Interfejsy kart sieciowych, które są instalowane w komputerach, posiadają adres MAC (Media Access Control). Jest to unikalny identyfikator, który wyróżnia nasz komputer spośród tłumu. Na podstawie tego adresu można nie tylko określić markę sprzętu, którą się posługujemy ale także można sklasyfikować cały nasz ruch sieciowy. W ten sposób bardzo prosto możemy zostać zidentyfikowani wymieniając dane przez darmowe hotspoty sieci bezprzewodowych WiFi. Niemniej jednak, jesteśmy się w stanie obronić przed tego typu inwigilacją zmieniając adres MAC naszego komputera. Nie jest to zbytnio trudne ale trzeba uważać, by znowu nie przesadzić w drugą stronę i czasem nie zostać zidentyfikowanym przez naszą "odmienność". W tym wpisie postaramy się wypracować taki mechanizm, który zmieni nam adres MAC przy każdym podłączeniu do sieci i przy zachowaniu zdroworozsądkowych zasad.

Przeciek DNS (dns leak) to nic innego jak wyciek poufnej informacji, za sprawą nieprawidłowej konfiguracji resolver'a DNS. Może niekoniecznie jest winne tutaj samo oprogramowanie, które realizuje zapytania DNS, czy też serwer domen jakiejś organizacji. Chodzi głównie o tematykę VPN, gdzie cały ruch sieciowy powinien być wrzucany do tunelu SSL/TLS i szyfrowany. W pewnych sytuacjach, zapytania DNS mogą zostać wysyłane pod zewnętrzny resolver, często w formie niezaszyfrowanej i do tego poza połączeniem VPN. Ten ruch można podsłuchać, przechwycić i poddać analizie. Celem tego artykułu jest tak skonfigurowanie linux'a (w tym przypadku dystrybucja Debian), by te przecieki wyeliminować. Jest to możliwe za sprawą narzędzia resolvconf.

Każdy plik posiada szereg opisujących go atrybutów. Możemy się o tym przekonać wykorzystując narzędzia ls lub stat . W ich przypadku zostaną nam zwrócone takie informacje jak rozmiar pliku, data modyfikacji czy też prawa dostępu. To właśnie są metadane opisujące pliki w obszarze systemu plików i są one wymagane, by system operacyjny działał prawidłowo. To jednak nie jedyne metadane, z którymi spotykamy się na co dzień. Najlepszym przykładem są zdjęcia czy filmy robione smartfonami czy też aparatami lub kamerami cyfrowymi. Każdy plik stworzony za pomocą tych urządzeń zawiera w sobie bardzo rozbudowane informacje, które nie zawsze chcielibyśmy udostępniać. W tym wpisie skupimy się głównie na danych EXIF zawartych w plikach graficznych, które postaramy się wydobyć, zmienić i usunąć.

W przypadku, gdy musimy pozbyć się jakiegoś pliku, który znajduje się na dysku, to nie jest zalecane korzystanie z narzędzia rm . Usuwa ono jedynie odnośnik do pliku, który go identyfikuje w strukturze systemu plików, tzw. i-węzeł (i-node). To co uzyskujemy za pomocą takich narzędzi jak rm , to jedynie oznaczenie pewnych bloków (tych od pliku) jako wolne, w których system operacyjny będzie w stanie dokonać zapisu danych późniejszym czasie. Podczas tej operacji nie są usuwane żadne informacje z dysku, a mając na uwadze ten fakt, możemy bez problemu tak "usunięty" plik odzyskać. By mieć pewność, że plik zostanie trwale zniszczony, trzeba go ponownie napisać, np. przy pomocy shred, który standardowo jest dostępny w każdej dystrybucji linux'a i to jemu będzie poświęcony ten wpis.

Wielu ludzi nie lubi gdy maszyny monitorują każdy ich krok. W tym przypadku chodzi o pliki, które otwieramy czy zmieniamy podczas codziennej pracy na komputerze. Nasz system domyślnie tworzy listę i skrupulatnie dodaje do niej nowe pozycje. Ta lista jest przechowywana w pliku recently-used.xbel , który znajduje się w katalogu ~/.local/share/ . Gdy popatrzymy na tę funkcjonalność trochę pod inny kątem, możemy zauważyć, że w pewnych sytuacjach zagraża ona naszej prywatności. Skasowanie tego pliku nie rozwiązuje problemu, bo jest on tworzony na nowo, a nadawanie atrybutu odporności ( chattr +i ) nie jest żadnym rozwiązaniem. Na szczęście jest sposób na to by ten mechanizm dezaktywować i o tym będzie poniższy wpis.

