W pewnych sytuacjach lub też ze zwykłej ciekawości możemy chcieć sprawdzić jak sprawuje się połączenie LTE, którego obsługę zaimplementowaliśmy na naszym routerze mającym na pokładzie firmware OpenWRT. Nie będę tutaj opisywał samej konfiguracji takiego połączenia, bo to zostało zrobione we wpisie poświęconym konfiguracji modemu Huawei E3372 pod OpenWRT, jak i przy okazji konfiguracji połączenia Aero2. W tym wpisie zaś skupimy się na monitorowaniu za pomocą 3ginfo już działającego połączenia, które jest realizowane za pomocą modemu LTE podłączonego do portu USB routera.

Darmowy internet oferowany przez Aero2 nie grzeszy zbytnio osiągami, bo mamy do dyspozycji jedynie 512 kbit/s. Niemniej jednak, taka prędkość w zupełności wystarcza do przeglądania stron internetowych. Gorzej z oglądaniem materiałów video w serwisach takich jak YouTube. To jednak nie ma raczej większego znaczenia, bo przecie usługa jest za free, a poza tym, możemy dokupić szereg pakietów aktywujących pełną prędkość w technologi LTE. Problem w tym, że od Aero2 możemy otrzymać tylko jedną kartę SIM na użytkownika. Może i mamy możliwość dostania kilku kart na jeden adres zamieszkania ale i tak trzeba by dla każdego SIM załatwić osobny modem LTE. Zwykle takie rozwiązanie nie wchodzi w grę, zwłaszcza, gdy z internetu korzystamy raczej sporadycznie. Mając jednak router z alternatywnym firmware OpenWRT, możemy do jednego z jego portów USB doczepić taki modem i udostępnić połączenie internetowe wszystkim urządzeniom w naszej sieci domowej. W tym artykule postaramy się to zadanie zrealizować.

OpenWRT to alternatywny firmware dla routerów oparty o linux'a. Może on okazać się dość złożonym systemem i to pomimo faktu, że zajmuje raczej niewiele miejsca, bo rozmiary obrazów nie przekraczają 8-16 MiB, oczywiście wliczając w to wolne miejsce. Niemniej jednak, by komfortowo operować na dostarczonym oprogramowaniu, trzeba dysponować określoną wiedzą. OpenWRT w dużej mierze przypomina linux'a i szereg poleceń jest w tych dwóch systemach taki sam. Jedynie co, to z powodu dość ograniczonego miejsca, większość programów została okrojona dość solidnie, zostawiając przy tym tylko niezbędną funkcjonalność. Mamy, co prawda, szereg nakładek z interfejsem webowym (min. Gargoyle i LuCi), które upraszczają operowanie na tym firmware ale my w tym artykule położymy nacisk na przejście na czyste OpenWRT, z którym będziemy się komunikować za pomocą poleceń tekstowych wydawanych w terminalu.

Zmiana oryginalnego firmware na alternatywne na bazie OpenWRT nie jest procesem tylko i wyłączenie w jedną stronę. W przypadku, gdy OpenWRT z jakichś powodów nie spełnia naszych oczekiwań, to zawsze możemy powrócić do oprogramowania oferowanego przez producenta routera. W tym wpisie prześledzimy sobie proces powrotu do oryginalnego firmware na przykładzie routera TP-LINK TL-WR1043ND v2.

Alternatywne oprogramowanie OpenWRT dla routerów trzeba regularnie aktualizować. Nie chodzi tutaj tylko o znane podatności w oprogramowaniu ale też o wyeliminowanie błędów wynikłych z niepoprawnego działania sterownika czy jakiegoś modułu samego kernela. Proces aktualizacji firmware nie jest niczym trudnym, choć przeprowadzany niewłaściwie może zakończyć się uwaleniem routera. Poniższy wpis ma na celu zaprezentowanie jak krok po kroku dokonać aktualizacji oprogramowania za pomocą narzędzia sysupgrade . Postaramy się to zrobić w oparciu o najnowszą dostępną wersję OpenWRT, w tym przypadku będzie to Chaos Calmer 15.05.1 (r49172).

Modem LTE jest zwykle przeznaczony dla jednej stacji roboczej. Podpina się go do portu USB i zwykle po chwili można zestawić połączenie z siecią. W przypadku, gdy mamy kilka komputerów i na każdym z nich chcemy mieć internet, to mamy z grubsza trzy wyjścia. Pierwszym z nich jest dokupienie kolejnych modemów LTE, co zwykle nie wchodzi w grę. Drugą opcją jest zakup routera LTE. Różni się on od zwykłego routera WiFi tym, że ma już wbudowany modem LTE. Jeśli jednak dysponujemy własnym routerem WiFi, to niekoniecznie musimy się go pozbywać, zwłaszcza w przypadku, gdy już zakupiliśmy osobno modem LTE. Jeśli na tym routerze WiFi jesteśmy w stanie zainstalować firmware OpenWRT, to istnieje duża szansa na to, że damy radę ten router przerobić na router LTE. W tym wpisie postaramy się ten zabieg przeprowadzić z wykorzystaniem routera TP-LINK Archer C7 v2 oraz modemu LTE Huawei E3372s-153 w wersji NON-HiLink.

Ludzie z IETF prawie 20 lat temu opracowali protokół IPv6. Niemniej jednak, w dalszym ciągu ogromna część providerów internetowych nie ma zamiaru zaimplementować u siebie jego obsługi. Ilość użytkowników, którzy mają natywne wsparcie dla protokołu IPv6 oscyluje w granicach 10% . Jeśli jednak mamy do dyspozycji router z firmware OpenWRT na pokładzie, to możemy pokusić się o skonfigurowanie tunelu 6in4. Jedynym warunkiem jest posiadanie zewnętrznego adresu IP. Tunel 6in4 jest bardzo podobny do tego 6to4, który był opisywany na przykładzie debiana. Tutaj jednak ten tunel zostanie ustawiony na routerze i w ten sposób cała wewnętrzna sieć będzie miała przydzieloną określoną przestrzeń adresową z puli IPv6.

Przerabiając analizę pakietów sieciowych, dotarłem w końcu do sieci bezprzewodowych, a te różnią się nieco od tych swoich przewodowych kuzynów. Generalnie rzecz biorąc nie będę tutaj opisywał samej analizy pakietów, które sobie przemierzają eter w pobliżu naszych urządzeń WiFi, a jedynie poruszę kwestię pakietów Beacon, które są rozsyłane przez punkty dostępowe w pewnych odstępach czasu.