We wpisie poświęconym systemowemu cache DNS w linux'ie mieliśmy okazję zobaczyć jak wzrasta wydajność po zaimplementowaniu tego mechanizmu. W skrócie, to ponad drugie tyle zapytań było rozwiązywanych lokalnie bez potrzeby odwoływania się do zdalnego serwera DNS, co zajmuje sporo czasu (20-40ms). Przeglądarki internetowe, np. Firefox, mają swoje wynalazki, które potrafią wyeliminować opóźnienia związane z surfowaniem po stronach www. Do nich zalicza się również cache DNS, z tym, że w tym przypadku zaimplementowany jest on na poziomie przeglądarki, a nie globalnie w systemie. Dzięki temu rozwiązaniu, nawet bez dnsmasq , Firefox jest nam w stanie zaoszczędzić sporo czasu przy przeglądaniu internetu. Zajrzyjmy zatem Firefox'owi pod maskę i sprawdźmy, które parametry dotyczące cache DNS wymagają dostosowania.

Ogromna większość ludzi korzysta z jednego profilu swojej przeglądarki internetowej. Niesie to ze sobą spore zagrożenie bezpieczeństwa jak i może godzić w naszą prywatność. Jeśli dzielimy z kimś komputer, to raczej wszyscy domownicy posiadają osobne konta w systemie, a co z tym się wiąże, inny profil przeglądarki. I na tym zwykle podział się kończy ale przecie to nie wszystko. Profil, jak sama nazwa wskazuje, jest w stanie dostosować opcje przeglądarki, np. pod kątem pewnych aktywności. W tym wpisie postaramy się utworzyć kilka profili w Firefox'ie i sprawdzimy korzystanie z nich będzie odczuwalne w jakiś sposób dla przeciętnego użytkownika internetu.

Po wpisaniu w pasku adresu Firefox'a about:config , zostanie nam zwrócona dość długa lista parametrów konfiguracyjnych, które możemy sobie dostosować wedle uznania. Większość z nich ma spory wpływ na zachowanie samej przeglądarki ale są też i opcje, które zostały dodane za sprawą różnych dodatków. Chodzi o to, że za każdym razem gdy instalujemy nowy addon, to ten zwykle ma opcje konfiguracyjne i to właśnie one są widoczne w about:config . W przypadku gdy już nie korzystamy z tego dodatku i wyrzuciliśmy go kompletnie z Firefox'a, wpisy w konfiguracji dalej widnieją. Przydałoby się zatem nieco przeczyścić naszą przeglądarkę i usunąć te wszystkie śmieci.

Przeglądarki mają to do siebie, że każda z nich korzysta z własnych ustawień dotyczących typów MIME (mime type). Do tego dochodzi jeszcze fakt, że często te ustawienia są inne od tych, które mamy w systemie. Może to nie jest jakiś wielki problem, bo w opcjach Firefox'a możemy bez trudu szereg rzeczy poprzestawiać. Natomiast jest jeden problem, którego w prosty sposób się obejść nie da i trzeba się trochę na nim pochylić. Chodzi o dodawanie nowych typów MIME, które nie są pokazane na liście obsługiwanych typów w Preferences -> Applications. Wiąże się z tym tak skonfigurowanie przeglądarki, by automatycznie otworzyła ona jakiś program ilekroć dany typ pliku będzie pobierany.

Przez cały czas korzystania z internetu, robiłem to za pomocą przeglądarki Opera. Nawet po tym jak przeszedłem na linuxa, to wciąż nie mogłem się z nią rozstać i to pomimo faktu, że nie była ona przecież opensource, przez co nie była także dostępna w repozytoriach debiana. Gdy deweloperzy z zespołu Opery przestali rozwijać tę przeglądarkę dla linuxa, musiałem poszukać sobie czegoś innego. Wybór padł na Firefox'a ale każdy kto używał tych dwóch przeglądarek wie, że różniły się one dość znacznie parę lat temu i jedną z tych bardziej odczuwalnych różnic była inna obsługa klawisza Backspace .

Jak donoszą ostatnio media, mamy kolejną dziurę (logjam) dotyczącą szyfrowania SSL/TLS, a konkretnie rozchodzi się o powszechnie stosowany na całym świecie protokół Diffiego-Hellmana . I znów jest podobny scenariusz, bo ten problem nie powinien mieć miejsca ale z powodu wstecznej kompatybilności, tj. zapewnienie wsparcia dla wszystkich tych przestarzałych szyfrów tak by te przedwieczne systemy/maszyny mogły działać, można doprowadzić do osłabienie mechanizmów, które powinny być wykorzystywane obecnie. OK, może nie tyle osłabić, co wykorzystać te słabsze odpowiedniki zamiast tych mocniejszych.