Dziś postanowiłem się wziąć za ostatnią kartę WiFi, którą podesłał mi TP-LINK. Jest to nano adapter Archer T1U V1 na czipie MediaTek MT7610U identyfikowany w systemie jako idVendor=2357 , idProduct=0105 . Na opakowaniu pisało, że ta karta działa na linux'ach ale oczywiście w przypadku mojego Debiana, ten adapter nie został w ogóle wykryty. Winą są zbyt stare sterowniki, które nie zostały zaktualizowane przez MediaTek od 2013 roku. TP-Link może i ma u siebie na stronie nieco nowszą wersję sterowników, bo z 2015 roku ale nie udało mi się za ich sprawą zbudować poprawnie modułu mt7610u_sta na kernelu 4.6 . Na szczęście mamy jedną alternatywę, która pomoże nam jako tako wybrnąć z tej sytuacji.

Jako mobilny osobnik wiem jak ważne są niewielkie rozmiary sprzętu, na którym przyjdzie mi operować gdzieś poza miejscem mojego zamieszkania. Wielkość urządzeń ma zatem dla mnie ogromne znaczenie. Nikogo raczej nie trzeba przekonywać, że wraz z miniaturyzacją sprzętu, maleje również jego funkcjonalność. Idealne urządzenie to takie, które ma na tyle małe wymiary, by za ich sprawą nie ucierpiały wszystkie te niezbędne nam dobrodziejstwa oferowane przez nowe technologie. Bez internetu w obecnych czasach ani rusz, zatem potrzebne nam są różnego rodzaju adaptery i karty WiFi umożliwiające naszym komputerom bezprzewodowe połączenie sieciowe. Jest cała masa urządzeń, które moglibyśmy podłączyć do naszych laptopów ale nie wszystkie z nich mają na tyle małe wymiary, by ich zastosowanie było dla nas iście komfortowe. TP-LINK dysponuje w swojej ofercie kilkoma bezprzewodowymi kartami sieciowymi w standardzie micro/mini. W tym wpisie zobaczymy jak na linux'ie będzie sprawował się mini adapter TL-WN823N.

Dziś podczas przenoszenia jednej z baz danych przytrafiła mi się bardzo dziwna sytuacja. Niby wszystkie kroki zostały przeprowadzone poprawnie i nic bazie nie dolega ale jest jeden problem. Okazuje się, że po wszystkim nie sposób do tej bazy uzyskać dostęp. Tak to się już czasem zdarza, że człowiek ustawi hasło administratora bazy i po chwili je zapomni. Generalnie rzecz biorąc, to komputery za mnie mają pamiętać hasła do różnych aplikacji, w tym też i do baz danych. Ja tylko ograniczam się zawsze do kilku fraz, które odblokowują keyring. Niemniej jednak, jakimś dziwnym trafem, w tym keyring'u zabrakło hasła do tej nieszczęsnej bazy danych. Jak zatem odzyskać to zagubione hasło do bazy MySQL? Odpowiedź jest nawet bardzo prosta, o ile się posiada dostęp do użytkownika root na serwerze i na szczęście takowy posiadałem, więc w sumie nikt nic nie zauważył.

Po drobnym dostosowaniu tego bloga, zmieniła się też nieco jego stopka. Problem w tym, że z początku widżety ulokowane na samym dole strony niezbyt współgrały ze sobą wizualnie. Generalnie rzecz biorąc, w stopce mam trzy widżety: ostatnie recenzje, archiwum i chmurę tagów. Można co prawda zmieniać ich kolejność ale z racji że są tylko trzy widżety, to nie idzie ich dobrać tak, by były przyzwoicie wyrównane. Winne są tutaj same tagi, które WordPress domyślnie wyświetla w liczbie 45. By te widżety wyglądały przyzwoicie, trzeba by tych tagów dodać kilka, np. tak ze 20 sztuk ale jak to zrobić? Możemy skorzystać z funkcji wp_tag_cloud() .

Przeglądając sobie ostatnio logi mojego serwera Apache2, zauważyłem tam dziwną aktywność. Jakieś boty czy też inne ustrojstwa próbują od czasu do czasu uzyskać dostęp do formularza logowania tego bloga. Jako, że tutaj mamy do czynienia z WordPress'em oraz ochroną pliku wp-login.php oraz katalogu wp-admin/ za pomocą certyfikatów, to taki bot nigdy nie uzyska dostępu do tych zasobów. Niemniej jednak, te automaty generują zapytania do serwera o zasób login , który z kolei przekierowuje je pod wp-login.php za pomocą kodu 301 lub 302. Moglibyśmy uniknąć tego typu przekierowań zwracając im kod 404 i przy tym odciążając nieco serwer www. W tym krótkim artykule zobaczymy jak tego typu zabieg przeprowadzić.

