Ci z nas, którzy zabezpieczają swoje systemy przy pomocy technik kryptograficznych wiedzą, że taki system trzeba traktować nieco inaczej niż ten, który nie jest w żaden sposób zaszyfrowany. Gdy mamy na swoim dysku kilka kontenerów LUKS (czy też TrueCrypt), problematyczna może się okazać zmiana rozmiaru tego typu partycji. Praktycznie żadne narzędzia graficzne, ewentualnie inne automaty, nie są w stanie nas przez ten proces bezstresowo przeprowadzić. Musimy zatem skorzystać z niskopoziomowych aplikacji, takich jak fdisk czy cryptsetup , by ten rozmiar sobie dostosować. Problem w tym, że nieumiejętne operowanie na tych narzędziach może skończyć się tragicznie dla zgromadzonych na dysku danych. W tym wpisie postaram się opisać cały proces zmiany rozmiaru zaszyfrowanego kontenera LUKS wliczając w to również dostosowanie partycji i jej systemu plików.

Partycje mające system plików FAT32 są głównie wykorzystywane w przypadku pendrive i innych pamięci flash, gdzie nie mamy do czynienia ze sporą ilością danych czy też dużymi plikami. Czasem się zdarza tak, że układ partycji, który chcieliśmy zrobić, nie wyszedł nam tak jak powinien i musimy tego pendrive jeszcze raz przeformatować. Pół biedy, gdy na nim nie ma żadnych danych lub mamy możliwość zgrania ich na osobny dysk. Natomiast w przypadku, gdy nie możemy z jakiegoś powodu skorzystać z w/w opcji, to musimy liczyć się z utratą danych. Oczywiście, możemy także spróbować zmienić rozmiar takiej partycji i nic nie powinno się stać znajdującym się na niej danym. W tym wpisie postaramy się przejść przez proces zmiany rozmiaru partycji mającej system plików FAT32 i zobaczymy czy nasz linux poradzi sobie z tym zdaniem bez większego problemu.

Jeśli jeszcze nie dokonaliśmy migracji systemu plików z EXT2/3 na EXT4, to powinniśmy rozważyć tę kwestię z przyczyn czysto praktycznych. W tym wpisie nie będziemy sobie głowy zawracać migracją między poszczególnymi wersjami systemu plików z rodziny EXT, a raczej skupimy się na tym jak zmienić rozmiar partycji, której systemem plików jest właśnie EXT4. Bawienie się rozmiarem partycji w tym przypadku niczym zbytnio się nie różni w stosunku do omawianego wcześniej systemu plików NTFS. Będziemy wykorzystywać tylko nieco inne narzędzia.

Zmiana rozmiaru partycji, nie tylko tej zawierającej system plików NTFS, nie sprawia w dzisiejszych czasach praktycznie żadnych problemów. Mamy przecie do dyspozycji takie narzędzia jak gparted, które w dużej mierze automatyzują cały proces tworzenia i usuwania partycji, czy też zmiany ich rozmiaru. W tym wpisie przyjrzymy się temu procesowi z bliska, z tym, że nie będziemy korzystać z żadnych graficznych nakładek. Wszystkie kroki postaramy się zreprodukować ręcznie z poziomu konsoli przy pomocy takich narzędzi jak fdisk czy ntfsresize .

Ten wpis również będzie poświęcony tematyce kontroli i kształtowania ruchu sieciowego w linux'ie, z tym, że ograniczymy się tutaj do konfiguracji interfejsów IFB. Działają one na podobnej zasadzie co interfejsy IMQ. Niewątpliwą zaletą interfejsów IFB jest fakt, że są one natywnie wspierane przez kernel linux'a, przez co ich obsługa jest dziecinnie prosta. Wadą jest z kolei to, że nie do końca damy radę kształtować ruch przychodzący do naszej maszyny. Tak czy inaczej, postaramy się skonfigurować te interfejsy i zobaczymy co z nich idzie wycisnąć.

Każdy z nas chciałby, aby jego sieć działała możliwie szybko i bezproblemowo. W przypadku, gdy łącze nie jest zbytnio obciążone, a my jesteśmy jedynym użytkownikiem internetu, to nie doświadczymy raczej żadnych problemów z połączeniem. Rzecz w tym, że im więcej użytkowników ma nasza sieć, tym większe prawdopodobieństwo, że zostanie ona przeciążona, tj. będziemy chcieli przesyłać więcej danych niż sieć jest w stanie obsłużyć. W ten sposób zaczną pojawiać się kolejki pakietów na interfejsach, których obsługa zajmuje trochę czasu. Rosą zatem opóźnienia, które są bardzo odczuwalne w momencie, gdy ktoś lubi sobie pograć w różnego rodzaju gry online. Innym problemem może być sieć P2P, gdzie pojedynczy host z naszej sieci może nawiązywać dziesiątki czy nawet setki połączeń i tym samym zapychać łącze nie dając szansy innym użytkownikom na komfortowe korzystanie z internetu. W obu przypadkach może nam pomóc kształtowanie ruchu sieciowego (Traffic Control), która jest w stanie nadać pakietom odpowiedni priorytet, tak by część z nich nie musiała czekać zbyt długo w kolejce. W tym wpisie przyjrzymy się bliżej temu mechanizmowi.

