TorBrowser to projekt, który ma na celu zabezpieczenie użytkownika przed przeciekiem informacji. Jest to połączenie klienta sieci Tor oraz przeglądarki Firefox (plus kilka dodatków). Ten mechanizm jest tak skonfigurowany, by możliwie jak w największym stopniu dbał o naszą prywatność podczas przeglądania stron internetowych. Kilka lat wstecz, użytkownicy Firefox'a mogli się zaopatrzyć w addon TorButton. Niemniej jednak, obecnie ten dodatek nie jest już rozwijany, przynajmniej nie jako osobny projekt. Cały ten TorButton został zintegrowany z TorBrowser i nie ma obecnie sposobu na to, by przeznaczyć jeden profil Firefox'a pod bezpieczne przeglądanie internetu. Jeśli chcemy mieć taką możliwość, to musimy korzystać z TorBrowser. Nie stanowi to oczywiście problemu, ale jako że ma on w sobie wbudowanego klienta Tor'a, to uruchamia też pewne procesy, które mogą okazać się zbędne, zwłaszcza, gdy na swoim linux'ie mamy już systemową instancję Tor'a. W takim przypadku, przydałoby się wyłączyć tego klienta Tor w TorBrowser, a ruch z przeglądarki przekierować do systemowego Tor'a i przez ten proces postaramy się przebrnąć w tym wpisie.

Ludzie z IETF prawie 20 lat temu opracowali protokół IPv6. Niemniej jednak, w dalszym ciągu ogromna część providerów internetowych nie ma zamiaru zaimplementować u siebie jego obsługi. Ilość użytkowników, którzy mają natywne wsparcie dla protokołu IPv6 oscyluje w granicach 10% . Jeśli jednak mamy do dyspozycji router z firmware OpenWRT na pokładzie, to możemy pokusić się o skonfigurowanie tunelu 6in4. Jedynym warunkiem jest posiadanie zewnętrznego adresu IP. Tunel 6in4 jest bardzo podobny do tego 6to4, który był opisywany na przykładzie debiana. Tutaj jednak ten tunel zostanie ustawiony na routerze i w ten sposób cała wewnętrzna sieć będzie miała przydzieloną określoną przestrzeń adresową z puli IPv6.

Kernel linux'a, jak każdy inny program, podczas swojego działania może napotkać nieprzewidzianą przez programistów sytuację. W przypadku zwykłych aplikacji, pewne błędy krytyczne mogą doprowadzić do "naruszenia ochrony pamięci", co szerzej jest znane jako segfault. W przypadku wystąpienia tego błędu, proces zwykle jest unicestwiany. Co jednak w przypadku kernela? Odpowiedź jest prosta: kernel panic, czyli panika kernela, która pozostawia system w stanie braku jakichkolwiek oznak życia. Są jednak pewne błędy, z którymi kernel jest w stanie sobie poradzić i odzyskać sprawność w mniejszym lub większym stopniu. Te błędy są nazywane kernel OOPS. W tym wpisie postaramy się przeanalizować przykładowy OOPS i zobaczymy czy uda nam się ustalić przyczynę zaistniałego problemu.

Prędzej czy później przyjdzie taki czas, że będziemy musieli porzucić stary hosting, na którym trzymamy swój blog WordPress'a. O ile samo przeniesienie całego kontentu nie powinno sprawić trudności, bo to przecież zwykłe kopiowanie plików, to zmiana struktury strony, np. katalogu głównego lub też nazwy bloga (domeny), pociąga już za sobą pewne komplikacje. W tych bardziej zaawansowanych przypadkach, zwłaszcza jeśli posiadamy niestandardową konfigurację, będzie potrzebna edycja niektórych plików WordPress'a oraz trzeba będzie zmienić szereg wpisów w bazie danych. W tym artykule zostanie opisany proces przenoszenia instalacji WordPress'a na nowy serwer wliczając w to zmianę nazwy serwisu.

Kwestię konfiguracji serwera FTP na debianie w oparciu o vsftpd już przerabialiśmy. Została nam jeszcze do omówienia implementacja protokołu SSL/TLS. FTP nie jest bezpiecznym protokołem i wszelkie dane logowania są przesyłane przez sieć otwartym tekstem. W przypadku, gdy stawiamy lokalny serwer FTP w zaufanej sieci lub też będziemy korzystać jedynie z dostępu anonimowego, to raczej nie potrzebujemy szyfrować danych. Trzeba pamiętać, że każde szyfrowanie dość mocno obciąża procesor, który może stanowić wąskie gardło przy przesyle danych. W tym wpisie założenie jest takie, że bezpieczeństwo danych, które będziemy przesyłać za pomocą protokołu FTP, jest rzeczą najważniejszą i dlatego wdrożyć szyfrowanie.

Serwery FTP umożliwiają przesyłanie plików przez sieć za pomocą protokołu TCP. Raczej wszyscy mieliśmy z nimi już do czynienia. Może niekoniecznie zarządzaliśmy takimi serwerami ale na pewno zdarzyło nam się pobierać pliki za ich pomocą. W tym wpisie jednak postaramy się skonfigurować taki serwer FTP w oparciu o oprogramowanie vsftpd.