Ogromna większość ludzi korzysta z jednego profilu swojej przeglądarki internetowej. Niesie to ze sobą spore zagrożenie bezpieczeństwa jak i może godzić w naszą prywatność. Jeśli dzielimy z kimś komputer, to raczej wszyscy domownicy posiadają osobne konta w systemie, a co z tym się wiąże, inny profil przeglądarki. I na tym zwykle podział się kończy ale przecie to nie wszystko. Profil, jak sama nazwa wskazuje, jest w stanie dostosować opcje przeglądarki, np. pod kątem pewnych aktywności. W tym wpisie postaramy się utworzyć kilka profili w Firefox'ie i sprawdzimy korzystanie z nich będzie odczuwalne w jakiś sposób dla przeciętnego użytkownika internetu.

W obecnych czasach powoli się odchodzi od stosowania technologi flash w przeglądarkach. Na dobra sprawę, po tym jak google w youtube przesiadł się na html5, to korzystanie z flash player'a nie ma już większego sensu. Są jednak serwisy, które nie nadążają za zmieniającą się rzeczywistością i w ich przypadku przejście z flash'a na html5 może jeszcze zająć kilka lat. Zatem nawet jeśli nie korzystamy z flash'a na co dzień, to i tak większość z nas będzie chciała go mieć w systemie, tak na wszelki wypadek, by nie być pozbawionym możliwości oglądania materiałów video na tych drugorzędnych serwisach. Jako, że wtyczka flash jest bardzo dziurawa, przydałoby się ją nieco skonfigurować i w tym wpisie zostanie przedstawionych szereg opcji, które można umieścić w pliku mms.cfg .

W dobie NSA, podsłuchów rządowych i wszelkiego rodzaju pogwałcenia prawa do prywatności, ludzie wymyślili VPN. VPN to nic innego jak tunel łączący dwie odległe od siebie maszyny, które chcą wymieniać ze sobą dane w sposób uniemożliwiający osobom trzecim podejrzenie całej tej komunikacji. Zalety korzystania z takiego dobrodziejstwa natury są oczywiste. Można obejść cenzorów, gdyż cały ruch z naszej maszyny jest przesyłany do serwera w postaci szyfrowanej, a dopiero z tego serwera sygnał idzie dalej w świat. Jest wiele komercyjnych usług, które za drobną opłatą mogą zapewnić nam tego tupu usługi ale ja nie będę tutaj się o nich rozpisywał. Bez problemu można je znaleźć w góglu. My tutaj za to zajmiemy się VPN jaki zapewnia riseup. By móc korzystać z ich usług, trzeba założyć na ich stronie konto, a to z kolei jest przyznawane tym, którzy w jakiś sposób działają na rzecz szeroko pojętej wolności. Ja wysłałem zgłoszenie i konto zostało mi przyznane. Dlatego też opiszę jak wygląda konfiguracja VPN na ich przykładzie.

Szyfrowanie wiadomości email można uznać za paranoiczne podejście do kwestii wymiany informacji, bo zwykły człowiek mówi sobie: "ja przecie za pomocą poczty nie wysyłam nic ważnego, nawet swoich nagich fotek, a nawet jeśli już, to są one od pasa w dół. Poza tym, gmail jest szyfrowany, bo używa SSL/TLS". SSL/TLS, co prawda, jest ale ogranicza się do szyfrowania tego co robimy na gmailu. Same wiadomości natomiast są przesyłane między różnymi serwerami i niekoniecznie są szyfrowane. Poza tym google kiedyś wspominał, że w przypadku gdy policja będzie żądała dostępu do naszej skrzynki pocztowej, to nie dość, że on im to umożliwi, to jeszcze wyciągnie wszelkie maile jakie przez tę skrzynkę zostały przepuszczone -- zarówno te odebrane jak i wysłane.

Do protokołów SSL/TLS w serwisach www chyba wszyscy już przywykli. Obecnie praktycznie na każdej stronie, gdzie jest okienko logowania, mamy do czynienia z szyfrowaniem danych przesyłanych w różnego rodzaju formularzach. Co prawda, klucze nie są zbyt długie (512-2048 bitów) ale zawsze to lepsze niż nic. O ile dane służące do logowania czy też wszelkie operacje dokonywane w panelach administracyjnych da radę ukryć bez większego problemu, o tyle zapytania DNS są przesyłane otwartym tekstem i każdy może je sobie podejrzeć. Pytanie tylko, po co szyfrować ruch DNS? Czy są tam przesyłane jakieś ważne informacje? Jeśli przyjrzymy się jak działa system DNS, możemy dojść do wniosku, że szyfrowanie zapytań jest pozbawione sensu, bo z reguły nazwa domeny oznacza konkretny adres IP. Znając adres IP, możemy ustalić kto na jakie strony wchodzi. Nie do końca jest to prawdą, poza tym istnieją jeszcze inne czynniki, które sprawiają, że ukrycie zapytań DNS ma jak najbardziej sens. W tym wpisie zaimplementujemy sobie na naszych linux'ach szyfrowanie zapytań DNS przy wykorzystaniu narzędzia dnscrypt-proxy.