Przy okazji uszczelniania serwera Apache2, przypomniał mi się atak logjam , przez który to było niemałe zamieszanie. Pamiętam, że w tamtym czasie próbowałem zabezpieczyć swój serwer testowy, by był na tę formę ataku odporny. Niemniej jednak, wersja Apache2, która w tamtym czasie była u mnie zainstalowana, nie do końca dawała taką możliwość. Dziś podszedłem do tej kwestii jeszcze raz i w oparciu o ten link udało mi się poprawnie skonfigurować mój serwer www.

Szukając co by tutaj jeszcze poprawić w moim środowisku testowym, w którym działa między innymi apache, natrafiłem na komunikat w firefoxie, który oznajmił mi, że certyfikat mojego serwera korzysta z przestarzałego już algorytmu mieszającego (hash). W tym przypadku jest to SHA-1. Jak można przeczytać na blogu mozilli, algorytm SHA-1 wypadł z łask jakiś czas temu i obecnie nie zaleca się jego używania ze względów bezpieczeństwa. Postanowiłem zatem poprawić tę lukę.

Po ostatnich doniesieniach na temat błędu jaki został znaleziony w Firefox'ie , doszedłem do wniosku, że najwyższy czas nauczyć się obsługi narzędzia AppArmor . Ma ono pomóc w kontrolowaniu praw dostępu do zasobów systemu operacyjnego, np. plików, katalogów czy określonych urządzeń. Jeśli weźmiemy przytoczony wyżej błąd, to przeglądarka bez takiego profilu AppArmor'a była w stanie przeszukać lokalne pliki i wysłać je gdzieś na net, co powodowałoby udostępnienie poufnych danych, np. historia poleceń shell'owych, czy klucze prywatne.

Od zawsze podobały mi się czcionki windosowskie ale po przejściu na linux'a okazało się, że tutaj fonty wyglądają zupełnie inaczej i co mogło zdziwić, nie było w standardzie tych moich ulubionych, tj. Arial, Times New Roman i Courier New. Przez szereg lat miałem obecną w systemie dość dziwną konfigurację dla fontconfig'a, która działała na takiej zasadzie, że te czcionki aplikacji były w prządku, natomiast te pobierane z serwisów www (np. w Firefox'ie) dość słabo się renderowały i bez przeprowadzania kilku zabiegów były one zwyczajnie nieczytelne. Postanowiłem w końcu poczytać trochę dokumentacji na temat tego jak wygląda konfiguracja czcionek w debianie i po kilku dniach udało mi się osiągnąć dość zadowalające efekty wizualne.

Jeśli w środowisku graficznym mamy ustawiony polski język, nie mamy przy tym problemów z kodowaniem znaków w tekście i nasza klawiatura ma ustawiony odpowiedni układ klawiszy ale jednocześnie doświadczamy problemów jeśli chodzi o polskie znaki pod TTY, oznacza to prawdopodobnie źle skonfigurowany wirtualny terminal. Generalnie rzecz biorąc środowisko graficzne i konsola TTY, to tak jakby dwa różne światy i trzeba je konfigurować w pewnych aspektach osobno.

Gdy mamy do dyspozycji panel administracyjny jednego ze środowisk graficznych, np. GNOME, zmiana języka interfejsu aplikacji w systemie nie powinna przysporzyć problemów. Natomiast jeśli chodzi o wszelkie inne środowiska oparte jedynie o menadżery okien, np. OPENBOX, lub też i te zupełnie nie mające graficznej sesji, to przestawienie języka jest lekko utrudnione. Przede wszystkim, musimy rozróżnić dwie kwestie. Jedną z nich jest język interfejsu i wszelkie wiadomości, które wypisuje nam system, np. na terminalu. A drugą są polskie znaki, które możemy wpisywać przy pomocy klawiatury. Te dwie rzeczy są ze sobą niepowiązane w żaden sposób, tj. można mieć polski układ klawiszy i jednocześnie korzystać z angielskiej wersji systemu operacyjnego linux i vice versa. Choć automaty środowisk graficznych synchronizują te dwa elementy, co wydaje się być raczej zrozumiałe.

W środowiskach graficznych, np. GNOME czy KDE, nie musimy zbytnio się zastanawiać nad tym jak skonfigurować klawiaturę, bo wszystko możemy sobie szybko i w prosty sposób wyklikać z graficznego panelu administracyjnego systemu. Natomiast jeśli korzystamy jedynie z odchudzonych instalacji linux'a zawierających jedynie jakiś menadżer okien, np. OPENBOX, to sami musimy zadbać o skonfigurowanie klawiatury, tak by układ się zgadzał, by były dostępne polskie znaki, no i oczywiście by system potrafił rozpoznać ewentualne klawisze multimedialne.

Przerabiając analizę pakietów sieciowych, dotarłem w końcu do sieci bezprzewodowych, a te różnią się nieco od tych swoich przewodowych kuzynów. Generalnie rzecz biorąc nie będę tutaj opisywał samej analizy pakietów, które sobie przemierzają eter w pobliżu naszych urządzeń WiFi, a jedynie poruszę kwestię pakietów Beacon, które są rozsyłane przez punkty dostępowe w pewnych odstępach czasu.

Jakiś czas temu pewien człowiek miał dziwaczny problem. Jak możemy wyczytać w przytoczonym linku, system tego użytkownika lekko mówiąc nie zachowywał się tak jak powinien. Objawiało się to przez dość ekstensywne wykorzystywanie pamięci operacyjnej RAM przy zwykłym listowaniu plików via ls w pewnych określonych katalogach. Struktura systemu plików zdaje się być porządku, bo program fsck nie zwraca żadnych błędów. Zatem w czym problem?

Przez cały czas korzystania z internetu, robiłem to za pomocą przeglądarki Opera. Nawet po tym jak przeszedłem na linuxa, to wciąż nie mogłem się z nią rozstać i to pomimo faktu, że nie była ona przecież opensource, przez co nie była także dostępna w repozytoriach debiana. Gdy deweloperzy z zespołu Opery przestali rozwijać tę przeglądarkę dla linuxa, musiałem poszukać sobie czegoś innego. Wybór padł na Firefox'a ale każdy kto używał tych dwóch przeglądarek wie, że różniły się one dość znacznie parę lat temu i jedną z tych bardziej odczuwalnych różnic była inna obsługa klawisza Backspace .