MTU (Maximum Transmission Unit) to maksymalna długość pakietu jaki może zostać przesłany przez sieć. Może ona wynosić do 64KiB ale większość punktów sieciowych, takich jak routery, wymusza o wiele mniejsze rozmiary pakietów. Domyślna wartość MTU dla protokołu Ethernet to 1500 bajtów, oczywiście bez nagłówka warstwy fizycznej, który ma dodatkowe 14 bajtów. Czasami te standardowe ustawienia mogą powodować problemy w przypadku pewnych konfiguracji sieci i gdy ich doświadczamy, przydałoby się zmienić rozmiar MTU przesyłanych pakietów.

O znacznikach czasu (timestamp) wspominałem już raz w ramach omawiania mechanizmu jakim jest bufor połączenia, a konkretnie rozchodziło się o skalowanie okien TCP. Generalnie rzecz biorąc, przy wyższych prędkościach, rzędu 1 gbit/s, nie ma innej opcji jak skorzystanie z opcji znaczników czasu, które są niejako rozszerzeniem czegoś co widnieje pod nazwą numery sekwencyjne . Z jednej strony może i mamy możliwość implementacji łącz o większej przepustowości ale z drugiej te znaczniki czasu w pakietach TCP mogą zagrozić bezpieczeństwu stacji roboczej.

Jeśli zastanawialiście się czym są numery sekwencyjne i potwierdzeń w strumieniach protokołu TCP, to nie jesteście jedyni, którym to zagadnienie spędza sen z powiek. Dlatego też poniżej postanowiłem opisać najdokładniej jak umiem proces jaki zachodzi przy przesyłaniu danych z jednego punktu sieciowego na drugi. Bez zaprzęgnięcia sniffera sieciowego raczej nie da się zrozumieć tego tematu i poniższy przykład zawiera szereg odwołań do programu wireshark.

Czasem niektórzy ISP z jakiegoś bliżej nieokreślonego powodu blokują dostęp do internetu hostom zlokalizowanym za routerem czy innym komputerem udostępniającym połączenie sieciowe. ISP zwykle stara się blokować konkretną wartość pola TTL, która jest ustawiana w każdym przesyłanym przez nasze maszyny pakiecie. Innym sposobem zablokowania możliwości udostępniania internetu jest ograniczenie wartości pola TTL do jednego hopa wszystkim pakietom dochodzącym do routera od strony ISP. Jeśli mamy nieszczęście trafić na takiego providera, to warto wiedzieć, że przy pomocy iptables możemy ustawić/podbić/zmniejszyć czas życia pakietów, które docierają do routera zarówno od strony LAN jak i WAN i tym samym bez większego trudu możemy sobie poradzić z tą blokadą.

Każdy z nas ma router w domu, który potrafi rozdzielić sygnał na szereg komputerów w naszej sieci lokalnej. Jeśli z jakichś powodów nie chcemy posiadać w domu tego cuda techniki i chcielibyśmy mieć możliwość udostępniania połączenia internetowego za pośrednictwem innego komputera, to nic nie stoi nam na przeszkodzie by to zrobić. Taki komputer stacjonarny niczym się nie różni od routera, no może za wyjątkiem poboru prądu.

Wiele czasu zajęło mi opanowanie w końcu tych bestii zwanych dirty pages, które to są trzymane w cache pamięci RAM i potrafią dać się nieźle we znaki, zwłaszcza gdy ma się mało pamięci operacyjnej i maszynę 64 bitową. Chodzi o to, że podczas kopiowania plików z/na pendrive, system zaczyna się strasznie przycinać, bo następuje zrzucanie danych innych procesów z RAM do SWAP by zrobić miejsce pod te dane, które są aktualnie kopiowane.

Prawdopodobnie każdy z nas korzysta, lub też i korzystał, ze skrótu klawiszy Ctrl-Alt-Backspace do resetowania środowiska graficznego na linux'ie. Może i to jest wygodny sposób na szybki restart sesji graficznej Xserver'a ale nie do końca jest on bezpieczny. Nie mówię tutaj o samej utracie danych towarzyszącej takiej akcji ale o możliwości obejścia ekranu logowania o ile ta kombinacja klawiszy nie jest wyłączona. Jest też kilka innych rzeczy, które mogą skompromitować źle zabezpieczony Xserver i tej kwestii będzie poświęcony niniejszy wpis.