Morfitronik Security & Privacy

Wvdial i PPP, czyli modem LTE w trybie RAS

2016-04-14 17:01:46
Morfik

Jak wielu użytkowników linux’a zapewne wie, modem GSM/UMTS/LTE może pracować w kilku trybach. Najpopularniejszym z nich jest tryb RAS wykorzystujący interfejsy udostępniane przez to urządzenie w katalogu /dev/ , zwykle ttyUSB0 , ttyUSB1 , etc. By taki modem mógł nawiązać połączenie z siecią, potrzebny jest demon PPP. O trybie RAS wspominałem już parokrotnie, min. we wpisach dotyczących konfiguracji połączenia LTE w RBM/Play jak i przy omawianiu problemów z resolver’em DNS w przypadku Aero2. Generalnie ten tryb różni się trochę od trybu NDIS(NCM) głównie tym, że tutaj nie uzyskamy większych prędkości niż 20-30 mbit/s. Niemniej jednak, jeśli nie mamy dobrej jakości połączenia LTE, lub nasz modem z jakiegoś powodu pod linux’em nie potrafi pracować w trybie NDIS, to możemy skonfigurować połączenie w trybie RAS wykorzystując do tego celu wvdial oraz demona PPP.

Instalacja wvdial i demona PPP

Jeśli nasz modem nie jest wykrywany poprawnie, tj. po jego podłączeniu nie mamy w katalogu /dev/ żadnych urządzeń ttyUSB* , to będziemy musieli zainteresować się pakietem usb-modeswitch . W przypadku, gdy w katalogu /dev/ mamy do dyspozycji szereg interfejsów modemu, to wystarczy, że doinstalujemy sobie pakiet wvdial . Nie musimy osobno instalować pakietu ppp , bo ten powinien zostać dociągnięty w zależnościach. Obie te powyższe rzeczy znajdują się w repozytoriach debiana, zatem instalacja ich nie powinno sprawić trudności.

Polecenia AT

By umiejętnie operować na wvdial musimy nauczyć się obsługi poleceń AT. Na dobrą sprawę, to wszystkie polecenia AT można przesłać za pomocą echo bezpośrednio na interfejs modemu w katalogu /dev/ . Problem z tymi poleceniami AT jest taki, że są one zwykle skomplikowane, długie i trudne do zapamiętania. Dlatego będziemy posługiwać się plikiem /etc/wvdial.conf , gdzie te wszystkie polecenia zostaną zebrane. Tak czy inaczej, każde polecenie AT ma swoją składnię, która wygląda mniej więcej tak:

   command line prefix     delimited with semicolon         termination character
           |                     |     read command for checking   /
           |      subparameter   |    current subparameter values /
           |           |         /                |              /
           ATCMD1 CMD2=12; +CMD1; +CMD2=,,15; +CMD2?; +CMD2=?<CR>
              |              |           \                 |
              |        extended command   \      test command for checking
     basic command     (prefixed with +)   |    possible subparameter values
     (no + prefix)                   subparameters
                                     may be omitted

Najważniejsze z tego schematu, to zapamiętać, że wszystkie polecenia są poprzedzone prefiksem AT , chyba, że precyzujemy je w jednej linii. W takim przypadku oddzielamy te polecenia od siebie za pomocą ; i każda kolejna komenda jest już bez prefiksu. Mamy kilka typów poleceń: podstawowy (basic), rozszerzony (extended), producenta (vendor), sprawdzający (checking) i testujący (testing). Jeśli modem obsługuje polecenia AT, to prawdopodobnie obsługuje wszystkie albo znaczną większość poleceń podstawowych i rozszerzonych. Te dwa typy można odróżnić po znaku + , który występuje tylko w przypadku poleceń rozszerzonych. Producent modemu, może też wprowadzić własne polecenia, które mogą dotyczyć tylko jego produktów lub pewnych określonych modeli. Wszystkie takie polecenia zaczynają się od znaku ^ lub % . Polecenie sprawdzające ma na celu odpytanie o aktualną wartość danego parametru. Takie polecenie jest zakończone ? . Z kolei polecenie testujące zwraca możliwe do ustawienia wartości. Jest ono zakończone =? .

