Jak można było wywnioskować z recenzji Neffos C5 od TP-LINK, ten smartfon to w zasadzie niedrogie i dość przyzwoite urządzenie. Korzystając z okazji postanowiłem zrobić kilka dodatkowych zdjęć tego telefonu, z tym, że tym razem fotki obrazują to, co było wewnątrz obudowy. Jeśli posiadacie Neffos'a C5 i jesteście ciekawi co to urządzenie skrywa pod maską, to w tym wpisie znajdziecie odpowiedzi na dręczące was pytania.

Jakiś czas temu recenzowałem smartfon Neffos C5 MAX od TP-LINK. W tamtym wpisie praktycznie wszystko już zostało powiedziane na temat tego telefonu ale jednej rzeczy nie mogłem w czasie pisania tamtego artykułu zamieścić. Chodzi o fotki podzespołów tego urządzenia. Na dobrą sprawę producent podaje jedynie model SoC i nie wiadomo praktycznie nic w przypadku pozostałych układów, no może poza pobieżnymi informacjami na temat WiFi, bluetooth czy GPS. Postanowiłem zatem rozkręcić swojego Neffos'a C5 MAX i przekonać się co wewnątrz skrywa jego obudowa.

Analizując sobie fabryczny podział przestrzeni flash w TP-LINK'owych smartfonach, a konkretnie w modelach Neffos C5 i C5 MAX, doszedłem do wniosku, że producent tych urządzeń nieco zaszalał przeznaczając aż 4 GiB przestrzeni na partycję /system/ . W zasadzie ROM w tych telefonach zajmuje około 2 GiB. Zatem pozostałe 2 GiB zwyczajnie się marnuje i przeciętny użytkownik smartfona nie będzie w stanie tego obszaru w żaden sposób wykorzystać. Można by zatem inaczej przepartycjonować ten flash, tak by nieco skurczyć samą partycję /system/ , przeznaczając jednocześnie odzyskane miejsce na powiększenie partycji /data/ . W tym wpisie postaramy się właśnie taki zabieg zmiany rozmiaru partycji /system/ przeprowadzić dla tych dwóch wyżej wymienionych modeli smartfonów.

Jakiś czas temu opisywałem proces ukorzeniania (root) smartfonów Neffos, a konkretnie były to modele C5, C5 MAX, Y5 i Y5L. Od tamtego czasu zdążyłem się nieco bardziej zagłębić w struktury Androida i udało mi się ze źródeł OMNI ROM zbudować natwyne obrazy TWRP dla każdego z tych ww. telefonów. Oczywiście TP-LINK ma w swojej ofercie jeszcze modele C5L, Y50, X1 oraz X1 MAX ale póki co nie będę w stanie przygotować obrazu TWRP i opisu jak ukorzenić Androidy w trzech z tych czterech smartfonów. Chodzi o to, że C5L został wycofany z produkcji i raczej nie wpadnie on w moje łapki. Natomiast modele Y50 oraz X1 MAX nie są jeszcze dostępne w polskiej ofercie TP-LINK'a, przez co minie trochę czasu zanim uda mi się do nich dobrać. Postanowiłem napisać świeży artykuł dotyczący procesu root w smartfonach Neffos C5, C5 MAX, Y5, Y5L oraz X1. Po co pisać kolejny artykuł o ukorzenianiu Androida w Neffos'ach? Generalnie rzecz biorąc, w tych poprzednich wpisach było bardzo dużo informacji zbędnych z punktu widzenia przeciętnego użytkownika, który chce zrootować system w swoim telefonie. Teraz, gdy dysponuję natywnymi obrazami TWRP własnej roboty i zdobyłem nieco wiedzy z zakresu operowania na Androidzie, to proces root jest o wiele prostszy i właśnie dlatego przydałoby się to wszystko opisać na nowo.

