Na dużych dystrybucjach linux'a adres MAC można zmienić bez problemu. Podobnie sprawa ma się w przypadku automatycznego generowania takiego adresu MAC za każdym razem, gdy chcemy nawiązać połączenie z internetem. W OpenWRT rozwiązanie tego zadania nie jest tak oczywiste jak, np. na debianie, ale też znowu nie jest niemożliwe. W repozytorium OpenWRT mamy dostępny pakiet macchanger . Niemniej jednak, w przypadku routerów o małych pamięciach flash, instalowanie dodatkowych pakietów może nie być dobrym pomysłem. Przydałoby się zatem zaprojektować mechanizm generowania i zmiany adresu MAC interfejsu WAN za każdym razem, gdy będziemy resetować router i to zadanie postaramy się zrealizować w tym artykule.

Sporo użytkowników lunux'a, zwłaszcza dystrybucji debian, korzysta z własnych skryptów firewall'a aplikujących reguły iptables . Tego typu rozwiązanie ma jednak swoje wady i zalety. Niewątpliwie do zalet można zaliczyć brak dodatkowego oprogramowania obsługującego zaporę sieciową. Jeśli chodzi zaś o wady, to niestety cały skrypt trzeba sobie dobrze przemyśleć przed zaaplikowaniem. Ludzie często zapominają tutaj o śledzeniu połączeń przez kernel. To właśnie na podstawie wpisów w /proc/net/ip_conntrack lub /proc/net/nf_conntrack system wie, które pakiety należy na zaporze przepuścić, a które zablokować. Jeśli teraz dodajemy reguły do filtra iptables , to nowa polityka zapory nie będzie odnosić się do tych nawiązanych już połączeń, które są określone w tablicy conntrack'a. By się upewnić, że tego typu scenariusz nigdy nas nie spotka, musimy tę tablicę opróżnić.

Jakiś czas temu dokonałem zakupu adaptera WiFi TP-Link TL-WN722n, a to z tego względu, że potrzebowałem zewnętrznej karty sieciowej do mojego laptopa. Chodziło generalnie o to, że ten wbudowany w niego broadcom nie był w stanie robić kilku użytecznych rzeczy, min. testów penetracyjnych mojej bezprzewodowej sieci domowej. Jak się później okazało, ten zakupiony adapter posiada też dodatkowy ficzer, którym jest tryb AP (Access Point). Wprawdzie ta karta nie może się równać z routerami WiFi, bo te zwykle mają więcej anten, z których każda jest lepszej jakości ale jesteśmy w stanie połączyć ze sobą bezprzewodowo kilka stacji roboczych. Trzeba jednak wziąć po uwagę, że zasięg jak i transfer będą w dużej mierze ograniczone. W tym wpisie postaramy się przerobić zwykłą maszynę, na której jest zainstalowany Debian, na punkt dostępowy sieci WiFi.

Każdy system plików opiera się na blokach danych. Standardowo taki blok w systemie plików EXT4 ma 4 KiB (8 x 512 bajtów). Za każdym razem, gdy tworzymy jakiś plik na dysku, alokowana jest pewna część bloków, na których ten plik ma zostać zapisany. Te większe pliki rezerwują więcej bloków, choć nie zawsze są to bloki ciągłe. W taki sposób, plik o rozmiarze 10 GiB okupowałby dokładnie tyle miejsca na dysku ile sam waży. Niemniej jednak są pewne pliki, które może i ważą te 10 GiB ale system plików postrzega je tak jakby miały 100 MiB czy 200 MiB, w zależności od tego ile "faktycznie" taki plik zajmuje miejsca. Jak to możliwe? Pliki, o których mowa, to tzw. "rozrzedzone pliki" (Sparse files). Taki plik składa się z szeregu bloków pustych (mających same zera), których nie trzeba zapisywać na dysk. Zamiast tego, można jedynie zapisać metadane w strykturze systemu plików, które będą opisywać te puste bloki. Poniższy artykuł ma na celu pokazać do czego takie pliki sparse mogą nam się przydać i jak z nich korzystać.

Ilość punktów dostępowych w paśmie 2,4 GHz rośnie bardzo szybko. Obecnie spora część użytkowników laptopów czy smartfonów zdolnych łączyć się bezprzewodowo korzysta z ruterów WiFi w swoim domowym zaciszu. W przypadku zatłoczonych blokowisk i innych większych skupisk ludzkich, transfer w paśmie 2,4 GHz może nie być za duży. By rozwiązać ten problem, wprowadzono urządzenia nadające w paśmie 5 GHz. Są one nieco droższe, bo i technologia jest nieco nowsza. Niemnie jednak, pasmo 5 GHz idealnie nadaje się do zastosowań miejskich. Chodzi generalnie o mniejszy zasięg punktu dostępowego, a co z tym się wiąże, mniejszą ilością zakłóceń, które osłabiają transfer w sieci bezprzewodowej. Sporo routerów WiFi ma już zaimplementowane dwa radia, po jednym dla każdego z w/w pasm i przydałoby się powoli postarać o zakup karty/adaptera pracującego w standardzie AC. Tak się składa, że mam na składzie dwuzakresowy adapter Archer T4U (czip Realtek RTL8812AU), który został mi sprezentowany przez firmę TP-LINK. Postaram go zatem opisać w tym artykule.

