Na forum eko.one.pl pojawił się ciekawy temat dotyczący problemów z adresami MAC w OpenWRT. Chodzi o to, że by uzyskać połączenie u pewnych ISP, trzeba im podać adres MAC tego urządzenia, które będzie wpięte bezpośrednio w strukturę sieci ISP. Niby normalna sprawa ale w pewnych przypadkach, ISP potrafi uwalić połączenie, gdy inne urządzenie zostanie podpięte do sieci w miejscu starego. Zwykle wystarczy telefon do ISP z prośbą o aktualizację adresu MAC ale w przypadku firmware OpenWRT może to być ździebko problematyczna kwestia. Wychodzi na to, że OpenWRT identyfikuje się dwoma adresami MAC na porcie WAN. Jeden z nich to ten standardowy MAC, który powinien być wykorzystywany i podany ISP. Drugim zaś jest MAC, który pojawia się przy rozgłaszaniu trybu failsafe podczas fazy startu routera WiFi. Ja nigdy nie zaobserwowałem problemów z tego powodu. Niemniej jednak, postanowiłem sprawdzić, jak ta sytuacja dokładnie wygląda i jak sobie z nią poradzić już teraz, na wypadek, gdyby w przyszłości trafił mi się jeden z takich dziwnych ISP.

Do routera posiadającego na pokładzie firmware DD-WRT możemy uzyskać dostęp na kilka sposobów. Ten najbardziej popularny, to oczywiście panel administracyjny dostępny z poziomu www, na który możemy się dostać wpisując w pasku adresu przeglądarki http://192.168.1.1/ . Niemniej jednak, to nie jest jedyna droga do zarządzania routerem. Standardowo również mamy aktywną usługę telnet. Dodatkowo możemy aktywować SSL/TLS w panelu admina oraz dorobić usługę SSH. W tym artykule omówimy sobie wszystkie te formy dostępu do routera.

Przeglądając forum eko.one.pl wpadł mi w oko taki oto temat. Problem, który został w nim poruszony dotyczył wykorzystywania pewnej określonej anteny routera. Zakładając, że przeciętny router ma trzy anteny, powiedzmy, że chcemy wykorzystywać tylko jedną z nich. Dlaczego mielibyśmy rozważać w ogóle taką sytuację? Przy trzech antenach, teoretyczny transfer w paśmie 2,4 GHz to, w zależności od routera, 450-600 mbit/s. Przy jednej antenie będziemy mieli max 150-200 mbit/s. Z tego co czytałem wcześniej w różnych źródłach, uszkodzenie w jakiś sposób toru antenowego może drastycznie pogorszyć lub wręcz uniemożliwić routerowi transmisję sygnału. Opisana w podlinkowanym wyżej wątku sytuacja dotyczyła właśnie tego typu zdarzenia, gdzie jedno z gniazd antenowych routera zostało uszkodzone. Firmware OpenWRT/LEDE jest nam w stanie umożliwić wybór określonych anten przy pomocy parametrów diversity , txantenna oraz rxantenna . W tym wpisie zobaczymy jak skonfigurować sobie anteny na przykładzie routera TL-WR1043ND V2 od TP-LINK.

Firmware, który jest dostępny na stronie DD-WRT nie jest zbyt aktualny. Ten obraz, który pobrałem dla swojego routera TL-WDR3600 jest datowany na rok 2013. Szukając informacji na ten temat, okazało się, że nowsze obrazy są dostępne w nieco innym miejscu. Różnica między tymi obrazami jest taka, że te pierwsze są w wersji stabilnej, a te drugie w wersji beta i wypuszczane tak średnio raz na tydzień. Przydałoby się zatem co jakiś czas zaktualizować firmware DD-WRT do nowszej wersji.

OpenWRT/LEDE nie jest jedynym alternatywnym firmware, który możemy wgrać na router TP-LINK'a. Jest także projekt DD-WRT, który oferuje oprogramowanie dla większości modeli routerów tego producenta. Tak się składa, że mam router TL-WDR3600 i posiada on pełne wsparcie w DD-WRT. Postanowiłem zatem zainstalować to oprogramowanie na tym urządzeniu i opisać jak wygląda cały proces instalacyjny.

