Każdy z nas chciałby, aby jego sieć działała możliwie szybko i bezproblemowo. W przypadku, gdy łącze nie jest zbytnio obciążone, a my jesteśmy jedynym użytkownikiem internetu, to nie doświadczymy raczej żadnych problemów z połączeniem. Rzecz w tym, że im więcej użytkowników ma nasza sieć, tym większe prawdopodobieństwo, że zostanie ona przeciążona, tj. będziemy chcieli przesyłać więcej danych niż sieć jest w stanie obsłużyć. W ten sposób zaczną pojawiać się kolejki pakietów na interfejsach, których obsługa zajmuje trochę czasu. Rosą zatem opóźnienia, które są bardzo odczuwalne w momencie, gdy ktoś lubi sobie pograć w różnego rodzaju gry online. Innym problemem może być sieć P2P, gdzie pojedynczy host z naszej sieci może nawiązywać dziesiątki czy nawet setki połączeń i tym samym zapychać łącze nie dając szansy innym użytkownikom na komfortowe korzystanie z internetu. W obu przypadkach może nam pomóc kształtowanie ruchu sieciowego (Traffic Control), która jest w stanie nadać pakietom odpowiedni priorytet, tak by część z nich nie musiała czekać zbyt długo w kolejce. W tym wpisie przyjrzymy się bliżej temu mechanizmowi.

Nasze komputery obecnie mają dość pokaźne zasoby obliczeniowe. Jeszcze nie tak dawno temu wyposażenie maszyny w 32 GiB pamięci RAM, czy też 8 rdzeni było czystą abstrakcją. Wydawałoby się, że te powyższe parametry zaspokoją każdego. Niemniej jednak, nie ważne jak szybki i rozbudowany będzie nasz PC, to nam zawsze będzie mało. Mamy dwa rdzenie, to chcemy cztery. Mamy cztery, to chcemy osiem, itd. Poza tym, szereg aplikacji realizuje co raz więcej zadań i staje się bardziej wymagająca z każdym mijającym rokiem. Jeśli nie przeprowadzamy modernizacji sprzętu, to może się okazać, że w niedługim czasie zabraknie nam pamięci albo pewne operacje będą wykonywane bardzo wolno. W sporej części przypadków nie obędzie się bez wymiany podzespołów ale nawet w przypadku, gdy mamy spory zapas zasobów systemowych, to poszczególne procesy rywalizują o nie ze sobą. Często bywa tak, że chcielibyśmy, aby konkretny proces wykonał się szybciej, a to pociąga za sobą, np. zmianę priorytetów w dostępie do rdzeni procesora. W linux'ie jest mechanizm zwany cgroups, który potrafi ograniczyć zasoby całym aplikacjom bez względu na to ile ona by miała procesów. W tym wpisie postaramy się przebrnąć przez proces konfiguracji tego mechanizmu i spróbujemy wyprofilować sobie nasz system.