Sporo użytkowników różnego rodzaju linux'ów, zwłaszcza dystrybucji Debian, niezbyt chwali sobie automaty konfigurujące połączenie sieciowe typu Network Manager. W sumie nigdy się jemu bliżej nie przyglądałem ale na necie nie cieszy się on najlepszą opinią. Niemniej jednak, Network Manager potrafi automatyzować pewne aspekty pracy w sieci. Weźmy przykład korzystania z dwóch różnych pod względem parametrów sieci przewodowych. Jak się zachowa nasz OS w chwili przełączania się między tymi sieciami w przypadku, gdy nie będziemy mieli zainstalowanego jakiegoś automatu dynamicznie konfigurującego połączenie? W przypadku jednej sieci, połączenie będzie nam działać, w przypadku drugiej zaś napotkamy problemy. W lekkich środowiskach opartych o menadżery okien, np. Openbox, nie musimy instalować Network Manager'a, by ogarnąć tę kwestię konfiguracyjną. Możemy posiłkować się demonem ifplugd i to tym narzędziu będzie ten wpis.

Coraz więcej użytkowników migruje od lokalnych providerów internetowych na technologię LTE, która zapewnia nam połączenie z siecią globalną niezależnie od naszej fizycznej lokalizacji. Do obsługi LTE potrzebny jest odpowiedni modem lub router WiFi, który już ma taki modem wbudowany. Jeśli posiadamy modem LTE, to może się pojawić problem z udostępnianiem połączenia, np. w sieci domowej. Jakby nie patrzeć taki modem jest przeznaczony na jedno urządzenie. Oczywiście w dalszym ciągu możemy przerobić nasz router WiFi i dodać do niego obsługę modemów LTE ale takie rozwiązanie wymaga firmware OpenWRT/LEDE. Istnieje prostsza alternatywa, która, można by rzec, działa OOTB i nie trzeba się zbytnio wysilać przy jej implementacji. Musimy jednak posiadać odpowiednie urządzenie. W tym artykule obadamy sobie przenośny router 3G/4G TL-MR3020 od TP-LINK.

Wszystkim nam jest znany problem z niewielkim zasięgiem bezprzewodowych sieci WiFi. Nierzadko bywa też tak, że sygnał z routera nie może się przebić przez grube ściany naszego domu, czy też większego mieszkania. W takiej sytuacji szereg osób próbuje przestawiać router w bardziej dogodne miejsce, by pokryć zasięgiem całą przestrzeń użytkową. Nie zawsze tego typu rozwiązanie jest jednak możliwe. Ci bardziej majętni użytkownicy dokupują drugi router i spinają oba urządzenia mostem bezprzewodowym WDS. O ile takie rozwiązanie może nam pomóc, to trzeba wziąć pod uwagę fakt, że punkty dostępowe (AP) muszą być w swoim zasięgu oraz muszą wysyłać i odbierać dane, zatem użytkowa przepustowość sieci WiFi spadnie nam dwukrotnie. Gdy do tego w grę wejdą nam jeszcze zakłócenia generowane przez inne sieci w okolicy, to efekty mogą być niezbyt zadowalające. Poza tym, trzeba mieć również na uwadze kompatybilność protokołu WDS, bo różni producenci inaczej go implementują. By rozwiązać ten cały problem zasięgu w sieciach bezprzewodowych, możemy pokusić się o zakup czegoś, co nazywa się transmiter sieciowy (ekstender powerline). Te urządzenia są w stanie "przebić się przez każdą ścianę" i zapewnić nam połączenie z routerem WiFi na dystansie nawet do 300 metrów. Jak to możliwe? W tym artykule odpowiemy na to pytanie testując jeden z ekstenderów powerline TL-WPA4226T KIT (AV500) od TP-LINK'a.

Nasze potrzeby są zawsze nieograniczone i raczej nigdy nie uda się nam ich zaspokoić. Weźmy sobie dla przykładu urządzenia, które można podpiąć do komputera. Obecnie mamy całą masę sprzętu, a nasz PC, laptop czy router ma skończoną i często też bardzo niewielką ilość portów USB. Problematyczne może być zatem podłączenie do komputera w tym samym czasie kamer, pendrive, dysków, telefonów/smartfonów, mp3player'ów, drukarek, myszy czy klawiatury. Można oczywiście wyciągać z gniazdek jedne urządzenia, by zrobić miejsce dla innych ale istnieje przecie taki wynalazek jak HUB USB, który umożliwiają nam podłączone kilku urządzeń do jednego portu USB. Jakość tych HUB'ów oraz ich właściwości są różne i w tym wpisie zobaczymy co ma nam do zaoferowaniaHUB USB 3.0 UH720od TP-LINK

Jako użytkownik alternatywnych systemów operacyjnych wiem, że nie łatwo o sprzęt, który po podłączeniu do komputera działa OOTB. Niemniej jednak, na rynku jest sporo urządzeń, które są w stanie działać pod linux'em nawet dość przyzwoicie, z tym, że trzeba pierw się naprawdę wysilić, by je znaleźć. Tak było w przypadku adaptera WiFi TL-WN722N od TP-LINK, który jest już ze mną kilka lat. Nie miałem z nim problemów na swoim Debianie i praktycznie nie mam mu nic do zarzucenia. No może za wyjątkiem bardzo przeciętnego zasięgu, choć ta karta dysponuje zewnętrzną anteną 4 dBi. Postanowiłem zatem rozejrzeć się za nieco większymi antenami w celu wyeliminowania problemów z zasięgiem. W ofercie TP-LINK'a była antena TL-ANT2408C (8 dBi, 2,4 GHz), to pomyślałem, że przetestują ją i sprawdzę czy problem słabego zasięgu zostanie w końcu wyeliminowany.