Technologie mobilne rozwijają się bardzo szybko. Dziś już praktycznie każdy z nas ma jakiś smartfon, tablet czy mp3player. Wszystkie te urządzenia wymagają do pracy energii, którą zwykliśmy pozyskiwać z sieci energetycznej. Niemniej jednak, mobilność oznacza również ograniczony dostęp do źródeł zasilania. Przebywając gdzieś w dziczy poza obszarem cywilizacji trzeba mieć na względzie alternatywne źródło energii, której tak bardzo potrzebują nasze urządzenia. Niekoniecznie musimy znajdować się w położeniu Mad Max'a ale zasada działania jest bardzo podobna, tj. dorwać się do źródła energii, zgromadzić jej jak najwięcej i korzystać z niej w przypadku "trudnych czasów". Zapasy energii możemy gromadzić w akumulatorach konkretnych urządzeń, choć te są zwykle niewielkiej pojemności, przez co nie wystarczą nam na długo. Alternatywą są zaś power banki, które potrafią przechować znaczne ilości energii. W tym wpisie obadamy sobie bank energii od TP-LINK'a, a konkretnie będzie to model TL-PB10400 o pojemności 10400 mAh.

Systemy operacyjne nie są w stanie wejść w interakcję ze sprzętem, do którego nie posiadają sterowników. Linux już od dość dawna żyje sobie wśród nas i coraz bardziej pcha się na desktopy. Niemniej jednak producenci tych wszystkich urządzeń niechętnie wypuszczają sterowniki dla alternatywnych systemów. Ostatnio próbowałem uruchomić adapter TL-WN823N V2 od firmy TP-LINK. Na opakowaniu widnieje napis sugerujący, że ta karta działa pod linux'em. Rzeczywistość jednak okazała się zupełnie inna. Mianowicie, mój Debian w ogóle nie rozpoznał tej karty. Jedyne informacje jakie mi zwrócił to nazwę producenta czipu, którym okazał się być Realtek , oraz idVendor=2357 i idProduct=0109 . Sterowników dostępnych na stronie TP-LINK'a nie szło zbudować na obecnym kernelu 4.6 . Trzeba było zatem poszukać innej alternatywy. Na szczęście udało się znaleźć moduł 8192eu (rtl8192eu), który się skompilował i zainstalował bez problemu. Karta TL-WN823N V2 została wykryta i działa. W tym wpisie zostanie pokazany proces kompilacji tego modułu.

Świat ciągle idzie do przodu i oferuje nam coraz to nowsze rozwiązania, które są w większym stopniu dostosowane do naszych potrzeb. Mobilność w obecnych czasach to podstawa. Niekoniecznie jednak musimy upychać naszą wirtualną rzeczywistość w urządzeniu wielkości smartfona. Może takie rozwiązanie idealnie nadaje się dla osób podróżujących ale też nic nie stoi na przeszkodzie, by zabrać ze sobą nieco większy komputer w postaci laptopa. Niemniej jednak, w terenie ciężko o przewód, którym moglibyśmy się podpiąć do sieci. Dlatego też technologia WiFi jest nam zwykle niezbędna. Na rynku jest wiele kart i adapterów, które mogą nam umożliwić połączenie bezprzewodowe, choć nie wszystkie z nich są na tyle poręczne, abyśmy rozważali ich zakup i użytkowanie. Potrzebne jest nam raczej urządzenie na tyle minimalistyczne, że na pierwszy rzut oka nie zauważymy żadnej różnicy po jego podłączeniu do komputera. Firma TP-LINK oferuje kilka rozwiązań tego typu i w tym wpisie przyjrzymy się nieco bliżej nano adapterowi WiFi TL-WN725N i przetestujemy jego kompatybilność z linux'ami.

Posiadanie aktualnego systemu za sprawą regularnych aktualizacji może znacząco przyczynić się do poprawy bezpieczeństwa naszego linux'a. Niemniej jednak, niezabezpieczony proces aktualizacji może zdradzić pewne informacje, które mogą się okazać przydatne dla potencjalnego atakującego. Dlatego też menadżer pakietów apt/aptitude w Debianie wyposażony jest w dodatkowe transporty umożliwiające komunikację z serwerem repozytorium w oparciu o różne protokoły. Standardowy protokół, którym posługują się maszyny mające na pokładzie dystrybucję Debian, to HTTP (ewentualnie FTP). Oba z nich ślą wszelkie informacje w postaci czystego tekstu, który nadaje się do analizy przez człowieka. Możemy jednak skorzystać z protokołu SSL/TLS i zaszyfrować proces pobierania aktualizacji za sprawą pakietu apt-transport-https .

Co jakiś czas zaglądam sobie do panelu Google Search Console w poszukiwaniu błędów na tym blogu. Do tej pory trafiały mi się pojedyncze przypadki błędnego przekierowania adresu URL. Nic wielkiego, bo wystarczy odszukać dany post i poprawić w nim konkretny link. Niemniej jednak, Google zaczyna mnie drażnić "błędami" odnośnie plików xmlrpc.php oraz wp-includes/wlwmanifest.xml . Oba te pliki są zablokowane na poziomie serwera Apache2 z powodu zagrożeń jakie niesie protokół XML-RPC. Dlaczego zatem mechanizmy Google zwracają błędy? Winna jest tutaj błędna konfiguracja instrukcji dla wyszukiwarek, tj. plik robots.txt . Jakby tego było mało, to w przypadku WordPress'a ten plik jest generowany w locie i fizycznie nie istnieje na serwerze. Jak zatem poddać go edycji? Na to pytanie postaramy się znaleźć odpowiedź w tym wpisie.