Karty WiFi implementowane w różnego rodzaju laptopach zwykle są dość przyzwoite. Przynajmniej do czasu aż użytkownik zapragnie korzystać z alternatywnego systemu operacyjnego z rodziny linux. W takim przypadku często okazuje się, że większość kart bezprzewodowych pracuje na układach, których sterowniki nie są wolne i nie ma ich dostępnych w linux'owym kernelu. Czasem takie karty można zmusić do pracy ale uzyskana w ten sposób prędkość transferu zbytnio nie zachwyca. Jedynym przyzwoitym rozwiązaniem jest zakup zewnętrznego adaptera WiFi, który pracuje na czipie wspieranym przez kernel. Zwykle są to karty na układach od firmy QUALCOMM ATHEROS. W tym artykule weźmiemy sobie pod lupę adapter TL-WN722N od firmy TP-LINK, który działa w standardzie N (pasmo 2,4 GHz, transfer do 150 mbit/s).

Jednym z popularniejszych routerów bezprzewodowych firmy TP-LINK jest model TL-WR1043ND v2 . Dlaczego ten router jest tak rozchwytywany? Wytłumaczenie tkwi w alternatywnym firmware OpenWRT, który daje znaczne możliwości rozbudowania funkcjonalności tego urządzenia. Jest to chyba jeden z najlepiej wpieranych przez OpenWRT modeli, co zapewnia bezproblemowe użytkowanie. Niewątpliwą zaletą TL-WR1043ND v2 jest dość silne WiFi, choć mamy do dyspozycji tylko pamso 2,4 GHz. Standardowo na wyposażeniu mamy także gigabitowy switch 5-cio portowy oraz tylko jeden port USB 2.0. Przy czym, ten jeden port USB nie powinien nam zbytnio przeszkadzać, zwłaszcza jeśli dysponujemy aktywnym hubem USB. W tym wpisie przyjrzymy się nieco bliżej temu routerowi.

Routery bezprzewodowe to bardzo użyteczne urządzenia i na dobrą sprawę każdy dom powinien posiadać jeden taki wynalazek. Na rynku jest cała masa sprzętu WiFi, który w większości przypadków zaspokoi gust kupujących ale też trzeba wziąć pod uwagę fakt, że nie wszystkie routery posiadają pożądane przez nas ficzery. Część routerów ma tylko jedno radio, zwykle o zakresie 2,4 GHz. Te droższe modele mają także radio 5GHz. Routery różnią się także ilością portów w switch'u, ilością pamięci RAM, częstotliwością pracy procesora, no i rozmiarem pamięci flash. Wszystkie te cechy trzeba wziąć pod uwagę przy próbie ewentualnego zakupu routera bezprzewodowego. Oczywiście spora część z tych gabarytów będzie miała znaczenie tylko w przypadku zainstalowania alternatywnego firmware, np. OpenWRT. Niemniej jednak, dobrze zdawać sobie sprawę z tego co dany router ma pod obudową. W tym wpisie zostanie przedstawiony router TP-LINK Archer C7 v2, obsługujący pasma 2.4 GHz i 5 GHz, mający 128 MiB pamięci RAM, 16 MiB flash, gigabitowy switch 5-cio portowy i dwa porty USB 2.0 .

Na każdym kroku można natknąć się na przecieki informacyjne, które zagrażają naszej prywatności. Widzieliśmy to choćby i na przykładzie prywatnego adresu IP widocznego w nagłówku w wiadomości email. Przeglądając ten podlinkowany wpis mogliśmy z grubsza zobaczyć jak wygląda taki nagłówek wiadomości. Bardziej uważni czytelnicy zwrócili uwagę na jego zawartość. Poza polem zawierającym adres IP, można było też zobaczyć pole odpowiadające za user-agent. Ciąg zawarty w tym polu zdradza informacje na temat wykorzystywanego klienta pocztowego oraz systemu operacyjnego. Ten komunikat możemy jednak ukryć i w tym wpisie zostanie to pokazane na przykładzie Thunderbird'a.

Korzystając z różnego rodzaju klientów email udostępniamy serwerom mailowym nieco więcej informacji niż gdybyśmy to robili z panelu webowego serwera pocztowego. Chodzi generalnie o adres IP hosta, który przesłał wiadomość na serwer. Tradycyjnie w nagłówku email'a znajdzie się nasz adres zewnętrzny, ten przypisany przez ISP. Niemniej jednak, w części przypadków będzie załączony również adres IP z przestrzeni prywatnej, np. 10.0.0.0/8 lub 192.168.0.0/16 . O ile nie damy rady zataić publicznego IP naszego ISP, to jesteśmy w stanie ukryć ten prywatny adres i tym samym nieco poprawić naszą prywatność. W tym wpisie zostanie pokazane, to jak ten adres prywatny ukryć w nagłówku wiadomości email w kliencie Thunderbird.