Z okazji zbliżającego się końca roku, postanowiłem nieco ogarnąć swojego Debiana, tj. postawić go na nowo. Jakby nie patrzeć 4 lata korzystania z tego linux'a z włączonymi gałęziami unstable i experimental sprawiło, że trochę syfu się nazbierało. Nie chciałem też czyścić całego kontenera LUKS czy samej struktury LVM z systemowymi voluminami logicznymi na starym dysku HDD, bo zainstalowany tam system zawsze może się do czegoś przydać, np. do odratowania tego nowego linux'a. Dlatego też postanowiłem zakupić niedrogi dysk SSD (MLC, używany) i to na nim postawić świeżego Debiana z wykorzystaniem narzędzia debootstrap. Sama instalacja linux'a na dysku SSD nie różni się zbytnio od instalacji na dysku HDD, za wyjątkiem skonfigurowania w takim systemie mechanizmu trim/discard. Standardowi użytkownicy linux'a nie muszą zbytnio nic robić, aby ten mechanizm został poprawnie skonfigurowany. Sprawa się nieco komplikuje, gdy wykorzystywany jest device-mapper, który mapuje fizyczne bloki urządzenia na te wirtualne, np. przy szyfrowaniu dysku z wykorzystaniem LUKS/dm-crypt, czy korzystaniu z voluminów logicznych LVM. Dlatego też postanowiłem przyjrzeć się nieco bliżej zagadnieniu konfiguracji mechanizmu trim/discard na dysku SSD w przypadku zaszyfrowanego systemu na bazie LUKS+LVM.

Szukając informacji na temat uruchamiania mojego zaszyfrowanego Debiana (LUKSv2+LVM) na laptopie z EFI/UEFI, natrafiłem na dość ciekawy mechanizm zwany kernel EFI boot stub, czasem też zwany kernel EFISTUB. Zadaniem tego mechanizmu jest uruchomienie linux'a bezpośrednio z poziomu firmware EFI z pominięciem czy też bez potrzeby stosowania dodatkowych menadżerów rozruchu (rEFInd) czy bootloader'ów (grub/grub2/syslinux/extlinux). Jakby nie patrzeć bardzo ciekawa alternatywa, która wymaga, by się z nią zapoznać i ocenić jej przydatność pod kątem użyteczności.

Mając możliwość skonfigurowania EFI/UEFI na moim laptopie, postanowiłem jak najbardziej się za to przedsięwzięcie zabrać. Okazało się jednak, że w przypadku takiej dystrybucji linux'a jak Debian, to zadanie może być nieco problematyczne, zwłaszcza gdy chce się korzystać jedynie z menadżera rozruchu jakim jest rEFInd, czyli bez dodatkowego bootloader'a (grub/grub2/syslinux/extlinux) instalowanego bezpośrednio na dysku twardym i jednocześnie posiadając w pełni zaszyfrowany system (LUKSv2 + LVM). Rzecz w tym, że w takiej sytuacji w konfiguracji rEFInd trzeba podawać ścieżki bezpośrednio do plików initrd.img oraz vmlinuz (obecnych na partycji /boot/ ). W Debianie nazwy tych plików mają format initrd.img-x.x.x-x-amd64 i vmlinuz-x.x.x-x-amd64 . Za każdym razem, gdy wypuszczany jest nowy kernel, to ten numerek ( x.x.x-x ) ulega zmianie, co pociąga za sobą potrzebę ręcznego dostosowania konfiguracji rEFInd. Może i aktualizacje kernela w Debianie nie są jakoś stosunkowo częste ale może istnieje sposób, by ten problem z dostosowaniem konfiguracji rozwiązać?

Podczas rutynowego skanu powierzchni dysków HDD w moim laptopie, S.M.A.R.T wykrył w jednym z nich podejrzany blok, który zdawał się wyzionąć już ducha, przez co proces weryfikacji integralności powierzchni dysku twardego nie był w stanie zakończyć się z powodzeniem. Komunikat zwracany przy czytaniu padniętego sektora też był nieco dziwny: bad/missing sense data, sb[] . Jakiś czas temu już opisywałem jak realokować uszkodzony sektor dysku HDD i w zasadzie wszystkie informacje zawarte w tamtym artykule można by wykorzystać do próby poprawienia zaistniałego problemu, gdyby tylko nie fakt, że w tym przypadku badblock znalazł się w obszarze voluminu logicznego LVM na partycji zaszyfrowanej przy pomocy mechanizmu LUKS. Taki schemat układu partycji sprawia, że do realokowania błędnego bloku trzeba podejść nieco inaczej uwzględniając w tym procesie kilka offset'ów, bez których w zasadzie nic nie da się zrobić. Postanowiłem zatem napisać na konkretnym przykładzie jak realokować badsector dysku, gdy do czynienia mamy z zaszyfrowanym linux'em zainstalowanym na voluminach LVM.

Przeglądając dzisiaj rano logi systemowe wpadł mi w oczy komunikat, którego treść brzmiała mniej więcej tak: e2scrub Volume group "wd_blue_label" has insufficient free space (0 extents): 64 required , po którym z kolei można zanotować e2scrub snapshot FAILED, will not check! oraz Failed to start Online ext4 Metadata Check for /media/Debian . Oczywiście ten punkt montowania to nazwa partycji odnosząca się do jednego z dysków logicznych struktury LVM. Skąd się te błędy wzięły? Przecież jeszcze do niedawna (przez ostatnich parę lat) wszystko z moim linux'em rezydującym na dysku (LUKS+LVM) było w porządku, a teraz nagle takie bardzo niepokojące błędy. Czym jest w ogóle ten e2scrub i czym jest ten cały Online ext4 Metadata Check , który najwyraźniej ma coś wspólnego ze sprawdzaniem systemu plików voluminów logicznych w locie? No i najważniejsze chyba pytanie -- czemu to nie działa jak należy?

