OpenWRT zaimplementować protokół NFS i udostępnić za jego pomocą zasoby w sieci lokalnej.

Ten poniższy artykuł ma na celu pokazanie w jaki sposób stworzyć infrastrukturę WiFi w oparciu o oprogramowanie freeradius (serwer RADIUS), które zostanie zainstalowane na przykładowym routerze TP-Link Archer C7 v2. Router ma wgrany firmware OpenWRT Chaos Calmer w wersji 15.05.1 (r49294). Zostanie tutaj opisane dokładnie jak wdrożyć protokół WPA2 Enterprise z obsługą trzech metod uwierzytelniania: EAP-TLS, EAP-TTLS oraz PEAP (v0) .

Konfiguracja maszyn w sieci za sprawą protokołu DHCP znacznie ułatwia życie administratorom. Cały ten proces jest nie tylko szybszy ale też eliminuje szereg błędów, które mogą pojawić się za sprawą czynnika ludzkiego. W przypadku, gdy nasza maszyna dysponuje kilkoma interfejsami sieciowymi, to każdy z nich możemy skonfigurować nieco inaczej. Oczywiście, nie chodzi o samą konfigurację adresacji ale o szereg parametrów, które klient przesyła do serwera DHCP. To dzięki nim host min. wie jak ustawić adresację na interfejsie i pod jaki adres słać zapytania DNS. Każdy interfejs może w ten sposób posiadać własne opcje, które klient DHCP będzie przesyłał do serwera. W tym artykule postaramy się konfigurować niezależnie dwa interfejsy sieciowe przy pomocy dhclient , czyli domyślnego klienta DHCP w linux'ie.

Na dużych dystrybucjach linux'a adres MAC można zmienić bez problemu. Podobnie sprawa ma się w przypadku automatycznego generowania takiego adresu MAC za każdym razem, gdy chcemy nawiązać połączenie z internetem. W OpenWRT rozwiązanie tego zadania nie jest tak oczywiste jak, np. na debianie, ale też znowu nie jest niemożliwe. W repozytorium OpenWRT mamy dostępny pakiet macchanger . Niemniej jednak, w przypadku routerów o małych pamięciach flash, instalowanie dodatkowych pakietów może nie być dobrym pomysłem. Przydałoby się zatem zaprojektować mechanizm generowania i zmiany adresu MAC interfejsu WAN za każdym razem, gdy będziemy resetować router i to zadanie postaramy się zrealizować w tym artykule.

Jakiś czas temu dokonałem zakupu adaptera WiFi TP-Link TL-WN722n, a to z tego względu, że potrzebowałem zewnętrznej karty sieciowej do mojego laptopa. Chodziło generalnie o to, że ten wbudowany w niego broadcom nie był w stanie robić kilku użytecznych rzeczy, min. testów penetracyjnych mojej bezprzewodowej sieci domowej. Jak się później okazało, ten zakupiony adapter posiada też dodatkowy ficzer, którym jest tryb AP (Access Point). Wprawdzie ta karta nie może się równać z routerami WiFi, bo te zwykle mają więcej anten, z których każda jest lepszej jakości ale jesteśmy w stanie połączyć ze sobą bezprzewodowo kilka stacji roboczych. Trzeba jednak wziąć po uwagę, że zasięg jak i transfer będą w dużej mierze ograniczone. W tym wpisie postaramy się przerobić zwykłą maszynę, na której jest zainstalowany Debian, na punkt dostępowy sieci WiFi.

Darmowe hotspoty sieci WiFi są dostępne w każdym mieście. Dzięki nim możemy uzyskać połączenie z internetem praktycznie za free. Niemniej jednak, takie połączenie nie jest do końca bezpieczne i może zagrażać naszej prywatności. Wiele osób stara się temu przeciwdziałać generując losowy adres MAC. No i to jest jakieś wyjście, o ile ten adres jest generowany z głową. Niemniej jednak, w takich sieciach WiFi, host ma przydzielaną adresację za pomocą protokołu DHCP. Ci, którzy wiedza, jak odbywa się konfiguracja za pomocą tego protokołu, wiedzą też, że nasz komputer przesyła pewne dane do serwera DHCP. Jakie dane? To zwykle zależy od konfiguracji klienta DHCP. Na linux'ach domyślnym klientem DHCP jest dhclinet i on standardowo przesyła nazwę hosta (hostname) w zapytaniu o adresację. Co nam zatem po losowym adresie MAC, gdy można nas zidentyfikować po nazwie hosta? W tym artykule postaramy się ukryć lub też losowo wygenerować hostname danej maszyny w sieci.