Narzędzie dnscrypt-proxy począwszy od wersji 1.7.0 ma domyślnie włączoną obsługę wtyczek. W standardzie nie ma ich dużo, bo jedynie trzy ale mogą one się okazać dla pewnych osób bardzo użyteczne. Dzięki tym pluginom możemy, np. zablokować rozwiązywanie nazw w protokole IPv6 na wypadek, gdyby ten protokół nie był wspierany w naszej sieci domowej czy też u naszego ISP. Możemy także zdefiniować sobie adresy/domeny, które powinny zostać zablokowane i w efekcie użytkownicy nie będą w stanie odwiedzić tych miejsc w internecie. Jest także wtyczka, która może nam pomóc zalogować zapytania DNS. Jak widać, całkiem przyzwoite są te dodatki. W tym wpisie przyjrzymy się nieco bliżej konfiguracji poszczególnych wtyczek dla dnscrypt-proxy .

Dziś chciałem zaktualizować jeden z moich bardziej obszerniejszych wpisów na tym blogu ale oczywiście nie mogło odbyć się bez problemów. Gdy już wszystkie poprawki zostały naniesione i cały artykuł trafił do formularza WordPress'a, przeglądarka zwróciła mi błąd Request Entity Too Large . Z początku nie wiedziałem o co chodzi ale, że ten aktualizowany artykuł był naprawdę długi, to domyśliłem się, że chodzi o ilość bajtów, które chciałem przesłać w zapytaniu. Przeglądając logi serwera Apache2, znalazłem tam jeszcze dodatkowo komunikaty [ssl:error] request body exceeds maximum size (131072) for SSL buffer oraz [ssl:error] could not buffer message body to allow SSL renegotiation to proceed . Może ta cała sytuacja brzmi groźnie ale wybrnięcie z niej jest wręcz banalne. Wystarczy dostosować wartość dyrektywy SSLRenegBufferSize w konfiguracji serwera Apache2.

Kilka dni temu wpadł mi w oko artykuł na temat wykonania chroot serwera Apache2. Problem z tamtym tekstem jest taki, że nie uwzględnia on serwera bazy danych MySQL. W efekcie, taki chroot'owany Apache2 będzie miał problemy z połączeniem się do bazy, a nasz serwis bez niej raczej nie będzie działał prawidłowo. Przydałoby się zatem dopracować nieco ten artykuł i wypracować takie rozwiązanie, które nie popsuje przy okazji naszego serwisu www. Dlatego też w tym wpisie wykonamy sobie chroot zarówno serwera Apache2 z obsługą PHP i bazy danych MySQL za sprawą modułu unixd .

Każdy z nas potrafi raczej zrobić prostego "skrina" tego co wyświetla się w danej chwili na ekranie naszego komputera. Nie jest to jakaś zaawansowana wiedza i wystarczy przycisnąć przycisk PrintScreen na klawiaturze i zrzut ekranu powinien zostać przechwycony przez system i zwykle gdzieś zapisany. Niemniej jednak, strony www w przeglądarce internetowej bardzo rzadko są nam pokazywane w całej swojej okazałości. Zwykle mamy po prawej stronie pasek przewijania (scrollbar), za pomocą którego możemy przewinąć stronę w górę lub w dół. Pojawia się zatem pytanie: jak w takiej sytuacji zrobić screenshot całej strony www? Można, co prawda, przewinąć stronę kilka razy, zrobić zrzut każdego kawałka i scalić obraz w jakimś programie graficznym ale raczej za dużo z tym zachodu. Można także zaprzęgnąć jakiś plugin do przeglądarki, np. Firefox ma na wyposażeniu Awesome Screenshot. Istnieje jednak prostsza alternatywa i do tego natywnie zaimplementowana w Firefox'ie. Mowa o wierszu poleceń Firefox'a. W tym krótkim wpisie zobaczymy jak przy pomocy tego narzędzia w bardzo prosty sposób zrobić fotkę całej witryny www.

Bawię się ostatnio trochę transmiterem sieciowym (powerline ekstender). Konkretnie jest to zestaw TL-WPA4226T KIT (AV500) od TP-LINK. Same urządzenia działają przyzwoicie i realizują powierzane im funkcje w sposób bardzo zadowalający ale był jeden problem, który mi nie dawał spokoju. Do tych ekstenderów jest dołączona płytka. Na płytce są aplikacje, które umożliwiają konfigurację tych transmiterów sieciowych. Te programiki nie mają wersji dla linux'a. Nasunęło mi się zatem pytanie: to jak mam niby te transmitery skonfigurować pod tym systemem operacyjny? Niby one działają OOTB ale w przypadku bezprzewodowego routera WiFi z alternatywnym firmware OpenWRT/LEDE na pokładzie występuje kolizja adresów IP. Zarówno ekstendery jak i router roszczą sobie prawo do adresu 192.168.1.1 . Panel admina takich transmiterów umożliwia zmianę tego adresu, tylko nie mamy jak się do niego dobrać z poziomu linux'a. W tym artykule postaramy się rozwiązać problem kolizji adresów IP i skonfigurujemy nasz transmiter tak, by miał inny adres.