Rozmiary obecnych dysków twardych zwykliśmy już liczyć w TiB. Jest to dość sporo ale ciągle zdarzają się sytuacje, gdzie zaczyna nam brakować miejsca na pliki. W takich przypadkach myślimy raczej o zmianie rozmiaru istniejących już partycji czy też dokupieniu nowego dysku. Pierwsza z powyższych opcji nie zawsze może wchodzić w grę, no chyba, że zaimplementowaliśmy sobie LVM. Jeśli tak, to możemy bez większego problemu zmieniać rozmiar każdego z tych voluminów LVM. Niemniej jednak, nawet jeśli już dostosujemy sobie te wirtualne dyski, to miejsce wciąż może nam się skończyć i raczej można przyjąć za pewne, że tak się stanie w bliżej nieokreślonej przyszłości. Gdy to nastąpi, czeka nas druga opcja wymieniona wyżej, tj. zaopatrzenie się w dodatkowy nośnik danych. Przy pomocy LVM jesteśmy w stanie ten nowy dysk dodać do istniejącej grupy voluminów i zwiększyć tym wirtualnym partycjom rozmiar bez potrzeby przerywania pracy systemu, czy też wykonywania dodatkowych czynności związanych z formatowaniem i instalowaniem systemu na nowo. W tym wpisie postaramy się przebrnąć przez ten proces.

W dzisiejszych czasach systemy operacyjne są bardziej odporne na błędy niż to miało miejsce kilka czy kilkanaście lat temu. Bardzo ciężko jest się zatem odnaleźć w sytuacji, gdzie nasz linux odmawia współpracy i nie chce się w ogóle uruchomić. Niemniej jednak, jeśli chodzi o samą kwestię naprawiania szkód po ewentualnej awarii systemu, to, jakby nie patrzeć, zajmuje ona nasz cenny czas. Oczywiście takie błędy sprawiają, że mamy szansę nieco zgłębić strukturę używanego systemu operacyjnego ale też pojawiają się one w najmniej oczekiwanym momencie. W takiej sytuacji nie ma mowy byśmy siedzieli paręnaście minut i zastanawiali się nad tym dlaczego coś nie działa jak należy. Jest kilka mechanizmów bezpieczeństwa, które mogą nam nieco czasu zaoszczędzić. W tym wpisie omówimy sobie zagadnienia związane z LVM snapshot, czyli migawką systemu, którą możemy wykonać praktycznie natychmiast i w razie problemów przywrócić system do stanu sprzed wprowadzenia w nim zmian.

Instalowanie debiana z wykorzystaniem debootstrap trochę się różni od instalacji z wykorzystaniem instalatora. Chodzi generalnie o to, że wszystkie kroki instalacyjne trzeba przeprowadzać ręcznie. Poza tym, cała konfiguracja będzie wymagać manualnego dostosowania. Plus tego rozwiązania jest oczywisty, albowiem mamy całkowitą władzę nad tym co się w systemie znajdzie oraz jak będzie on skonfigurowany. By mieć możliwość przeprowadzenia tego typu instalacji potrzebny będzie nam działający system. Może to być płytka lub pendrive live z Debianem czy Ubuntu. Można też wykorzystać już zainstalowany system operacyjny. Ważne jest tylko to, aby była możliwość zainstalowania w takim systemie pakietu debootstrap , no i oczywiście wymagany jest dostęp do internetu. W przeciwieństwie do instalatora debiana, mamy dostęp do graficznego środowiska, a w nim do przeglądarki i w przypadku utknięcia gdzieś po drodze podczas instalacji, możemy sobie wygooglać napotkane problemy nie przerywając przy tym prac instalacyjnych.

Wszyscy wiedzą, że zabawa z dyskiem zwykle kończy się tragicznie dla zawartych na nim danych. W tym wpisie spróbujemy się przyjrzeć sytuacjom, które nie jednego użytkownika linux'a potrafią przyprawić o zawał serca. Chodzi generalnie o uszkodzenie struktury dysku, oczywiście tylko tej programowej. Na błędy fizyczne nie możemy zbytnio nic poradzić. Natomiast jeśli chodzi o sferę logiczną, to mamy tutaj dość duże pole do popisu i jesteśmy w stanie się zabezpieczyć przed wieloma krytycznymi sytuacjami. Postaramy się tutaj omówić to jak wykonać kopię dysku. Taka kopia będzie miała tylko kilka (ew. kilkanaście) MiB, w skład której wchodzić będzie superblok systemu plików, nagłówki zaszyfrowanych partycji LUKS, struktura LVM i tablica partycji. Uszkodzenie każdego z tych powyższych uniemożliwia nam dostęp do danych zgromadzonych na dysku.

Logical Volume Manager (LVM), czyli menadżer voluminów logicznych w systemach linux, to mechanizm, który jest w stanie podzielić jedną partycję fizyczną na szereg dysków logicznych. Każdy z tych dysków może być programowo dostosowany bez potrzeby edycji czy zmiany tablicy partycji fizycznego dysku. Dzięki LVM jesteśmy w stanie obejść kilka ograniczeń płynących z wykorzystywania tablicy partycji MS-DOS. Głównie chodzi tutaj o 4 partycje podstawowe, które mieszczą się w MBR. Jeśli zdecydowaliśmy się na wykorzystywanie LVM, to w pewnym momencie może okazać się, że niektóre voluminy mają zbyt duże lub też zbyt małe rozmiary. Trzeba będzie je zatem dostosować i w tym wpisie postaramy się ten proces zasymulować.