W 2006 roku, Mozilla przyczepiła się do debiana o to, że ten wykorzystuje ich znaki towarowe. Chodziło głównie o to, że debian wprowadzał swoje poprawki, które nie były zatwierdzone przez zespół Mozilli. W efekcie czego, debian pozmieniał nazwy szeregu produktów Mozilli i tak zamiast normalnego Firefox'a mamy Iceweasel, podobnie z Thunderbird'em i Icedove. Obecnie nie ma możliwości wgrania aplikacji Mozilli wykorzystując repozytorium debiana. Trzeba się trochę wysilić i paczki pobierać ręcznie z serwerów Mozilli. Takie rozwiązanie nie jest zbytnio praktyczne, bo przecie w linux'ie aplikacji nie aktualizuje się za pomocą ich interfejsów graficznych. Jeśli tak by było, to musielibyśmy uruchamiać przeglądarkę z uprawnieniami root w trybie graficznym, czego raczej nikt rozsądny nie próbowałby robić. Można, co prawda, napisać skrypt i całą operację aktualizacji nieco zautomatyzować. Problem w tym, że zarówno Firefox jak i Thunderbird ważą tak około 50 MiB każdy i taka aktualizacja polegająca na pobraniu całej aplikacji i zainstalowaniu jej na nowo zjadłaby trochę transferu. Istnieje jednak rozwiązanie, które zakłada wykorzystanie plików MAR. Ważą one zaledwie kilka MiB, bo zawierają jedynie aktualizację danej aplikacji. W tym wpisie spróbujemy się przyjrzeć procesowi aktualizacji z wykorzystaniem tych właśnie plików.

Zgodnie z informacją na tym blogu, Firefox wraca do debiana i zastępuje tym samym Iceweasel. Od tego momentu można już instalować pakiet firefox i cieszyć się normalnym produktem Mozilli. Niniejszy artykuł w dalszym ciągu znajduje zastosowanie ale nie można mieszać opisanego niżej sposobu aktualizacji Firefox'a z tym dostarczanym w ramach menadżera pakietów apt/aptitude . Zatem albo instalujemy Firefox'a bezpośrednio z repozytorium debiana, albo ściągamy pakiet z serwerów Mozilli.

Dyski talerzowe mają to do siebie, że zawierają elementy mechaniczne, np. ramię głowicy czy też sam napęd dysku. Te ruchome elementy się zużywają podczas eksploatacji dysku i trzeba mieć na uwadze, że prędzej czy później taki dysk ulegnie awarii. Statystycznie rzecz biorąc, około 5% dysków rocznie zdycha. Oczywiście to tylko statystyka i w sporej części przypadków dyski twarde ulegają awarii znacznie wcześniej. Niekoniecznie musimy mieć tutaj do czynienia z planowanym postarzaniem sprzętu i zwyczajnie możemy trafić na trefny model, którego wada fabryczna wyjdzie po 2-3 miesiącach użytkowania. Poza tym, producenci dysków implementują w nich te energooszczędne rozwiązania, które znacznie skracają żywotność nośników. Można o tym przekonać się analizując 193 parametr SMART (Load/Unload Cycle) odpowiadający za parkowanie głowicy w dyskach firmy Western Digital. Także na dobrą sprawę nie możemy być pewni kiedy nam ten dysk zwyczajnie odmówi posłuszeństwa. Dlatego też powinniśmy się zabezpieczyć na taką ewentualność robiąc kopię bezpieczeństwa (backup) danych zawartych na dysku. W tym wpisie postaramy się zrobić kompletny obraz dysku laptopa przy pomocy narzędzi dd i nc (netcat). Nie będziemy przy tym rozkręcać urządzenia czy też podłączać do portu USB zewnętrznego nośnika. Dane prześlemy zwyczajnie przez sieć.

Hibernacja w przypadku komputerów, zwłaszcza laptopów, to bardzo użyteczny wynalazek. Na linux'ach wymaga ona czasem lekkiej konfiguracji ale generalnie można powiedzieć, że działa OOTB. Po migracji szeregu dystrybucji na systemd, proces hibernacji zdaje się przebiegać nieco inaczej niż to miało miejsce w przeszłości. Bardzo często możemy się spotkać z sytuacjami, gdzie przy próbie zahibernowania czy wyłączenia systemu, ten zwyczajnie ignoruje nasze żądanie i pracuje dalej jak gdyby nigdy nic. W tym przypadku nie mamy do czynienia z bug'iem ale ficzerem. Okazuje się bowiem, że systemd dysponuje mechanizmem zwanym inhibitor lock, który ma na celu powstrzymanie systemu od dokonania hibernacji, uśpienia lub wyłączenia w pewnych określonych sytuacjach. W tym wpisie przyjrzymy się nieco bliżej temu mechanizmowi.

Ogromna cześć lokalnych ISP zdaje się nie nadążać za ciągle zmieniającą się rzeczywistością. Problem dotyczy implementacji protokołu IPv6, który jest już z nami od bardzo wielu lat. W przypadku mojego obecnego ISP raczej nie mam co liczyć na to, by w bliżej nieokreślonej przyszłości dodał on obsługę tego protokołu. Istnieje jednak mechanizm zwany tunelowaniem pakietów protokołu IPv6 wewnątrz pakietów protokołu IPv4 (w skrócie 6to4), którym warto się zainteresować. W ogromnym skrócie, część puli adresowej IPv6 jest zarezerwowana i zmapowana na adresy protokołu IPv4. Dzięki takiemu podejściu, każdy kto posiada stały zewnętrzny adres IPv4 ma również adres w puli IPv6. Mając zatem zarezerwowany adres, możemy pokusić się o utworzenie tunelu 6to4, co aktywuje w naszej infrastrukturze ten nowszy protokół obchodząc jednocześnie ograniczenia ISP. Trzeba jednak mieć na względzie, że nie jest to natywne wsparcie dla protokołu IPv6 i jest niemal pewne, że wystąpią mniejsze lub większe problemy z wydajnością.