Sieć on Morfitronik

Jak zmusić jeden proces do korzystania z VPN na linux (Wireguard)

Mikhail Morfikov — Fri, 07 Aug 2026 02:42:00 +0200

Jakiś już dłuższy czas temu opisywałem mechanizm przekierowania ruchu sieciowego jednego lub wybranych procesów do VPN na przykładzie OpenVPN pod moim Debianem. Zawarta w tamtym artykule konfiguracja jak najbardziej działa do tej pory, choć minęło już prawie 6 lat od jej wdrożenia w życie. Od tamtego momentu jednak, sporo się zmieniło w świecie linux'a, a konkretnie pojawił się wireguard, który jest nieco bardziej dostosowany do otaczającej nas rzeczywistości i kładzie na łopatki wysłużonego już OpenVPN. Nie mam nic do OpenVPN ale przydałoby się zrobić podobne rozwiązanie opisane w powyżej podlinkowanym artykule ale na przykładzie właśnie wireguard. Samo skonfigurowanie do pracy VPN na bazie wireguard jest w zasadzie dość proste i nie trzeba pisać kolejnego artykułu na ten temat. Niemniej jednak, stawiając VPN w opisany na stronie wireguard sposób będziemy przesyłać przez to połączenie cały ruch sieciowy, czego raczej nie chcemy. To tutaj właśnie zaczynają się problemy z wireguard, których w OpenVPN nie szło zaobserwować, a które uniemożliwiają poprawne działanie (zapętlanie się) połączenia VPN. Postaramy się zatem przyjrzeć nieco bliżej samej konfiguracji wireguard i spróbować sprawić, by ruch sieciowy tylko wybranych przez nas procesów był kierowany w tunel VPN.

Jak wyłączyć mapowanie adresów IPv4 na IPv6 w Debian linux

Mikhail Morfikov — Thu, 14 Oct 2021 23:52:00 +0200

Przeglądając ostatnio połączenia w swoim telefonie z Androidem, natknąłem się na wpisy mające w swoich adresach źródłowych ustawione IP takie, jak ::ffff:192.168.1.188 . Podobnie sprawa wygląda w przypadku adresów docelowych tego samego połączenia, tj. widnieje tam np. ::ffff:216.58.215.1 . Na pierwszy rzut oka taka konstrukcja adresu IP przypomina IPv6, przynajmniej jej pierwsza część, tj. ::ffff: , natomiast drugi kawałek już bardzo przypomina adres IPv4. Okazuje się, że za taki format adresów IP odpowiada mechanizm mapowania adresów IPv4 na adresy IPv6. Nie jest to jednak tożsame z 6to4 czy 6in4, gdzie host ze stałym publicznym adresem IPv4 jest w stanie komunikować się z hostami nadającymi po IPv6. W przypadku mapowania adresów IPv4 na IPv6, połączenia ze zdalnymi hostami mogą odbywać się zarówno po IPv4 jak i IPv6, a to z którego z tych protokołów nasz linux skorzysta zależy od tego czy taka maszyna dysponuje przydzielonym adresem IPv6. Jeśli ISP nie zapewnia nam adresu IPv6, to wtedy pakiety sieciowe będą przesyłane z wykorzystaniem protokołu IPv4. Wciąż jednak te mieszane konstrukcje adresów IP będą widoczne na wykazie połączeń w netstat/ss . Okazuje się jednak, że ten mechanizm mapowania adresów może powodować szereg problemów związanych z bezpieczeństwem systemu. Dlatego też tam gdzie to możliwe przydałoby się go wyłączyć.

Drukarka laserowa pod linux (HP LaserJet P2055dn)

Mikhail Morfikov — Wed, 27 Jan 2021 18:03:00 +0100

Parę tygodni temu moja leciwa już (20 letnia) drukarka atramentowa Epson Stylus Color 760 postanowiła odmówić współpracy i zaprzestała dalszego drukowania stron. Po rozkręceniu jej, okazało się, że ma ona w sobie tyle syfu (m.in. w okolicach dysz), że mechanizmy tej drukarki nie były już w stanie najwyraźniej tego doczyścić. Pomyślałem, że najwyższy już czas pozbyć się tej drukarki i poszukać jej następcy. W wytycznych kupna nowej drukarki były przede wszystkim cena (do 500 zł), bezproblemowa praca pod linux (Debian/Ubuntu) oraz możliwość pracy w sieci (preferowane WiFi) bez zaprzęgania do tego celu innych sprzętów, np. routera czy komputera stacjonarnego/laptopa. Wybór padł na poleasingową drukarkę laserową Hewlett Packard (HP) LaserJet P2055dn, ze względu na fakt, że posiada ona wszystkie te wyżej wymienione właściwości (no może poza WiFi) i można nią zarządzać bez większego problemu czy to przy pomocy dedykowanych narzędzi z pakietu hplip / hplip-gui , czy też bezpośrednio za sprawą CUPS.