Każdy z nas ma już raczej w swoim posiadaniu telefon, czy jego nieco bardziej zaawansowaną wersję określaną mianem smartfona. Te urządzenia to w zasadzie przenośne i do tego bardzo małe komputery, które umożliwiają nam komunikowanie się z osobami na całym świecie. Wykonywanie połączeń głosowych, przesyłanie SMS'ów/MMS'ów czy też korzystanie z Internetu w naszych komórkach od dawna jest już standardem i ciężko byłoby nam się obejść bez tej technologii obecnie. Problem w tym, że nasza komunikacja jest narażona na podsłuch. W przypadku Internetu większość połączeń jest już szyfrowana na linii dwóch klientów (E2E, End To End). Natomiast jeśli chodzi o telefony, to tutaj sprawa kuleje i to bardzo poważnie, bo w zasadzie nasze połączenia głosowe czy SMS'y są do wglądu dla każdych służb, które z jakiegoś powodu uznają, że mogą naruszać naszą prywatność. Jedyna opcja, która jest w stanie zabezpieczyć nas przed tego typu praktykami, to szyfrowanie rozmów. Tak się składa, że jest kilka aplikacji na Androida, które są w stanie realizować tego typu przedsięwzięcie. Jedną z nich jest darmowa i otwartoźródłowa aplikacja Signal, której się przyjrzymy nieco bliżej w tym artykule.

Po uszkodzeniu jednego z moich smartfonów TP-LINK i skasowaniu na nim wszystkich danych na partycji /system/ trzeba było pomyśleć nad przywróceniem tego urządzenia do życia. Jednym z rozwiązać było binarne wgranie obrazu systemowej partycji bezpośrednio na flash przy pomocy narzędzia dd. Co jednak w przypadku, gdy nie mamy dostępu do backup'u lub tez zwyczajnie go nie zrobiliśmy? Co w takiej sytuacji uczynić i czy jest jakaś nadzieja dla naszego telefonu? Odpowiedź jest naturalnie twierdząca ale wymagane są dwie rzeczy: działający tryb recovery (najlepiej TWRP) ze wsparciem dla trybu "ADB sideload" oraz paczka update.zip z firmware, którą można pobrać bezpośrednio ze strony TP-LINK/Neffos. By ulżyć nieco osobom, które do mnie piszą z zapytaniem o pomoc w przypadku skasowania danych na partycji /system/ (czy uszkodzenia jej w jakiś sposób), postanowiłem napisać krótkie howto na temat używania trybu ADB sideload. W tym artykule w rolach głównych weźmie udział Neffos Y5 ale bez problemu można te kroki przeprowadzić chyba na każdym innym smartfonie.

Zawsze mnie zastanawiało jak to jest możliwe, by przez przypadek można było usunąć dane na jeden z kluczowych partycji w smartfonie jaką jest partycja /system/ . Ostatnio wiele osób do mnie pisało z tego typu problemami i zapytaniem "jak odratować w takiej sytuacji telefon". Odpowiedź wydawała mi się prosta: wystarczy wgrać uprzednio zrobiony backup wyczyszczonej partycji via fastboot . Problem w tym, że po usunięciu danych z partycji /system/ , fastboot nie działa. A skąd to wiem? Ano "przez przypadek" usunąłem sobie dane na tej partycji. W sumie to tylko testowałem ficzer w TWRP zwany ADB Sideload, który niby ma za zadanie wgrać ROM z paczki .zip . Coś poszło nie tak i w zasadzie zostałem z pustą partycją /system/ . Przy odpalaniu telefonu w takim stanie, ten w zasadzie jedynie się resetuje co kilka chwil. Może i fastboot nie działa ale można wbić do trybu recovery. Jeśli tylko mamy wgrany TWRP, to jest spora szansa na odratowanie smartfona. W tym artykule w rolach głównych wystąpi Neffos Y5L, który ma SoC od Qualcomm'a, zatem nie damy rady się pobawić SP Flash Tool i całą robotę trzeba będzie odwalić ręcznie.

