Korzystając z różnego rodzaju klientów email udostępniamy serwerom mailowym nieco więcej informacji niż gdybyśmy to robili z panelu webowego serwera pocztowego. Chodzi generalnie o adres IP hosta, który przesłał wiadomość na serwer. Tradycyjnie w nagłówku email'a znajdzie się nasz adres zewnętrzny, ten przypisany przez ISP. Niemniej jednak, w części przypadków będzie załączony również adres IP z przestrzeni prywatnej, np. 10.0.0.0/8 lub 192.168.0.0/16 . O ile nie damy rady zataić publicznego IP naszego ISP, to jesteśmy w stanie ukryć ten prywatny adres i tym samym nieco poprawić naszą prywatność. W tym wpisie zostanie pokazane, to jak ten adres prywatny ukryć w nagłówku wiadomości email w kliencie Thunderbird.

Darmowe hotspoty sieci WiFi są dostępne w każdym mieście. Dzięki nim możemy uzyskać połączenie z internetem praktycznie za free. Niemniej jednak, takie połączenie nie jest do końca bezpieczne i może zagrażać naszej prywatności. Wiele osób stara się temu przeciwdziałać generując losowy adres MAC. No i to jest jakieś wyjście, o ile ten adres jest generowany z głową. Niemniej jednak, w takich sieciach WiFi, host ma przydzielaną adresację za pomocą protokołu DHCP. Ci, którzy wiedza, jak odbywa się konfiguracja za pomocą tego protokołu, wiedzą też, że nasz komputer przesyła pewne dane do serwera DHCP. Jakie dane? To zwykle zależy od konfiguracji klienta DHCP. Na linux'ach domyślnym klientem DHCP jest dhclinet i on standardowo przesyła nazwę hosta (hostname) w zapytaniu o adresację. Co nam zatem po losowym adresie MAC, gdy można nas zidentyfikować po nazwie hosta? W tym artykule postaramy się ukryć lub też losowo wygenerować hostname danej maszyny w sieci.

Ludzkość w dalszym ciągu siedzi na przestarzałym już od prawie 20 lat protokole IPv4. Nie widać, też by w najbliższym czasie coś miało się w tej kwestii zmienić. Można, co prawda, wykupić sobie stały adres IP ale to kosztuje, no i płacimy za coś co powinniśmy mieć w standardzie, gdyby ludzie w końcu zaczęli korzystać z IPv6. Niemniej jednak, by te wszystkie nasze maszyny podłączyć jakoś do sieci, potrzebne nam są prywatne adresy IP + NAT lub też dynamicznie zmieniające się adresy publiczne. Bywają też przypadki, że mamy przydzielane dynamicznie adresy z puli prywatnej, np. w wyniku dbania o prywatność w sieciach WiFi przez generowanie sobie przy każdym połączeniu losowego adresu MAC. Zwykle w takiej sytuacji zmienia nam się adres zewnętrzny (publiczny), który wskazuje na jeden z adresów naszego ISP. Taki zmieniający się adres powoduje problemy przy konfiguracji poszczególnych usług sieciowych, np. gdy w grę wchodzi konfiguracja filtra DNS, który jest zapewniany przez OpenDNS. By tego typu niedogodności rozwiązać, możemy posłużyć się DDNS (dynamic DNS). Za każdym razem, gdy adres IP ulega zmianie, klient DDNS informuje o tym fakcie skonfigurowane usługi. W tym artykule przyjrzymy się nieco bliżej temu mechanizmowi.

Podłączenie pojedynczego komputera do sieci raczej nie stanowi żadnego problemu dla przeciętnego użytkownika linux'a. Wystarczy jedynie skonfigurować kilka parametrów i możemy oglądać swoje ulubione serwisy www. Co jednak w przypadku, gdy mamy do dyspozycji kilka łącz internetowych? Jedną z opcji jest używanie łącza tego ISP, które jest lepsze gabarytowo, a pozostałe łącza trzymać na wypadek awarii tego pierwszego. Nie jest to zbytnio satysfakcjonujące rozwiązanie, zwłaszcza w przypadku, gdy tym providerom płacimy za świadczone nam usługi. W taki sposób płacimy, np. za dwa łącza, a korzystamy z jednego w danej chwili. W linux'ie obsługa wielu łącz różnych ISP jest dość skomplikowana. By taki mechanizm zaimplementować sobie, trzeba stworzyć kilka tablic routingu. Następnie ruch sieciowy musi zostać oznaczony w iptables i przekierowany do tych tablic przez kernel. Przy odrobienie wysiłku jesteśmy jednak w stanie zaprojektować sobie load balancer, który będzie równoważył obciążenie łącza między kilku ISP. Dodatkowo, jeśli jedno z łączy nam nawali, to automatycznie zostaniemy przełączeni na drugie łącze (failover). W tym artykule postaramy się zaprojektować taki właśnie mechanizm.

Domowe routery WiFi chodzą zwykle 24 godziny na dobę. Ich moc obliczeniowa, choć zwykle niewielka, czasem się marnuje. Mając router z OpenWRT, możemy przerobić go tak, by zbierał różnego rodzaju dane dla statystyki. Te dane mogą pochodzić z różnych źródeł i nie koniecznie muszą one dotyczyć samego routera. Tego typu funkcjonalność mogą zapewnić nam narzędzia collectd oraz rrdtool . W tym artykule spróbujemy zaprogramować router, by zbierał pewne dane dotyczące połączenia sieciowego. Na podstawie tych informacji będą rysowane wykresy, które następnie będą udostępniane przez serwer uhttpd .