W linux'ie, kształtowanie przychodzącego ruchu sieciowego stwarza dość poważne problemy. Na dobrą sprawę, obecnie w kernelu nie ma żadnego mechanizmu, który byłby w stanie to zadanie realizować. Istnieją, co prawda, interfejsy IFB ale za ich pomocą jesteśmy w stanie z powodzeniem kształtować jedynie ruch wychodzący. W przypadku pakietów napływających, możemy jedynie ograniczyć im przepustowość. W tym powyższym linku jest wzmianka, że te interfejsy IFB są następcą interfejsów IMQ. Niemniej jednak, ten drugi projekt zdaje się działać, choć nie jest obecnie wspierany przez kernel linux'a. W tym wpisie postaramy się skonfigurować działające interfejsy IMQ, tak, by za ich pomocą skutecznie kształtować ruch przychodzący.

Nasze komputery obecnie mają dość pokaźne zasoby obliczeniowe. Jeszcze nie tak dawno temu wyposażenie maszyny w 32 GiB pamięci RAM, czy też 8 rdzeni było czystą abstrakcją. Wydawałoby się, że te powyższe parametry zaspokoją każdego. Niemniej jednak, nie ważne jak szybki i rozbudowany będzie nasz PC, to nam zawsze będzie mało. Mamy dwa rdzenie, to chcemy cztery. Mamy cztery, to chcemy osiem, itd. Poza tym, szereg aplikacji realizuje co raz więcej zadań i staje się bardziej wymagająca z każdym mijającym rokiem. Jeśli nie przeprowadzamy modernizacji sprzętu, to może się okazać, że w niedługim czasie zabraknie nam pamięci albo pewne operacje będą wykonywane bardzo wolno. W sporej części przypadków nie obędzie się bez wymiany podzespołów ale nawet w przypadku, gdy mamy spory zapas zasobów systemowych, to poszczególne procesy rywalizują o nie ze sobą. Często bywa tak, że chcielibyśmy, aby konkretny proces wykonał się szybciej, a to pociąga za sobą, np. zmianę priorytetów w dostępie do rdzeni procesora. W linux'ie jest mechanizm zwany cgroups, który potrafi ograniczyć zasoby całym aplikacjom bez względu na to ile ona by miała procesów. W tym wpisie postaramy się przebrnąć przez proces konfiguracji tego mechanizmu i spróbujemy wyprofilować sobie nasz system.

Debian posiada bardzo rozbudowany system robienia pakietów. Generalnie rzecz biorąc, to wszystkie z nich musiały przejść przez ten proces zanim trafiły do głównego repozytorium dystrybucji. Dzięki takiemu stanu rzeczy, nie musimy ręcznie powielać pracy szeregu innych osób i odpada nam własnoręczna kompilacja pakietów, a wszyscy wiemy, że zajmuje ona cenny czas i zasoby. Paczki .deb są tworzone ze źródeł i instalowane przy pomocy menadżera pakietów aptitude/apt/dpkg . Nic jednak nie stoi na przeszkodzie by daną aplikację skompilować sobie ręcznie i zainstalować ją przy pomocy make install . Problem w tym, że w taki sposób robi się śmietnik w naszym systemie i śledzenie wszystkich zainstalowanych w ten sposób pakietów w pewnym momencie stanie się wręcz niemożliwe. Dlatego też przydałby nam się mechanizm, który ułatwiłby nam nieco to zadanie. Debian udostępnia szereg narzędzi, które są w stanie w pełni zautomatyzować cały ten proces budowy pakietów. Ten poradnik zaś ma na celu zebranie wszystkich istotniejszych informacji związanych z obsługą narzędzi takich jak dh_make , dpkg-buildpackage , pbuilder , quilt czy lintian , tak by tworzyć pakiety w prosty sposób i przy tym równając do najwyższych standardów debiana.

Jakiś czas temu opisywałem jak w systemach linux'owych przeprowadzić sprawdzenie systemu plików pod kątem ewentualnych błędów. Był tam poświęcony kawałek na temat ręcznego wymuszenia takiego skanowania. Ten sposób, który został opisany w tamtym wpisie działa wyśmienicie w przypadku sysvinit. Natomiast przy systemd mogą pojawić się pewne problemy, w efekcie czego nie będziemy w stanie wymusić skanowania pewnych partycji. Generalnie to rozchodzi się o tę główną, na której znajduje się system plików / . Postanowiłem się przyjrzeć nieco temu mechanizmowi i sprawdzić czy faktycznie nic nie da się zrobić i czy musimy czekać pełną ilość cykli startu systemu, by ten system plików został przez niego przeskanowany automatycznie.