System Android w większej lub mniejszej części zmienia się z wydania na wydanie. Te nowsze wersje zwykle zawierają całą masę nowych mechanizmów i rozbudowują te już istniejące, tak by ten OS w lepszym stopniu zaspokajał zachcianki użytkowników smartfonów. Problem w tym, że niektóre kroki deweloperów Androida potrafią wprawić w zastanowienie niejednego logicznie myślącego osobnika. Przykładem może być przestawienie domyślnego trybu USB w Marshmallow z MTP na Charge-Only (tylko ładowanie). Jedni mówią, że takie posunięcie jest podyktowane względami bezpieczeństwa, a inni, że chodzi o performance przy ładowaniu baterii, gdzie moduł USB nie działa w tym drugim trybie i nie konsumuje energii, przez co ładowanie ma przebiegać szybciej. Ile w tym prawdy, tego nie wiem ale ja za bardzo nie widzę żadnych wymiernych korzyści z przestawienia tego trybu na Charge-Only. Natomiast widzę bardzo wyraźnie utrudnienia przy interakcji telefonu z komputerem za sprawą tej zmiany. Poszukałem trochę informacji na ten temat i znalazłem rozwiązanie w postaci aplikacji MTP enabler.

Stock'owe Androidy w smartfonach mają ten problem, że zawierają całą masę preinstalowanych aplikacji od Google. Nie to by jakoś mnie to bolało, no może za wyjątkiem braku możliwości ich wywalenia czy wyłączenia. To co mnie trochę irytuje, to fakt obecności reklam w aplikacji YouTube. Nie da rady się ich pozbyć praktycznie w żaden sposób. Zdaję sobie sprawę, że serwis YT można przeglądać w Firefox'ie i jeśli mamy zainstalowanego w telefonie adblock'a, np. AdAway, czy też wdrożony podobny filtr na domowym routerze WiFi z LEDE/OpenWRT, to te reklamy mogą zostać z powodzeniem odfiltrowane, przynajmniej w Firefox'ie. Jestem też świadom istnienia aplikacji NewPipe, która jest zubożonym klientem YouTube. Niemniej jednak, te opisane wyżej sposoby mają jedną podstawową wadę. Mianowicie tracimy lwią część funkcjonalności serwisu YouTube. Przykładem mogą być powiadamiania w przypadku, gdy na jeden z subskrybowanych kanałów zostanie wrzucony jaki materiał video. Taką opcję ma ta aplikacja od Google ale klikając w powiadomienie jest niemal pewne, że włączy nam się jakaś wredna reklama o wiele głośniejsza niż sam filmik, który zamierzamy obejrzeć. Innym problemem w przypadku tej góglowskiej aplikacji jest brak możliwości odtwarzania video w tle czy też przy zgaszonym wyświetlaczu. Postanowiłem w końcu wziąć się za ogarnięcie tej góglowskiej aplikacji YouTube i wyeliminować te drażniące mnie problemy instalując w smartfonie framework Xposed wraz z odpowiednimi modułami: YouTube Background Playback oraz YouTube AdAway. Jako, że nie jest to proces łatwy, to postanowiłem go opisać krok po kroku.

Każdy nowszy smartfon z Androidem oferuje możliwość zaszyfrowania wszystkich danych użytkownika zlokalizowanych na partycji /data/ . Cały proces można przeprowadzić w bardzo prosty sposób i bez większych problemów. Raz zaszyfrowanego telefonu nie da rady cofnąć do stadium przed szyfrowaniem i w zasadzie to zabezpieczenie można zdjąć jedynie przez przywrócenie urządzenia do ustawień fabrycznych. My tutaj jednak nie będziemy zajmować się samym szyfrowaniem smartfona i skupimy się bardziej na hasłach zabezpieczających mających stać na straży dostępu do naszych cennych danych, które mamy w telefonie. Większość z nas wykorzystuje krótkie hasło do odblokowania ekranu. To samo hasło z kolei jest wykorzystywane do zaszyfrowania klucza używanego w procesie szyfrowania/deszyfrowania danych na flash'u smartfona. W ustawieniach Androida nie ma jednak opcji rozdzielenia tych haseł i można by pomyśleć, że wykorzystanie czterocyfrowego kodu PIN jako zabezpieczenie mija się z celem. Na pewno w części smartfonów tak ale niekoniecznie we wszystkich modelach. Tak się składa, że akurat leży u mnie nieużywany Neffos Y5 od TP-LINK, to postanowiłem przyjrzeć się nieco bliżej tej kwestii haseł i sprawdzić czy jest się czego obawiać stosując krótkie hasła w zaszyfrowanych Androidach.