Może i obecne smartfony dają nam w standardzie sporo wolnego miejsca na swoim flash'u ale dla niektórych to ciągle za mało. Nie ważne ile tej pamięci będziemy mieć dostępnej, to i tak zawsze będzie nam jej brakować. Mój Neffos C5 ma na pokładzie 16 GiB flash, z czego około 10 GiB jest udostępnione użytkownikowi. Mi by się przydał flash 64 GiB. Jako, że ten telefon obsługuje karty SDHC, max 32 GiB, to postanowiłem dokupić tego typu kartę i zamontować ją w smartfonie. Problem pojawił się w momencie próby przeniesienia danych aplikacji z pamięci wewnętrznej na pamięć zewnętrzną jaką jest karta SD. Chodzi na przykład o zapisywanie zdjęć czy filmów z kamery bezpośrednio na karcie SD. Okazuje się jednak, że Android począwszy od wersji 4.4 zablokował możliwość umieszczania danych aplikacji na karatach SD. Czy słusznie i czy istnieje jakiś sposób by wybrnąć z tej sytuacji?

Jedną z rzeczy, która wychodzi przy użytkowaniu smartfona Neffos C5 od TP-LINK jest ździebko problematyczny interfejs. Chodzi o launcher aplikacji, do których odnośniki mamy na pulpicie. Standardowo jest tutaj podziałka 4x4, czyli na jednym pulpicie możemy mieć maksymalnie tylko 16 ikonek. Gdy do tego jeszcze dojdą nam widżety, to korzystanie z pewnych aplikacji może być dość uciążliwe. Ja korzystam z bardzo wielu programów i standardowo w Neffos'ie C5 muszę mieć co najmniej 5 pulpitów, a jeszcze nie skończyłem się bawić aplikacjami. Nie byłoby pewnie żadnego problemu, gdyby nie fakt, że nie można zmienić ilości wyświetlanych ikonek, przynajmniej ja nie znalazłem takiej opcji. Dlatego też byłem zmuszony rozejrzeć się za innym launcher'em i znalazłem Nova Launcher.

Przeszukując sklep Google Play za nowymi aplikacjami, które mógłbym wgrać na swojego Neffos'a C5, zawsze staram się zwracać uwagę co tak naprawdę zamierzam zainstalować. Nie chodzi tutaj tylko o poleconą mi przez kogoś aplikację, a konkretnie jej nazwę, bo te mogą być przecież bardzo podobne i łatwo zainstalować nie tego app'ka, którego powinniśmy. Android jest prawie jak windows, no może z tą różnicą, że jest udostępniany na wolnych licencjach. Z racji swojej popularności musi być bardzo prosty w obsłudze, by nie generować żadnych błędów i problemów wśród korzystających z niego użytkowników. Z doświadczenia wiem, że prostota obsługi nie zawsze idzie w parze z bezpieczeństwem, a gdy mamy przed sobą tak popularny system operacyjny jak Android, to już tylko krok dzieli nas od kompromitacji systemu przez wgranie jakiejś trefnej aplikacji ze sklepu Google. Nie znam tych wszystkich programików, które są w nim dostępne ale można zrobić lekki przesiew instalując jedynie aplikacje OpenSource. Przeszukiwanie Google Play pod tym kątem nie jest zbyt wygodne, dlatego też ktoś postanowił uruchomić projekt F-Droid zrzeszający wolne aplikacje, które możemy wgrać na swój telefon bez większego problemu. Ten wpis będzie poświęcony właśnie aplikacji F-Droid.

Smartfony mają to do siebie, że ogromna większość z nich pracuje pod kontrolą systemu linux, a konkretnie jest to jakiś Android. Tak też jest w przypadku Neffos'a C5 od TP-LINK, gdzie mamy zainstalowaną wersję 5.1 (Lollipop). My linux'iarze chcemy mieć pełny dostęp do systemu operacyjnego, by bez większych przeszkód móc zarządzać urządzeniem, które pod jego kontrolą pracuje. Problem w tym, że ten Neffos C5 nie ma w standardzie root'a i nie mamy administracyjnego dostępu do całego systemu plików telefonu. Jest kilka metod root'owania smartfona, np. za pomocą Kingoroot/Kingroot ale nie działają one w przypadku tego telefonu (i całe szczęście). W tym artykule zostanie pokazany sposób na root systemu Neffos'a C5 przy zachowaniu wszelkich norm bezpieczeństwa, które w sytuacjach podbramkowych pomogą nam odzyskać kontrolę nad telefonem.

Bawiąc się smartfonem Neffos C5 od TP-LINK chciałem sprawdzić czy da radę zainstalowanemu na nim Androidowi 5.1 (Lollipop) zrobić root'a. Chodzi o uzyskanie dostępu administracyjnego do systemu plików na flash'u telefonu. Proces się powiódł, z tym, że by do niego przystąpić, potrzebne są narzędzia takie jak adb i fastboot , bo przy ich pomocy możemy sterować telefonem, np. z poziomu jakiegoś linux'a. Niemniej jednak, system komputera jak i smartfona trzeba pierw przygotować odpowiednio, by taka komunikacja była możliwa i ten proces zostanie właśnie opisany poniżej.