Poniżej przykładowe wykorzystanie poleceń sprawdzających i testowych:

--> Sending: AT+CFUN=?
+CFUN: (0,1,4,5,6,7,8,10,11),(0,1)
OK
--> Sending: AT+CFUN?
+CFUN: 1
OK
--> Sending: AT+CFUN=0
OK

Polecenie AT+CFUN=? zwróciło nam możliwe do określenia wartości. Mamy także formę jaką to polecenie może przyjąć. Następnie AT+CFUN? odpytuje modem o aktualnie ustawioną wartość i widzimy, że została zwrócona 1 . Przy pomocy AT+CFUN=0 przestawiamy wartość na 0 . W tym przypadku, drugi parametr jest opcjonalny i nie trzeba go określać. Każde polecenie ma swój własny szyk i swoje własne parametry i wartości. Niestety na necie nie znalazłem dobrego źródła opisującego polecenia AT ale gdzieniegdzie można znaleźć mniej lub bardziej obszerne informacje na temat konkretnego polecenia. Natomiast pełna lista poleceń obsługiwanych przez modem może zostać zwrócona przez komendę AT+CLAC .

Mamy zatem krótkie wprowadzenie do tego czym tak naprawdę będziemy się zajmować. Przejdźmy teraz do konfiguracji wvdial .

Konfiguracja wvdial

W dużej mierze połączenie modemu w trybie RAS odbywa się automatycznie. Demon PPP będzie startowany przez wvdial i jedyne czego nam potrzeba, to odpowiedniej konfiguracji dla tego narzędzia. Wszystkie poniższe wpisy będziemy umieszczać w pliku /etc/wvdial.conf . Większość wpisów będzie zawierać polecenia AT, które są przesyłane do modemu i w ten sposób mówią mu jak ma się zachowywać, np. wymusić tryb LTE.

Sekcja [Dialer Defaults]

Na sam początek wygenerujmy sobie sekcję [Dialer Defaults] . Będzie ona inna w zależności od posiadanego modemu. W tym przypadku mamy do czynienia z modemem Huawei E3372s-153 w wersji NON-HiLink. Pamiętajmy też, że tylko wersje NON-HiLink mogą być konfigurowane w trybie RAS. Wszystkie HiLink’i mają swój interfejs webowy dostępny zwykle pod adresem 192.168.8.1 i nie da rady zarządzać nimi w opisany niżej sposób. Podłączamy modem do portu USB i wydajemy w terminalu to poniższe polecenie:

# wvdialconf
Scanning your serial ports for a modem.
...
Modem configuration written to /etc/wvdial.conf.
ttyUSB0<Info>: Speed 9600; init "ATQ0 V1 E1 S0=0"
ttyUSB1<Info>: Speed 9600; init "ATQ0 V1 E1 S0=0"

Polecenie wvdialconf ma na celu wykrycie interfejsów modemu i odpowiednie ich skonfigurowanie. Jak widzimy wyżej, modem Huawei E3372 ma dwa interfejsy ttyUSB0 oraz ttyUSB1 . Wygenerowana sekcja domyśla nie jest zbyt rozbudowana ale, jak nazwa mówi, jest ona domyślna. Znajdują się w niej te opcje, które zwykle są wykorzystywane przy wydawaniu każdego polecenia AT. Możemy ją zostawić w spokoju albo też pokusić się o dostosowanie poszczególnych parametrów. Wszystkie opcje w [Dialer Defaults] mogą zostać napisane, przez co konfiguracja w pliku /etc/wvdial.conf może być rozdzielona na szereg sekcji (o tym później). Poniżej znajdują się te opcje, które zwykle powinny powędrować do sekcji domyślnej.

Typ modemu

Typ modemu jest określany przez wvdialconf i raczej nie powinniśmy tej opcji ruszać:

Modem Type = Analog Modem

Domyślny interfejs modemu

Jako, że ten modem ma kilka interfejsów, to któryś z nich możemy określić jako domyślny. Oczywiście nie musimy tego robić ale w takim przypadku, we wszystkich pozostałych sekcjach będziemy musieli dodać dodatkową linijkę, co może wpłynąć niekorzystnie na czytelność pliku konfiguracyjnego.

Modem = /dev/ttyUSB1

Prędkość komunikacji z modemem

wvdial komunikuje się z modemem. Każda komunikacja może zachodzić szybciej lub wolniej, a zależy to od prędkości z jaką się ona odbywa. Parametr Baud nie wpływa na prędkość połączenia internetowego.

Baud = 9600

Próby i czas nawiązywania połączeń

W przypadku, gdy Dial Attempts zostanie ustawiony na 0 , modem będzie próbował połączyć się w nieskończoność. Z kolei Dial Timeout określa czas (w sekundach) jednej próby połączenia.