Ludzkość w dalszym ciągu siedzi na przestarzałym już od prawie 20 lat protokole IPv4. Nie widać, też by w najbliższym czasie coś miało się w tej kwestii zmienić. Można, co prawda, wykupić sobie stały adres IP ale to kosztuje, no i płacimy za coś co powinniśmy mieć w standardzie, gdyby ludzie w końcu zaczęli korzystać z IPv6. Niemniej jednak, by te wszystkie nasze maszyny podłączyć jakoś do sieci, potrzebne nam są prywatne adresy IP + NAT lub też dynamicznie zmieniające się adresy publiczne. Bywają też przypadki, że mamy przydzielane dynamicznie adresy z puli prywatnej, np. w wyniku dbania o prywatność w sieciach WiFi przez generowanie sobie przy każdym połączeniu losowego adresu MAC. Zwykle w takiej sytuacji zmienia nam się adres zewnętrzny (publiczny), który wskazuje na jeden z adresów naszego ISP. Taki zmieniający się adres powoduje problemy przy konfiguracji poszczególnych usług sieciowych, np. gdy w grę wchodzi konfiguracja filtra DNS, który jest zapewniany przez OpenDNS. By tego typu niedogodności rozwiązać, możemy posłużyć się DDNS (dynamic DNS). Za każdym razem, gdy adres IP ulega zmianie, klient DDNS informuje o tym fakcie skonfigurowane usługi. W tym artykule przyjrzymy się nieco bliżej temu mechanizmowi.

Podłączenie pojedynczego komputera do sieci raczej nie stanowi żadnego problemu dla przeciętnego użytkownika linux'a. Wystarczy jedynie skonfigurować kilka parametrów i możemy oglądać swoje ulubione serwisy www. Co jednak w przypadku, gdy mamy do dyspozycji kilka łącz internetowych? Jedną z opcji jest używanie łącza tego ISP, które jest lepsze gabarytowo, a pozostałe łącza trzymać na wypadek awarii tego pierwszego. Nie jest to zbytnio satysfakcjonujące rozwiązanie, zwłaszcza w przypadku, gdy tym providerom płacimy za świadczone nam usługi. W taki sposób płacimy, np. za dwa łącza, a korzystamy z jednego w danej chwili. W linux'ie obsługa wielu łącz różnych ISP jest dość skomplikowana. By taki mechanizm zaimplementować sobie, trzeba stworzyć kilka tablic routingu. Następnie ruch sieciowy musi zostać oznaczony w iptables i przekierowany do tych tablic przez kernel. Przy odrobienie wysiłku jesteśmy jednak w stanie zaprojektować sobie load balancer, który będzie równoważył obciążenie łącza między kilku ISP. Dodatkowo, jeśli jedno z łączy nam nawali, to automatycznie zostaniemy przełączeni na drugie łącze (failover). W tym artykule postaramy się zaprojektować taki właśnie mechanizm.

Może się zdarzyć tak, że będziemy mieli kiedyś dostęp do łącz kilku różnych providerów internetowych. Jeśli chcielibyśmy skorzystać z internetu w takiej sytuacji, to trzeba by się zdecydować na jednego z tych dostępnych ISP. Natomiast łącze pozostałych ISP będzie niewykorzystane w tym danym momencie, a przecie nie za to im płacimy. Jeśli mamy router z OpenWRT i skonfigurowaliśmy przy tym switch tak, by mieć kilka portów WAN, to możemy korzystać z usług wielu ISP w tym samym czasie. Oczywiście, ten mechanizm działa również w przypadku, gdy ISP świadczy nam usługi za pomocą technologi LTE. Trzeba tylko odpowiednio skonfigurować modem USB do pracy na routerze. W tym artykule zostanie opisane narzędzie mwan3, za pomocą którego zaprojektujemy sobie prosty failover (łącze awaryjne) lub load balancing (równoważenie ruchu) mając do wykorzystania dwóch różnych ISP.