Firmware DD-WRT oferuje kilka sposobów na uzyskanie dostępu do naszego domowego routera. Poza graficznym panelem webowym, gdzie wszystko możemy sobie wyklikać, mamy jeszcze tekstowy telnet i SSH. DD-WRT jest nam w stanie także zaoferować SSH port forwarding. Ten mechanizm z kolei bardzo przydaje się w momencie, gdy chcemy uzyskać dostęp do routera przez panel administracyjny ale nie uśmiecha nam się wystawianie go na widok publiczny po niezabezpieczonym protokole HTTP. Z kolei serwer www posiadający zaimplementowany protokół SSL/TLS jest dość zasobożerny i jego zastosowanie średnio nadaje się w przypadku małych routerów. Za pomocą przekierowania portów SSH możemy uzyskać dostęp do lokalnej instancji panelu webowego omijając obydwa te powyższe problemy. Panel admina pozostaje schowany w sieci lokalnej, a my logujemy się do niego wykorzystując połączenie SSH.

Na forum eko.one.pl pojawił się ciekawy temat dotyczący problemów z adresami MAC w OpenWRT. Chodzi o to, że by uzyskać połączenie u pewnych ISP, trzeba im podać adres MAC tego urządzenia, które będzie wpięte bezpośrednio w strukturę sieci ISP. Niby normalna sprawa ale w pewnych przypadkach, ISP potrafi uwalić połączenie, gdy inne urządzenie zostanie podpięte do sieci w miejscu starego. Zwykle wystarczy telefon do ISP z prośbą o aktualizację adresu MAC ale w przypadku firmware OpenWRT może to być ździebko problematyczna kwestia. Wychodzi na to, że OpenWRT identyfikuje się dwoma adresami MAC na porcie WAN. Jeden z nich to ten standardowy MAC, który powinien być wykorzystywany i podany ISP. Drugim zaś jest MAC, który pojawia się przy rozgłaszaniu trybu failsafe podczas fazy startu routera WiFi. Ja nigdy nie zaobserwowałem problemów z tego powodu. Niemniej jednak, postanowiłem sprawdzić, jak ta sytuacja dokładnie wygląda i jak sobie z nią poradzić już teraz, na wypadek, gdyby w przyszłości trafił mi się jeden z takich dziwnych ISP.

Do routera posiadającego na pokładzie firmware DD-WRT możemy uzyskać dostęp na kilka sposobów. Ten najbardziej popularny, to oczywiście panel administracyjny dostępny z poziomu www, na który możemy się dostać wpisując w pasku adresu przeglądarki http://192.168.1.1/ . Niemniej jednak, to nie jest jedyna droga do zarządzania routerem. Standardowo również mamy aktywną usługę telnet. Dodatkowo możemy aktywować SSL/TLS w panelu admina oraz dorobić usługę SSH. W tym artykule omówimy sobie wszystkie te formy dostępu do routera.

Użytkownicy linux'a przykładają nieco większą wagę do konfiguracji swojego systemu. Te nieco bardziej świadome jednostki zdają sobie sprawę, że różnego rodzaju automaty są w stanie przepisywać konfigurację systemową bez naszej wiedzy. Weźmy sobie resolver DNS. To bardzo krytyczna usługa, nie tylko z punktu widzenia bezpieczeństwa ale też i prywatności. Zakładając, że chcemy korzystać z pewnych określonych serwerów DNS lub też mamy skonfigurowaną usługę dnscrypt-proxy, trzeba zadbać o to, by adresy w pliku /etc/resolv.conf nie zostały z jakiegoś powodu przepisane. Użytkownicy zwykle nadają temu plikowi atrybut odporności ( chattr +i ) . Niemniej jednak, przy pobieraniu konfiguracji sieciowej za sprawą protokołu DHCP, w logu można zaobserwować komunikat: mv: cannot move '/etc/resolv.conf.dhclient-new' to '/etc/resolv.conf': Operation not permitted . Niby w niczym on nie przeszkadza ale możemy tak skonfigurować demona dhclient , by tę wiadomość wyeliminować.

Bezprzewodowe sieci WiFi są wszędzie. Wystarczy tylko przejść się kawałek po okolicy i przeskanować eter, a sami zobaczymy, że wynik takiego skanowania zidentyfikuje nam całą masę domowych nadajników. Oczywiście do większości z nich raczej nigdy nie będziemy mieć dostępu ale są wśród nich takie AP, do których zwykliśmy się logować. Niekoniecznie te AP muszą należeć do naszej własnej domowej sieci WiFi. Mogą to być, np. firmowe hotspoty. Nawet jeśli ograniczymy się tylko do naszego domu, to gdy ten jest nieco większy, to prawdopodobnie jeden bezprzewodowy router nie wystarczy, by pokryć zasięgiem całą dostępną przestrzeń użytkową. Będziemy musieli dokupić drugi router, czy jakiś wzmacniacz sygnału. Być może też zdecydujemy się na transmitery sieciowe (powerline). Jest cała masa urządzeń, które mogą nam pomóc rozwiązać problem słabego zasięgu. To co zwykle łączy te urządzenia, to fakt, że wszystkie z nich zawierają dodatkowy AP, który trzeba skonfigurować. Pojawia się zatem problem przełączania między tymi punktami dostępowymi. Można sobie z tym poradzić konfigurując roaming. W takiej sytuacji przełączanie między sieciami będzie następowało automatycznie, szybko i bez naszego udziału. W linux'ach roaming można włączyć przy pomocy narzędzia wpa_supplicant i w tym artykule zobaczymy jak tego dokonać.