Dial Attempts = 3
Dial Timeout = 30

Automatyczne nawiązywanie połączenia

Połączenie może zostać zerwane w losowy sposób przez drugą ze stron. W takim przypadku modem może spróbować automatycznie nawiązać je ponownie:

Auto Reconnect = 1

Konfiguracja DNS

Po zestawieniu połączenia z internetem, demonowi PPP zostanie przekazana konfiguracja sieci za sprawą protokołu DHCP. W niej zawarta będzie także informacja o resolverze DNS. Możemy te wpisy zignorować i ręcznie wskazać providera DNS, np. google, czy opendns. Bardzo przydatny parametr zwłaszcza w przypadku, gdy szyfrujemy zapytania DNS przy pomocy dnscrypt-proxy.

Auto DNS = 0

Trzeba jednak pamiętać, by zmienić także plik /etc/ppp/peers/wvdial . Konkretnie chodzi o wykomentowanie poniższej linijki:

#usepeerdns

Test ustawień DNS

Po tym jak połączenie zostanie nawiązane, wvdial może przetestować resolver DNS. Możemy także określić dwie domeny, które w tym teście zostaną odpytane.

Check DNS = 1
DNS Test1 = wp.pl
DNS Test2 = google.com

Test domyślnej trasy

Podobnie jak w przypadku resolver’a DNS możemy poddać testom domyślną trasę.

Check Def Route = 1

Rozłącz, gdy nieaktywny

Istnieje także możliwość rozłączenia połączenia internetowego w przypadku, gdy nie jest ono wykorzystywane. Wartość poniższego parametru jest w sekundach, natomiast 0 wyłącza tę opcję:

Idle Seconds = 0

Domyślny numer

Z tego co wyczytałem na necie, to praktycznie każdy provider mobilnego internetu LTE operuje na numerze *99# . Możemy go określić w tej sekcji, co powinno odciążyć plik konfiguracyjny w przypadku, gdy mamy wiele sekcji odnoszących się do konfiguracji różnych operatorów.

Phone = *99#

Domyślne polecenia AT

wvdial jest w stanie przesłać modemowi do 9 różnych poleceń ( Init1 - Init9 ). W każdej z tych opcji, polecenia AT mogą być łączone za pomocą ; . Zatem samych poleceń AT można wysłać więcej.

Init1 = ATZ
Init2 = ATQ0 V1 E0 H0 S0=0

Powyżej mamy podstawowe polecenia, które powinny być przesyłane do modemu za każdym razem ilekroć zamierzamy korzystać z poleceń AT. W taki sposób pozostałe sekcje będą mieć do wykorzystania Init3

  • Init9 .

Startowanie i stopowanie modemu

Sekcję [Dialer Defaults] mamy z głowy. Możemy przejść do konfiguracji szeregu sekcji, które będą wykorzystywane ilekroć będziemy próbować nawiązać połączenie z internetem. Poniższe dwie sekcje odpowiadają kolejno za włączenie i wyłączenie modemu:

[Dialer modem-start]
Init1 = AT+CFUN=1

[Dialer modem-stop]
Modem = /dev/ttyUSB0
Init1 = AT+CFUN=0

Polecenie +CFUN obsługuje tryby pośrednie, choć nie wszystkie są dostępne w każdym modelu modemu. Z reguły będą to numerki 2-9. Dobrze jest zajrzeć w dokumentację techniczną producenta, by ustalić jakie dodatkowe tryby pracy nasz modem obsługuje.

PIN do karty SIM

Karty SIM są z reguły zabezpieczone kodem PIN. W przypadku modemów, takie rozwiązanie jest dość nieporęczne i nie zalecałbym stosowania tutaj PIN’u. A to z tego względu, że przy każdym połączeniu, trzeba będzie ten PIN podawać. Można go, co prawda, zapisać w konfiguracji wvdial ale wtedy i tak narażamy się na jego odczytanie. Tak czy inaczej, jeśli mamy kartę SIM zabezpieczoną kodem PIN i nie chcemy tego kodu usuwać, to możemy stworzyć sekcję, która ten kod PIN poda za nas:

[Dialer pin-use]
Init3 = AT+CPIN=8888

Informacje o jakości sygnału

Poniższa sekcja jest w stanie nam dostarczyć informacji na temat operatora i jakości sygnału, który otrzymujemy od BTS.