Coraz więcej użytkowników migruje od lokalnych providerów internetowych na technologię LTE, która zapewnia nam połączenie z siecią globalną niezależnie od naszej fizycznej lokalizacji. Do obsługi LTE potrzebny jest odpowiedni modem lub router WiFi, który już ma taki modem wbudowany. Jeśli posiadamy modem LTE, to może się pojawić problem z udostępnianiem połączenia, np. w sieci domowej. Jakby nie patrzeć taki modem jest przeznaczony na jedno urządzenie. Oczywiście w dalszym ciągu możemy przerobić nasz router WiFi i dodać do niego obsługę modemów LTE ale takie rozwiązanie wymaga firmware OpenWRT/LEDE. Istnieje prostsza alternatywa, która, można by rzec, działa OOTB i nie trzeba się zbytnio wysilać przy jej implementacji. Musimy jednak posiadać odpowiednie urządzenie. W tym artykule obadamy sobie przenośny router 3G/4G TL-MR3020 od TP-LINK.

Każdy bardziej zaawansowany administrator sieci prędzej czy później będzie chciał wdrożyć na swoim routerze wyposażonym w firmware OpenWRT pewien mechanizm QoS umożliwiający kształtowanie ruchu sieciowego. Ci, którzy się za ten temat zabierali, wiedzą, że nie jest on prosty w realizacji. Zwłaszcza, gdy chce się cały ten system zarządzania pakietami skonfigurować od podstaw przy pomocy narzędzi takich jak iptables , tc oraz ip . Z tego też względu OpenWRT umożliwia nam nieco prostszą w konfiguracji alternatywę polegającą na zainstalowaniu narzędzi zawartych w pakietach wshaper , qos-scripts lub sqm-scripts . Trzeba przy tym pamiętać, że mechanizm, który zostanie stworzony z wykorzystaniem jednego z tych w/w pakietów nie będzie tak elastyczny jak przy ręcznej konfiguracji od podstaw. Niemniej jednak, w tym artykule postaramy się ogarnąć kształtowanie ruchu przy pomocy tych pakietów.

W standardowej konfiguracji OpenWRT, hosty łączące się za pomocą sieci bezprzewodowej jak i tej przewodowej są spięte razem za pomocą mostka (bridge) i tworzą jedną sieć lokalną. Nie ma w tym nic dziwnego, bo przecie chcemy, aby komunikacja między wszystkimi hostami w sieci LAN odbywała się bez większych przeszkód. Przynajmniej takie jest standardowe podejście przy konfiguracji sieci domowej. Niemniej jednak, w pewnych przypadkach istnieje potrzeba oddzielenia maszyn, które nawiązują połączenie za pomocą sieci WiFi od tych, które łączą się przewodowo. Generalnie chodzi o różne adresy, które zostaną przypisane sieciom LAN i WLAN. Rozwiązanie, które zostanie opisane w tym artykule jest podobne do tworzenia bezprzewodowej sieci gościnnej (guest WLAN), z tą różnicą, że w tym przypadku będziemy mieli do czynienia tylko z jedną siecią WiFi (tzw. Routed AP).

Routery WiFi zwykle oferują jedną sieć bezprzewodową, do której użytkownicy mogą się łączyć po podaniu nazwy ESSID oraz hasła. W przypadku znanych nam osób chcących korzystać z udostępnianego przez nas AP, taka sieć powinna nam w pełni wystarczyć. Problem jednak zaczyna się w przypadku tych użytkowników, którym chcemy zezwolić na dostęp do naszej sieci WiFi ale nie darzymy ich zbytnio wysokim kredytem zaufania. By ten problem rozwiązać, w OpenWRT możemy skonfigurować mechanizm zwany "guest WLAN", czyli bezprzewodowa sieć gościnna. W tym artykule zobaczymy jak odseparować od siebie hosty w sieci LAN od tych w sieci gościnnej.

Strefa zdemilitaryzowana (DMZ, demilitarized zone) to taki mechanizm, który ma na celu poprawę bezpieczeństwa usług w sieci lokalnej. Generalnie chodzi o podział sieci na kilka mniejszych podsieci i oddzielenie ich od siebie fizycznie lub logicznie. W OpenWRT możemy wydzielić taką strefę DMZ przy pomocy VLAN'ów. Z kolei odpowiednio skonfigurowany firewall odseparuje nam tę strefę od pozostałych maszyn pracujących w sieci LAN. W taki sposób nawet w przypadku włamania mającego miejsce w strefie DMZ, maszyny w pozostałych segmentach sieci będą bezpieczne. W tym wpisie postaramy się skonfigurować strefę zdemilitaryzowaną na routerze wyposażonym w firmware OpenWRT.