Przeglądając forum eko.one.pl wpadł mi w oko taki oto temat. Problem, który został w nim poruszony dotyczył wykorzystywania pewnej określonej anteny routera. Zakładając, że przeciętny router ma trzy anteny, powiedzmy, że chcemy wykorzystywać tylko jedną z nich. Dlaczego mielibyśmy rozważać w ogóle taką sytuację? Przy trzech antenach, teoretyczny transfer w paśmie 2,4 GHz to, w zależności od routera, 450-600 mbit/s. Przy jednej antenie będziemy mieli max 150-200 mbit/s. Z tego co czytałem wcześniej w różnych źródłach, uszkodzenie w jakiś sposób toru antenowego może drastycznie pogorszyć lub wręcz uniemożliwić routerowi transmisję sygnału. Opisana w podlinkowanym wyżej wątku sytuacja dotyczyła właśnie tego typu zdarzenia, gdzie jedno z gniazd antenowych routera zostało uszkodzone. Firmware OpenWRT/LEDE jest nam w stanie umożliwić wybór określonych anten przy pomocy parametrów diversity , txantenna oraz rxantenna . W tym wpisie zobaczymy jak skonfigurować sobie anteny na przykładzie routera TL-WR1043ND V2 od TP-LINK.

Firmware, który jest dostępny na stronie DD-WRT nie jest zbyt aktualny. Ten obraz, który pobrałem dla swojego routera TL-WDR3600 jest datowany na rok 2013. Szukając informacji na ten temat, okazało się, że nowsze obrazy są dostępne w nieco innym miejscu. Różnica między tymi obrazami jest taka, że te pierwsze są w wersji stabilnej, a te drugie w wersji beta i wypuszczane tak średnio raz na tydzień. Przydałoby się zatem co jakiś czas zaktualizować firmware DD-WRT do nowszej wersji.

OpenWRT/LEDE nie jest jedynym alternatywnym firmware, który możemy wgrać na router TP-LINK'a. Jest także projekt DD-WRT, który oferuje oprogramowanie dla większości modeli routerów tego producenta. Tak się składa, że mam router TL-WDR3600 i posiada on pełne wsparcie w DD-WRT. Postanowiłem zatem zainstalować to oprogramowanie na tym urządzeniu i opisać jak wygląda cały proces instalacyjny.

Kilka dni temu na forum dug.net.pl pojawił się ciekawy wątek dotyczący problemu skonfigurowania profilowanych sieci. Chodzi o to, że praktycznie każdy z nas jest po części w jakiś sposób mobilny i zabiera laptopa ze sobą w dziwne miejsca. Sieci w tych lokalizacjach mogą cechować się różnym poziomem bezpieczeństwa. Dlatego też zamiast korzystać z jednej konfiguracji sieci na linux'ie, można stworzyć szereg profili i w oparciu o nie dostosować sobie połączenie sieciowe. W tym artykule spróbujemy zaimplementować takie rozwiązanie na Debianie wyposażonym w menadżer okien Openbox. W skrócie stworzymy automat, który będzie nam działał w oparciu o pakiety guessnet, ifplugd oraz wpasupplicant. Cała konfiguracja zaś sprowadzać się będzie jedynie do edycji plików /etc/network/interfaces oraz /etc/wpa_supplicant/wpa_supplicant.conf .

Niniejszy artykuł został nieco przerobiony po fazach eksperymentów. Przede wszystkim, zrezygnowałem z zaprzęgania guessnet do rozpoznawania sieci WiFi i aplikowania roamingu. Zamiast tego zostały wykorzystane natywne rozwiązania roamingowe oferowane przez wpa_supplicant . Zaowocowało to uproszczeniem całej konfiguracji, co przełożyło się na wyeliminowanie pewnych błędów.

W obecnych czasach posiadanie komputera, który dysponuje kilkoma interfejsami sieciowymi nie jest niczym niezwykłym. Praktycznie każdy laptop posiada już na pokładzie co najmniej jedną kartę WiFi i minimum jeden port ethernet. W efekcie czego jesteśmy w stanie podłączyć się do sieci zarówno przewodowo jak i bezprzewodowo. Problem jednak pojawia się w momencie, gdy chcemy wykorzystywać oba te interfejsy, z tym, że dysponujemy jedynie niezbyt zaawansowanym menadżerem okien Openbox. Takie środowiska zwykle nie mają na pokładzie automatów pokroju Network Manager, przez co bardziej zaawansowana konfiguracja sieci może być dość skomplikowana. Do tej pory wykorzystywałem interfejs bond0, by mieć możliwość łatwego przełączania się miedzy sieciami. Istnieje inny sposób konfiguracji interfejsów eth0 i wlan0 w pliku /etc/network/interfaces tak, by działały one nam równolegle i nie powodowały problemów z połączeniem, a wszystko za sprawą opcji metric .