Wszyscy spotkaliśmy się z sytuacją, w której z bliżej nieokreślonego powodu nie mogliśmy przeglądać stron w internecie. Niby połączenie jest, mamy też dobrej klasy ISP ale net nam muli. W olbrzymiej części przypadków winą można obarczyć sieć Peer to Peer (P2P). Przy nieodpowiedniej konfiguracji klientów tej sieci może dojść do nawiązywania całej masy połączeń w ułamku chwili. W ten sposób nawet jeśli nic aktualnie nie wysyłamy lub nie pobieramy, to i tak te połączenia same w sobie zapychają łącze, no bo przecież nawet puste pakiety w protokołach TCP/UDP zawierają nagłówki, a te już swoje ważą. Gdy sami korzystamy z łącza, to taka sytuacja nie stanowi większego problemu, bo wystarczy odpalić klienta torrent'a w wolnym czasie. Natomiast w przypadku, gdy zachodzi potrzeba wejścia na jakiś serwis www, to możemy zwyczajnie tego klienta wyłączyć. Nie jest to jednak wygodne. Jak zatem wyeliminować problemy związane z siecią P2P? Jeśli na routerze mamy wgrany firmware OpenWRT, to możemy zaimplementować na nim mechanizm QoS (Qality of Service). W ten sposób możemy nadać usługom priorytety. W niniejszym wpisie postaramy się wdrożyć takie rozwiązanie w oparciu o narzędzia iptables oraz tc .

Pakiety i połączenia można oznaczać w iptables za pomocą target MARK oraz CONNMARK . Ta właściwość tego filtra jest znana chyba większość użytkowników linux'a. Z reguły nie interesujemy się zbytnio szczegółami oznaczania pakietów/połączeń, bo zwykle jest ono przeprowadzane prawidłowo. Niemniej jednak, są przypadki, w których markery nie będą ustawiane poprawnie. Chodzi o sytuacje, gdzie mamy do czynienia z kilkoma mechanizmami oznaczającymi pakiety. Dla przykładu weźmy sobie kształtowanie ruchu za pomocą narzędzia tc oraz failover czy load balancing łącza w oparciu o różne tablice routingu. W obu tych mechanizmach zwykle używa się markowania pakietów w iptables . Co się jednak dzieje z takim pakietem, gdy przechodzi przez reguły zarówno pierwszego jak i drugiego mechanizmu? To właśnie spróbujemy ustalić w tym wpisie.

Może się zdarzyć tak, że będziemy mieli kiedyś dostęp do łącz kilku różnych providerów internetowych. Jeśli chcielibyśmy skorzystać z internetu w takiej sytuacji, to trzeba by się zdecydować na jednego z tych dostępnych ISP. Natomiast łącze pozostałych ISP będzie niewykorzystane w tym danym momencie, a przecie nie za to im płacimy. Jeśli mamy router z OpenWRT i skonfigurowaliśmy przy tym switch tak, by mieć kilka portów WAN, to możemy korzystać z usług wielu ISP w tym samym czasie. Oczywiście, ten mechanizm działa również w przypadku, gdy ISP świadczy nam usługi za pomocą technologi LTE. Trzeba tylko odpowiednio skonfigurować modem USB do pracy na routerze. W tym artykule zostanie opisane narzędzie mwan3, za pomocą którego zaprojektujemy sobie prosty failover (łącze awaryjne) lub load balancing (równoważenie ruchu) mając do wykorzystania dwóch różnych ISP.

Router wyposażony w firmware OpenWRT potrafi wybudzać maszyny w sieci lokalnej. Wake On LAN (WOL) nie działa przez internet, a jedynie, jak sama nazwa sugeruje, w sieci LAN. W tym mechanizmie wykorzystywany jest broadcast, a routery nie forward'ują pakietów rozgłoszeniowych. Oczywiście, nic nie stoi na przeszkodzie, by zalogować się na router via SSH od strony WAN i wybudzić jakąś maszynę z poziomu routera. Komputery, które chcemy budzić muszą mieć odpowiednią płytę główną. Prawdopodobnie wszystkie nowsze płyty już taką właściwość posiadają. Dodatkowo, trzeba w BIOS'ie ustawić odpowiednie opcje. Ważną rzeczą jest, by nie wyłączać PC przyciskiem w obudowie (lub na zasilaczu), bo wtedy nie będzie możliwe wybudzenie maszyny, nawet po dostarczeniu jej zasilania. Wyłączenia maszyny musimy dokonać z poziomu systemu operacyjnego, tylko wtedy WOL zadziała. W tym wpisie pokażemy jak przy pomocy etherwake wybudzić określonego hosta w sieci LAN.

Ja jestem tym szczęśliwcem, który posiada takie fajne urządzenie zwane drukarką. Bardzo umila ono życie pod warunkiem, że działa jak należy, a z tym różnie bywa, zwłaszcza pod linux'em. W debianie do obsługi drukarek używa się CUPS (Common Unix Printing System) i można powiedzieć, że radzi on sobie z tym zadaniem całkiem nieźle, przynajmniej w przypadku mojej drukarki. Drukarka, o której mowa, to dość stary model, konkretnie jest to EPSON Stylus Color 760. Potrzebne są jej odpowiednie sterowniki, które są dostępne w repozytorium debiana. Jedyne czego potrzeba do szczęścia, to skonfigurowanie demona cupsd , który będzie zarządzał tą drukarką. W tym artykule postaramy się skonfigurować to powyższe urządzenie.