[Dialer info-gsm]
Modem = /dev/ttyUSB0
Init4 = AT+COPS?
Init5 = AT^HCSQ?

Informacje na temat konfiguracji modemu

Ta poniższa sekcja umożliwi nam ustalenie producenta i modelu modemu, wersji użytego oprogramowania oraz szeregu numerów, np. numer seryjny karty SIM. Ponadto, zostaną nam tez wyświetlone informacje na temat włączonych portów.

[Dialer info-device]
Modem = /dev/ttyUSB0
Init4 = AT+CGMI;+CGMM;+CGSN;+CIMI;+CGMR;+CPAS;+CBC;^ICCID?
Init5 = AT^SETPORT=?;^SETPORT?
Init6 = AT^GETPORTMODE

Jeśli chodzi zaś o informacje o konfiguracji pasm i częstotliwości na jakich aktualnie operuje modem, to powie nam to następująca sekcja:

[Dialer info-config]
Modem = /dev/ttyUSB0
Init4 = AT^SYSCFG=?;^SYSCFG?
Init5 = AT^SYSCFGEX=?;^SYSCFGEX?
Init6 = AT^SYSINFO
Init7 = AT^SYSINFOEX

Konfiguracja pasm i częstotliwości

Jeśli nie jesteśmy zadowoleni z obecnej konfiguracji pasm i częstotliwości, to możemy przeprogramować modem. W ten sposób możemy np. wymusić LTE, czy ustawić preferencję LTE później UMTS i GSM. Jeśli mamy starszy modem, to potrzebna nam jest ta sekcja:

[Dialer set-old]
Init4 = AT^SYSCFG=2,0,3FFFFFFF,1,2

Jeśli jest to modem nowszy, to z kolei potrzebujemy tej sekcji:

[Dialer set-new]
Init4 = AT^SYSCFGEX="030201",3FFFFFFF,1,2,800C5,,

Zmiana trybu pracy modemu

Modem może pracować w dwóch trybach: jako CD-ROM/pendrive lub faktyczny modem. Każdy z tych trybów ma inny zestaw portów, które można sobie skonfigurować.

[Dialer set-iface]
Init4 = AT^SETPORT="FF;12,10,16,A2"
Init5 = AT^RESET

Restart modemu

Przyda nam się też sekcja umożliwiająca restart modemu.

[Dialer modem-reboot]
Init3 = AT^RESET

Konfiguracja połączenia operatorów

Ostatnią rzeczą, której potrzebujemy to sekcje z ustawieniami dla poszczególnych operatorów GSM. Każdy z operatorów zwykle dysponuje inną konfiguracją, którą musimy podać w wvdial . Dla przykładu 3 sekcje:

[Dialer aero2]
Init6 = AT+CGDCONT=1,"IP","darmowy"
Password = "aero"
Username = "aero"

[Dialer red_bull_mobile-auto]
Init6 = AT+CGDCONT=1,"IP","internet"
Username = "blank"
Password = "blank"

[Dialer red_bull_mobile-lte]
Init4 = AT^SYSCFGEX="03",3FFFFFFF,1,2,800C5,,
Init6 = AT+CGDCONT=1,"IPV4V6","internet"
Username = "blank"
Password = "blank"

Operowanie na wvdial

Takich sekcji w pliku /etc/wvdial.conf możemy umieścić dowolną ilość. By przekazać polecenie do wvdial , który z kolei prześle je do modemu, w argumencie podajemy nazwę sekcji. Możemy ich podać kilka, w zależności od potrzeb. Poniżej przykładowe wywołanie programu:

# wvdial modem-start info-config

Część z opcji użytych w konkretnych sekcjach może się nakładać na siebie, głównie te z Init* i modem , tak jak to widać na powyższym przykładzie. Weźmy, np. parametr modem . Występuje on zarówno w sekcji [Dialer Defaults] jak i w [Dialer info-config] . Zatem która wartość zostanie użyta? Decyduje tutaj kolejność sekcji podanych w argumencie. Zatem parametr modem zostanie przepisany z domyślnego /dev/ttyUSB1 na /dev/ttyUSB0 . Podobnie sprawa ma się w przypadku pozostałych opcji.