Większość z nas zawierała już jakaś umowę abonamentową na telefon z operatorami GSM. Ja jestem chyba jednym z nielicznych wyjątków, które tego jeszcze nie uczyniły. Mam prepaid'a od lat i w sumie nie uśmiecha mi się wiązanie na dłuższy okres czasu umową z operatorem, którego stosunek do użytkownika zwykle się drastycznie obniża tuż po podpisaniu papierowego świstka. Niemniej jednak, prepaid'y mają tę wadę (dla niektórych zaletę), że sami musimy zadbać o odpowiednie urządzenie, za pomocą którego będą realizowane usługi telefoniczne. Problem w tym, że te bardziej zaawansowane technicznie smartfony są w stanie kosztować niemałe pieniądze, przez co niewielu z nas jest w stanie pokusić się o ich zakup i z reguły pozostaje nam tylko opcja pakietowa przy zawieraniu umowy z operatorem GSM. Jeśli już się jednak zdecydujemy na zakup takiego sprzętu, to ciężko jest też znaleźć takie urządzenie, które będzie w miarę tanie i jednocześnie dostosowane do realiów otaczającej nas rzeczywistości. TP-LINK był chyba tego samego zdania i od jakiegoś już czasu wypuszcza na rynek smartfony. Czym ten producent może się pochwalić jeśli chodzi o te urządzenia? Na pewno niewygórowaną ceną. A jak sprawa wygląda w przypadku parametrów technicznych oferowanych nam telefonów? To trzeba by sprawdzić i tak się składa, że mam właśnie na wyposażeniu taki smartfon, a konkretnie jest to model Neffos C5 (TP701A).

Android zadomowił się w większości smartfonów. Jest to mniej więcej taki sam system operacyjny, co w przypadku stacjonarnych komputerów czy laptopów. W obu przypadkach instalujemy i konfigurujemy różne rzeczy, tak by ten system oraz jego aplikacje były dostosowane do naszych potrzeb w sposób optymalny. Niemniej jednak, każdy system wymaga odpowiedniego traktowania i mam na myśli tutaj regularne czyszczenie go ze zbędnych aplikacji czy plików, które nie są nam już do niczego potrzebne. W przypadku desktopowych systemów zwykliśmy wgrywać je na nowo za pomocą płytki CD/DVD czy też pendrive live. Ten proces z reguły jest szybki i w miarę bezproblemowy. Później trzeba tylko trochę czasu poświęcić, by ten świeży system skonfigurować. A jak sprawa wygląda w przypadku smartfona z Androidem? Nie mamy jak za bardzo wgrać świeżego systemu, no i na dobrą sprawę nie musimy. Zamiast tego, możemy przywrócić ustawienia do fabrycznych (factory reset). W tym artykule postaramy się obadać proces resetu ustawień telefonu na przykładzie smartfona Neffos C5 od TP-LINK z Androidem 5.1 (Lollipop).

Przeglądając ofertę na stronie TP-LINK, zaciekawiło mnie pewne urządzenie. Chodzi o serwer druku MFP i pamięci masowej TL-PS310U. Niby słyszałem kiedyś w przeszłości frazę "Print Server" ale nigdy zbytnio się nie zastanawiałem nad tym do czego takie coś ma w istocie służyć. Po nazwie można jedynie przypuszczać, że chodzi o coś związanego z sieciowymi urządzeniami drukującymi. Niemniej jednak, ten serwer wydruku, który dotarł do mnie nie przypomina zbytnio drukarki sieciowej. To co to w takim razie jest?

Opisywane jakiś czas temu przeze mnie ekstendery powerline, tak bardzo mi przypadły do gustu, że korzystam z nich praktycznie bez przerwy. Po skonfigurowaniu roamingu sieci WiFi w linux'ie, mój laptop w nieodczuwalny dla mnie w sposób rekonfiguruje połączenie w obrębie sieci domowej. Sygnał jest na prawdę bardzo dobrej jakości w każdym zakątku domu, przez co w ogóle zapomniałem o istnieniu tych transmiterów sieciowych. Chciałem przenieść jeden z ekstenderów z kanału 1 (domyślny), na kanał 6, który jest najmniej zatłoczony. Problem w tym, że zapomniałem jakim adresem IP dysponuje AP tego urządzenia. Przestrzeń adresowa tej sieci to 192.168.1.0/24, czyli adresów jest 254 (192.168.1.0, 192.168.0.255 zarezerwowane dla broadcast). Nie uśmiechało mi się wpisywanie każdego z tych adresów w przeglądarce, by ten panel admina odszukać metodą na chybił trafił. Na szczęście są o wiele szybsze metody szukania maszyn w sieci, np. zapytania o adres IP w protokole ARP. A przy pomocy skanera nmap możemy w parę sekund ustalić adres IP wszystkich aktualnie podłączonych komputerów do sieci.

Wielu zaawansowanych użytkowników komputera, zwłaszcza tych korzystających z linux'a, bardzo ceni sobie możliwość bezgranicznego zarządzania posiadanym sprzętem elektronicznym. Nie chodzi tylko o zwykłego desktopa czy laptopa ale też o urządzenia z systemami wbudowanymi jak, np. routery WiFi. Większość routerów nie obsługuje modemów LTE ale mogłaby, gdyby pozwalało im na to zainstalowane na nich oprogramowanie. Na moim blogu jest kilka artykułów dotyczących instalacji i konfiguracji modemów LTE właśnie na takich routerach, z tym, że w oparciu o firmware OpenWRT/LEDE. Niemniej jednak, w przypadku takiego alternatywnego firmware wymagana jest drobna znajomość obsługi komputera, a cała masa użytkowników nie chce poświęcać czasu na zgłębianie technik informatycznych. Te osoby chcą zwyczajnie podłączyć dane urządzenie do prądu i móc z niego korzystać tuż po wyjęciu go z pudełka. Mam właśnie jedno takie urządzenie, które byłoby w stanie zaspokoić większość osób z tego grona. Nie jest to co prawda pełnowymiarowy router WiFi z modemem LTE na pokładzie ale w przeciwieństwie do swoich kolegów jest o wiele bardziej mobilny. Mowa o przenośnym hotspocie LTE M7310 od TP-LINK.