Przeglądając forum eko.one.pl natrafiłem ciekawy problem, nad którym też się zastanawiałem jakiś czas temu. Chodzi o udostępnienie internetu komórkowego (LTE/3G) komputerom w domowej sieci za pomocą smartfona (tzw. tethering). W takiej sytuacji, w przypadku problemów z lokalnym dostawcą internetu moglibyśmy przepiąć wszystkie komputery na internet świadczony przez operatora GSM, z którego korzystamy. Z reguły standardowy firmware routerów WiFi nie pozwala na tego typu rozwiązania. Niemniej jednak, mając do dyspozycji router z OpenWRT można spróbować połączyć go z naszym smartfonem udostępniając sieci lokalnej internet LTE/3G. W tym artykule zostanie przedstawione tego typu rozwiązanie przy wykorzystaniu routera Archer C7 v2 od TP-LINK oraz smartfona Neffos C5, również od TP-LINK. Na routerze zaś jest wgrana najnowsza stabilna wersja OpenWRT (Chaos Calmer). Sprawdzimy sobie jak takie rozwiązanie wygląda oraz sprawuje się w praktyce i czy jest ono w ogóle godne jakiegoś większego zainteresowania.

Przy okazji zabawy z konsolą szeregową przy ratowaniu jednego z moich routerów TP-LINK (TL-WR1043ND V2), parokrotnie przewinęła mi się informacja na temat trybu recovery, który ma być dostępny w części routerów. W czym nam taki tryb może pomóc i czy nasz router go obsługuje? Jeśli tak, to jak za jego pomocą naprawić urządzenie, które nie chce wystartować, np. po przerwanym procesie wgrywania firmware TP-LINK czy też OpenWRT/LEDE? W trym artykule postaramy się odpowiedzieć na te pytania.

Każdy z nas słyszał o alternatywnym firmware na bezprzewodowe routery WiFi. Mam tutaj na myśli oczywiście OpenWRT/LEDE oraz jego GUI Gargoyle i LUCI. Przy zabawach z takim oprogramowaniem bardzo łatwo jest uszkodzić router w sytuacji, gdy tak na dobrą sprawę nie wiemy co robimy. Mi się jeszcze nie zdarzyło ubić żadnej z moich maszyn, a mam ich kilka. Problem w tym, że tak naprawdę nie wiem jak wygląda proces odzyskiwania routera w przypadku zaistnienia takiego złego scenariusza. Dlatego też postanowiłem zainicjować zdarzenie, które doprowadziło do ubicia systemu w moim TL-WR1043ND V2 od TP-LINK. Co zrobić w takim przypadku, gdy system routera nie chce wystartować, a na obudowie diody sygnalizują nieprawidłową pracę urządzenia? W takiej sytuacji będziemy musieli rozebrać sprzęt i podłączyć się do portu szeregowego na PCB za pomocą adaptera USB-UART, najlepiej na układzie CP2102, który bez problemu działa pod linux. Ten artykuł nie powstałby (tak szybko), gdyby nie pomoc ze strony @Heinz.

Wielu zaawansowanych użytkowników komputera, zwłaszcza tych korzystających z linux'a, bardzo ceni sobie możliwość bezgranicznego zarządzania posiadanym sprzętem elektronicznym. Nie chodzi tylko o zwykłego desktopa czy laptopa ale też o urządzenia z systemami wbudowanymi jak, np. routery WiFi. Większość routerów nie obsługuje modemów LTE ale mogłaby, gdyby pozwalało im na to zainstalowane na nich oprogramowanie. Na moim blogu jest kilka artykułów dotyczących instalacji i konfiguracji modemów LTE właśnie na takich routerach, z tym, że w oparciu o firmware OpenWRT/LEDE. Niemniej jednak, w przypadku takiego alternatywnego firmware wymagana jest drobna znajomość obsługi komputera, a cała masa użytkowników nie chce poświęcać czasu na zgłębianie technik informatycznych. Te osoby chcą zwyczajnie podłączyć dane urządzenie do prądu i móc z niego korzystać tuż po wyjęciu go z pudełka. Mam właśnie jedno takie urządzenie, które byłoby w stanie zaspokoić większość osób z tego grona. Nie jest to co prawda pełnowymiarowy router WiFi z modemem LTE na pokładzie ale w przeciwieństwie do swoich kolegów jest o wiele bardziej mobilny. Mowa o przenośnym hotspocie LTE M7310 od TP-LINK.

Ten post ma na celu zebranie wszystkich wpisów dotyczących instalacji i konfiguracji alternatywnego firmware OpenWRT, które znajdują się na tym blogu i umieszczenie ich w jednym wpisie. Chodzi generalnie o to, by wszystkie te artykuły były dostępne na jednej stronie w formie spisu treści odwołującego się do poszczególnych tekstów. Na tplinkforum.pl znajduje się post "OpenWRT w pigułce", z tym, że tamten artykuł dotyczy wydania Barrier Breaker. Artykuły, do których linki znajdują się poniżej, odwołują się do wydania Chaos Calmer i rozwiązania opisane w nich powinny na tej wersji firmware działać bez problemu. Mogą natomiast pojawić się problemy w przypadku konfiguracji starszych wersji OpenWRT na naszym routerze WiFi.