Informacje o portach modemu

We wpisie poświęconym konfiguracji modemu bez usb-modeswitch wypracowałem sobie rozwiązanie, które przestawiło modem w odpowiedni tryb pracy. Zachęcam zatem do zajrzenia i przeczytania tego tekstu, który w dużej mierze pomoże nam skonfigurować modem do pracy pod linux’em, czy nawet pod OpenWRT na routerze jeśli takowy posiadamy.

Sprawdzenie operatora i jakości sygnału

Karty SIM mogą pochodzić od różnych operatorów GSM. Ci z kolei mają swoje nadajniki rozmieszczone w różnych lokalizacjach i nie zawsze blisko naszego miejsca zamieszkania. Praktycznie każdy operator udostępnia internet LTE, który można przetestować bez zobowiązań zamawiając czy kupując sobie starter. Jeśli planujemy ocenić jakość połączenia u każdego z operatorów, to możemy posłużyć się poniższym poleceniem:

$ wvdial modem-start info-gsm
...
--> Sending: AT+CFUN=1
OK
--> Sending: ATQ0 V1 E0 H0 S0=0
OK
--> Sending: AT+COPS?
+COPS: 0,0,"Red Bull MOBILE",7
OK
--> Sending: AT^HCSQ?
^HCSQ:"LTE",53,45,181,18
OK

W tym przypadku podłączeni jesteśmy do sieci RBM/Play . Cyfra 7 w wyniku AT+COPS , którą widzimy na końcu mówi nam, że połączenie jest nawiązane po LTE. Tę samą wiadomość mamy w AT^HCSQ , z tym, że już zapisaną czytelnie dla człowieka. Mamy tam również cztery inne wartości. Co one oznaczają i jak je zinterpretować? Spójrzmy na poniższą rozpiskę:

# <Signal<,<RSSI>,<RSRP>,<SINR>,<RSRQ>
# RSSI -- Reference Signal Receive Power (wskaźnik siły odbieranego sygnału włącznie z zakłóceniami)
# RSRP -- Reference Signal Received Quality (miara mocy sygnału)
# SINR -- Signal-to-Interference-Plus-noise Ratio (miara jakości sygnału użytkowego w stosunku do zakłóceń szumu)
# RSRQ -- Received Signal Strength Indicator, only for LTE (miara jakości sygnału)
#---------------------------------------------------------------
# 0 RSSI < –120 dBm            | 0 RSRP < –140 dBm             | RSSI formula:
# 1 –120 dBm ≤ RSSI < –119 dBm | 1 –140 dBm ≤ RSRP < –139 dBm  |   dBm= value1 -120
# 2 –119 dBm ≤ RSSI < –118 dBm | 2 –139 dBm ≤ RSRP < –138 dBm  | RSRP formula:
# ...                          | ...                           |   dBm= value2 -140
# 53 –68 dBm ≤ RSSI < –67 dBm  | 45 -96 dBm ≤ RSRP < –95 dBm   |
# ...                          | ...                           |
# 94 –27 dBm ≤ RSSI < –26 dBm  | 95 –46 dBm ≤ RSRP < –45 dBm   |
# 95 –26 dBm ≤ RSSI < –25 dBm  | 96 –45 dBm ≤ RSRP < –44 dBm   |
#                              | 97 –44 dBm ≤ RSRP             |
#                              | 255 unknown or undetectable   |
#---------------------------------------------------------------
# 0 SINR < –20 dB              | 0 RSRQ < –19.5 dB             | SINR formula:
# 1 –20 dB ≤ SINR < –19.8 dB   | 1 –19.5 dB ≤ RSRQ < –19 dB    |   dB= 0.2 x value3 -20
# 2 –19.8 dB ≤ SINR < –19.6 dB | 2 –19 dB ≤ RSRQ < –18.5 dB    | RSRQ formula:
# ...                          | ...                           |   dB= 0.5 x value4 -19.5
# 181 16 dB ≤ SINR < 16.2 dB   | 18 –11 dB ≤ RSRQ < –10.5 dB   |
# ...                          | ...                           |
# 249 29.6 dB ≤ SINR < 29.8 dB | 32 –4 dB ≤ RSRQ < –3.5 dB     |
# 250 29.8 dB ≤ SINR < 30 dB   | 33 –3.5 dB ≤ RSRQ < –3 dB     |
# 251 30 dB ≤ SINR             | 34 –3 dB ≤ RSRQ               |
# 255 unknown or undetectable  | 255 unknown or undetectable   |
#--------------------------------------------------------------|

Zatem wskazania dla mojego połączenia wyglądają następująco: RSSI –68 dBm , RSRP -96 dBm , SINR 16 dB oraz RSRQ –11 dB . Czy to dużo czy mało? Zgodnie z tym co znalazłem pod tym linkiem, to nie jest najgorzej:

RSSI (większa aktywność transferu danych, większe RSSI)

RSRP (od −140 do −44 dBm)
więcej niż -79dBm - bardzo dobrze blisko BTS-a
od -80dBm do -90dBm - dobrze
od -91 do -100 - trzeba pomyśleć o zmianie położenie modemu/routera lub zakupie anteny
mniej niż -100 - bardzo źle praktycznie nie da się pracować.

