W celu optymalizacji swojej pracy i poprawy wydajności przy transferze danych, dyski twarde często odczytują więcej sektorów niż było to określone w żądaniu. Chodzi o to, że odczytywany przez nas z dysku plik jest podzielony na sektory i gdy dysk odczytuje pierwszy sektor tego pliku, to wczytuje także kilka kolejnych sektorów zlokalizowanych za tym, którego żądanie odczytania zostało właśnie zrealizowane. Te dodatkowe sektory trafiają do wewnętrznego cache dysku twardego, z którego mogą zostać odczytane w późniejszym czasie, jeśli zajdzie taka potrzeba. Dostęp do danych w cache jest o wiele szybszy w porównaniu do repozycjonownia głowicy i odczytywania fizycznych sektorów na dysku. W efekcie czego mamy zwykle dość znaczny wzrost wydajności przy transferze danych. Ten mechanizm nosi nazwę readahead i w tym wpisie przyjrzymy mu się nieco bliżej.

W manualu hdparm możemy przeczytać o opcji -m , która szerzej jest znana jako multcount. Obecnie praktycznie każdy dysk w większym lub mniejszym stopniu ma zaimplementowaną jej obsługę, tj. wartość tego parametru różni się i zwykle im większą, tym lepiej dysk powinien się sprawować. Nie wszystkie dyski mają tę opcję włączoną standardowo. Na przykład te z rodziny WDC, jak czytamy w dokumentacji, są znane z tego, że działają wolniej po jej ustawieniu. Jako, że mam dysk firmy Western Digital, to postanowiłem sprawdzić jak, o ile w ogóle, zmieni się wydajność takiego urządzenia po przestawieniu tego parametru.

WoL (Wake on LAN) to taki ficzer, który umożliwia włączenie komputera przez sieć. By tego typu sytuacja miała miejsce, zarówno karta sieciowa oraz płyta główna komputera musi wspierać WoL. Dodatkowo, BIOS maszyny musi mieć aktywowaną odpowiednią opcję. Obecnie WoL jest implementowany praktycznie w każdej płycie głównej i karcie sieciowej, także raczej możemy przyjąć, że nasz komputer może zostać wybudzony za pomocą kabla sieciowego. Stwarza to oczywiście zagrożenie bezpieczeństwa ale poza tym, w grę wchodzi także większy pobór energii. Jeśli nie korzystamy z WoL, to jest on dla nas zbędny i należałoby go wyłączyć.

Kernele linux'owe mają dość sporo opcji, które możemy zmienić przy pomocy pliku /etc/sysctl.conf . Niby nic nadzwyczajnego ale co w przypadku tych zmiennych, które muszą być ustawione, z tym, że moduł, który stworzy odpowiednie ścieżki w katalogu /proc/sys/ , nie został załadowany z jakichś względów przy starcie systemu? Zmienne te nie zostaną ustawione, a w logu pojawi się komunikat informujący nas o nieodnalezieniu określonego pliku. Okazuje się, że jesteśmy w stanie aplikować określone ustawienia sysctl w momencie ładowania określonych modułów i temu mechanizmowi się przyjrzymy bliżej w tym wpisie.

Dyski zużywają się z różnych powodów. Jednak najczęstszą przyczyną są nowe wynalazki, które producent w nich implementuje, bo te niezbyt dobrze działają w określonych warunkach, czy też pod kontrolą pewnych systemów operacyjnych. Tak właśnie jest w przypadku dysków HDD firmy Western Digital (WD). Maja one wprowadzony ficzer parkowania głowicy w przypadku, gdy dysk jest nieużywany (tzw. IntelliPark/IntelliPower). Ma to na celu zmniejszyć pobór prądu i, co za tym idzie, temperaturę urządzenia oraz też uodpornić nieco taki nośnik na różnego rodzaju wstrząsy/przeciążenia. Parkowanie głowicy w dyskach HDD nie działa poprawnie pod linux'em (dystrybucja Debian), tj. parametr SMART Load_Cycle_Count po krótkim czasie użytkowania takiego dysku może osiągać wartości idące w setki tysięcy. Nasuwa się więc pytanie, czy jesteśmy jakoś w stanie wyłączyć to parkowanie głowicy, by wydłużyć żywotność dysku twardego?

Niektóre karty wifi znane są z tego, że niezbyt chcą one działać pod systemem operacyjnym linux. Nie jest to wina samego sprzętu, ani tym bardziej linuxa, tylko raczej faktu, że producent nie potrafi napisać pod ten OS odpowiednich sterowników. Czasem jednak pod względem programowym wszystko wydaje się być w porządku, tj. sterowniki zostały zainstalowane, są one dobrej jakości i karta działa praktycznie bez zarzutu. Niemniej jednak, strony www wydają się ładować jakoś tak ociężale, z pewnym opóźnieniem. Jeśli doświadczyliśmy tego typu zachowania ze strony naszej karty wifi, prawdopodobnie oznacza to, że ma ona włączony tryb oszczędzania energii (powersave).

Zapuszczając się w coraz to i głębsze warstwy systemu podczas dążenia do zbadania jak on tak naprawdę działa, zacząłem się stykać z regułami udev'a (tymi umieszczanymi w katalogu /etc/udev/rules.d/ ). Jako, że nazbierało mi się już ich kilka, zaistniała potrzeba przebadania tego co ten katalog tak naprawdę zawiera. Na dobrą sprawę nigdy się nad tym nie zastanawiałem, jedynie kopiowałem rozwiązania z internetu i wklejałem je do odpowiedniego pliku i jeśli ono działało, to odznaczałem problem jako rozwiązany. Zwykle takich reguł się nie potrzebuje, temu praktycznie niewielu ludzi w ogóle się orientuje jak ogarnąć tego całego udeva. Są przypadki kiedy przepisanie nazw urządzeń czy wykonanie określonych akcji po podłączeniu jakiegoś sprzętu do komputera jest wielce niezbędne i nie ma innej opcji jak tylko zrozumieć co udev tak naprawdę robi.

Jakiś czas temu opisywałem jak podejść do pisania reguł dla udev'a . W tamtym przypadku wykorzystywana reguła składała się tak naprawdę z dwóch mniejszych, z których jedna miała ustawioną zmienną ACTION na add , z kolei zaś druga na remove i w ten oto sposób pierwsza z nich była aplikowana podczas podłączania określonego urządzenia do komputera, a druga przy jego odłączaniu. Okazuje się jednak, że dwie reguły nie są konieczne w przypadku gdy mają one dotyczyć tego samego sprzętu i możemy zamiast nich stworzyć jedną regułę, która będzie stosowana zarówno przy podłączaniu jak i odłączeniu danego urządzenia.

Bardzo ciężko spotkać wypasioną klawiaturę, po której podłączeniu wszystkie przyciski będą funkcjonować jak należy, a to z tego względu, że nie do końca są one wykrywane przez nasz system. Zwykle są to klawisze multimedialne lub inne niestandardowe przyciski, które nie pasują do układu 104 klawiszy. W większości przypadków odpowiednie skonfigurowanie modelu klawiatury powinno rozwiązać nasze problemy. Nie zawsze jednak posiadany przez nas model jest do wyboru. Czasami nawet i jego wskazanie nie pomaga i najzwyczajniej w świecie niektóre klawisze po prostu nie zostaną wykryte przez system.