Na sporej części stron internetowych są nam prezentowane reklamy w miej lub bardziej nachalny sposób. Takie banery są w stanie w dużej mierze przesłonić faktyczną treść serwisu albo też wręcz uniemożliwić nam spokojne czytanie tekstu, który się w takiej witrynie znajduje. By walczyć z tego typu praktykami, powstała cała masa dodatków do przeglądarek, np. adblock czy ublock, które są w stanie odfiltrować praktycznie wszystkie reklamy. Możemy pokusić się o zaimplementowanie takiego adblock'a bezpośrednio na naszym routerze WiFi, z tym, że by taki filtr reklam wdrożyć w naszej sieci domowej, na routerze musimy zainstalować alternatywny firmware OpenWRT/LEDE.

DD-WRT nie każdemu może przypaść do gustu. Może się zdarzyć też tak, że pewne rzeczy na routerze za sprawą tego firmware przestaną nam zwyczajnie działać, bo nie każde urządzenie jest w pełni wspierane przez to oprogramowanie. W takim przypadku jedyną opcją będzie powrót do oryginalnego firmware, który oferuje producent routera. Ja dysponuję routerem model TL-WDR3600 od TP-LINK. On akurat jest w pełni wspierany przez DD-WRT. Niemniej jednak, na jego przykładzie zostanie pokazane jak powrócić do oryginalnego oprogramowania posługując się panelem webowym dostępnym DD-WRT.

Któż z nas nie ma gdzieś koło swojego domowego ogniska takiego małego urządzenia z antenami, które nic tylko sobie leży gdzieś na półce i od czasu do czasu tylko mignie do nas swoimi diodami? Mowa oczywiście o routerach WiFi, które można powoli chyba zacząć traktować jak nowych członków naszej rodziny. Te elektroniczne stworzenia są tak bardzo użyteczne, że wielu z nas już sobie życia bez nich nie wyobraża. Technologia bezprzewodowej łączności rozwija się bardzo prężnie i, gdy niecałe dwa lata temu sprawiłem sobie mój pierwszy router WiFi (model TL-WR1043ND v2), to myślałem, że wystarczy mi on na jakiś dłuższy czas. Wtedy 450 mbit/s w paśmie 2,4 GHz to były naprawdę przyzwoite osiągi, przynajmniej teoretycznie rzecz ujmując. Od tamtego czasu bardzo dużo się zmieniło w kwestii WiFi, nie tylko pod względem przepustowości ale także technologii, które znajdują zastosowanie w tym bezprzewodowym wymiarze otaczającej nas rzeczywistości. Tak się składa, że mam jedno z tych bardziej zaawansowanych urządzeń i postanowiłem sobie je dokładnie obadać. Jest to router Archer C2600 od TP-LINK, który ma być zdolny przesłać sygnał po WiFi z prędkością 800 mbit/s w paśmie 2,4 GHz i 1733 mbit/s w paśmie 5 GHz, także zobaczmy co to jest za maszyna.

Prawdopodobnie zdarzy się nam taka sytuacja, że nie będziemy w stanie zalogować się do panelu administracyjnego naszego routera wyposażonego w firmware DD-WRT. Przyczyny mogą być różne, choć zwykle leżą one gdzieś w konfiguracji urządzenia. Jeśli dodatkowo wystąpią problemy z dostępem do sieci/internetu, to wybrnięcie z tej sytuacji może być dość kłopotliwe. DD-WRT posiada mechanizm resetu, tzw. factory defaults, który jest w stanie zresetować router do ustawień fabrycznych i przywrócić nam nad nim kontrolę. W tym wpisie zobaczymy jak przeprowadzić taki reset ustawień na przykładzie mojego routera TL-WDR3600 od TP-LINK.

Firmware DD-WRT oferuje kilka sposobów na uzyskanie dostępu do naszego domowego routera. Poza graficznym panelem webowym, gdzie wszystko możemy sobie wyklikać, mamy jeszcze tekstowy telnet i SSH. DD-WRT jest nam w stanie także zaoferować SSH port forwarding. Ten mechanizm z kolei bardzo przydaje się w momencie, gdy chcemy uzyskać dostęp do routera przez panel administracyjny ale nie uśmiecha nam się wystawianie go na widok publiczny po niezabezpieczonym protokole HTTP. Z kolei serwer www posiadający zaimplementowany protokół SSL/TLS jest dość zasobożerny i jego zastosowanie średnio nadaje się w przypadku małych routerów. Za pomocą przekierowania portów SSH możemy uzyskać dostęp do lokalnej instancji panelu webowego omijając obydwa te powyższe problemy. Panel admina pozostaje schowany w sieci lokalnej, a my logujemy się do niego wykorzystując połączenie SSH.