SINR
więcej niż 21dB - bardzo dobrze blisko BTS-a
od 13dB do 20dB - dobrze
od 0dB do 12dB - trzeba pomyśleć o zmianie położenie modemu/routera lub zakupie anteny zewnętrznej
mniej niż 0dB - bardzo źle praktycznie nie da się pracować.

RSRQ (od −19.5dB do −3 dB)
więcej niż -9dB - bardzo dobrze, blisko BTS-a
od -10dB do -15dB - dobrze
od -16dB do -20dB - trzeba pomyśleć o zmianie położenie modemu/routera lub zakupie anteny
poniżej -20dB -  bardzo źle praktycznie nie da się pracować.

Wymuszanie konkretnego trybu połączenia

Wyżej w pliku konfiguracyjnym mieliśmy sekcję [Dialer set-new] i [Dialer set-old] . Przy ich pomocy jesteśmy w stanie wymusić, by modem pracował w konkretnym paśmie czy technologii. Bardzo przydatna rzecz jeśli zamierzamy korzystać z darmowego połączenia LTE od RBM/Play. Oczywiście to tylko przykład. By odpowiednio ustawić modem, trzeba zapoznać się ze specyfikacją poleceń AT^SYSCFGEX oraz AT^SYSCFG. Warto też podkreślić, że wykorzystujemy tylko jedno z tych poleceń, w zależności od tego czy posiadamy nowszy czy też starszy model modemu.

Uzyskiwanie połączenia z siecią

Po włączeniu odpowiednich portów, ustawieniu częstotliwości, oraz skonfigurowaniu sekcji operatorów GSM, możemy w końcu przejść do zestawienia połączenia. W tym przypadku spróbujemy nawiązać połączenie w trybie preferującym LTE do sieci RMB/Play. W tym celu, w terminalu wpisujemy to poniższe polecenie:

# wvdial modem-start set-new red_bull_mobile-auto

W logu powinniśmy zaobserwować szereg poleceń AT, które definiowaliśmy w wyżej użytych sekcjach:

--> WvDial: Internet dialer version 1.61
--> Initializing modem.
--> Sending: AT+CFUN=1
OK
--> Sending: ATQ0 V1 E0 H0 S0=0
OK
--> Sending: AT^SYSCFGEX="030201",3FFFFFFF,1,2,800C5,,
OK
--> Sending: AT+CGDCONT=1,"IP","internet"
OK
--> Modem initialized.

Następnie modem zadzwoni pod określony numer i spróbuje nawiązać połączenie:

--> Sending: ATDT*99#
--> Waiting for carrier.
CONNECT

Połączenie zostało nawiązane, zatem wvdial startuje demona PPP.

--> Carrier detected.  Starting PPP immediately.
--> Starting pppd at Thu Apr 14 17:09:22 2016
--> Pid of pppd: 80844
--> Using interface ppp0

Teraz następuje uwierzytelnianie danymi podanymi w sekcji operatorów GSM:

--> Authentication (CHAP) started
--> Authentication (CHAP) successful

I po chwili jest uzyskiwana adresacja za pomocą protokołu DHCP:

--> local  IP address 10.129.85.156
--> remote IP address 10.64.64.64
--> Script /etc/ppp/ip-up run successful

Sprawdzane są też DNS oraz trasa domyślna:

--> Default route Ok.
--> Nameserver (DNS) Ok.
--> Connected... Press Ctrl-C to disconnect

I w taki oto sposób połączenie z siecią zostało nawiązane i możemy przeglądać sobie net. By zakończyć połączenie, wciskamy Ctrl-C . I to w zasadzie cała sztuka operowania wvidal i demonem PPP. Aktualna konfiguracja zawarta w pliku /etc/wvdial.conf znajduje się zawsze na github’ie.


Komentarze

Zawartość wpisu