Jak zmusić jeden proces do korzystania z VPN na linux (OpenVPN)

Mikhail Morfikov — Wed, 02 Sep 2020 18:36:00 +0200

Parę dni temu na forum dug.net.pl pojawiło się zapytanie dotyczące skonfigurowania linux'a w taki sposób, by ten umożliwił pojedynczemu procesowi w systemie (i tylko jemu) korzystanie z VPN, podczas gdy wszystkie pozostałe aplikacje korzystają ze standardowego łącza internetowego naszego ISP. Oczywiście to niekoniecznie musi być tylko jeden proces, bo to zagadnienie można rozciągnąć też na większą grupę procesów jednego lub więcej użytkowników. By to zadanie zrealizować, trzeba zdać sobie sprawę z faktu, że każdy proces w linux ma swojego właściciela, a ten właściciel przynależy do co najmniej jednej grupy. Dzięki takiemu rozwiązaniu, każdy proces w systemie ma przypisany m.in. identyfikator użytkownika (UID) oraz identyfikatory grup (GID), z którymi działa i na podstawie których to linux przyznaje uprawienia dostępu do różnych części systemu, np. urządzeń czy plików na dysku. W ten sposób możemy bardzo prosto ograniczyć dostęp do określonych zasobów konkretnym użytkownikom (bardziej ich procesom). Problem się zaczyna w przypadku sieci, gdzie w zasadzie dostęp do internetu ma domyślnie przyznany każdy proces. Naturalnie możemy skonfigurować filtr pakietów i zezwolić tylko części aplikacji na dostęp do sieci ale w dalszym ciągu, gdy tylko odpalimy VPN (w tym przypadku OpenVPN), to każdy proces mający prawo wysyłać pakiety sieciowe będzie je przesyłał z automatu przez VPN, jak tylko to połączenie zostanie zestawione. Istnieje jednak sposób, by nauczyć linux'a aby tylko procesy określonych użytkowników czy grup miały dostęp do VPN i gdy to połączenie zostanie zerwane, to te procesy nie będą mogły korzystać ze standardowego łącza internetowego. Trzeba jednak zaprzęgnąć do pracy iptables / nftables , tablice routingu oraz nieco inaczej skonfigurować klienta OpenVPN.

Zarządzanie Raspberry Pi 4B z LibreELEC przez VNC/SPICE

Mikhail Morfikov — Tue, 25 Aug 2020 20:08:00 +0200

Do konfiguracji systemu LibreELEC, który jest zainstalowany na moim Raspberry Pi 4B nie potrzebuję żadnego monitora czy wyświetlacza, a wszystkie prace administracyjne związane z tym małym komputerem ogarniam po SSH. Niemniej jednak, są pewne rzeczy, których się po SSH nie da skonfigurować. Chodzi generalnie o konfigurację Kodi i sprawy związane z domowa wideoteką. Ten Raspberry Pi 4B jest podłączony do TV, zatem bez problemu można przez graficzny interfejs Kodi skonfigurować to, co potrzeba. Niemniej jednak konfigurowanie Kodi przez aplikację na Androida (Kore) nie należy do najłatwiejszych zadań. Nie uśmiecha mi się też ciągle latać z myszą i klawiaturą w celu podłączania ich do portów USB maliny. Nie mam też w zasadzie zewnętrznego monitora HDMI, bo od lat używam jedynie laptopów. Pomyślałem zatem, by zrobić użytek z protokołu VNC/SPICE i przesłać obraz z Raspberry Pi 4B przez sieć do mojego laptopa. W ten sposób odpadłoby mi ciągłe przemieszczanie się między pokojami i byłbym w stanie podejrzeć obraz TV na ekranie monitora w moim laptopie przy jednoczesnym zachowaniu możliwości używania myszy i klawiatury, co by mi bardzo zaoszczędziło czas przy konfiguracji Kodi.

Raspberry Pi, LibreELEC, Kodi i zdalne logi via rsyslog

Mikhail Morfikov — Tue, 25 Aug 2020 19:21:00 +0200

Parę lat temu, gdy pojawił się u mnie w domu bezprzewodowy router WiFi, postanowiłem wgrać na niego linux'a w postaci OpenWRT. Pierwszym kluczowym elementem konfiguracyjnym tego urządzenia było przesłanie jego logów systemowych przez sieć do mojego laptopa, tak by wszystkie zarejestrowane komunikaty zostały wyświetlone na konsoli mojego komputera z zainstalowanym Debianem. W ten sposób nie musiałem się co chwila logować na router po SSH (czy też przez panel webowy), by sprawdzić czy aby na pewno z tym urządzeniem jest wszystko w porządku. Teraz, po nabyciu Raspberry Pi 4B i wgraniu na niego LibreELEC z preinstalowanym Kodi, mam dokładnie to samo zadanie do zrealizowania. Trzeba zatem znaleźć sposób na przesłanie wszystkich logów generowanych przez system LibreELEC do demona rsyslogd , który jest uruchomiony na zdalnej maszynie.

Jak włączyć stabilne adresy prywatne w IPv6 na linux

Mikhail Morfikov — Wed, 19 Aug 2020 19:31:00 +0200

Jakiś już czas temu opisywałem jak włączyć rozszerzenia prywatności IPv6 na Debianie (IPv6 Privacy Extensions) w przypadku korzystania z mechanizmu automatycznej konfiguracji adresacji hostów SLAAC (StateLess Address AutoConfiguration). Miało to za zadanie poprawić nieco prywatność osób podłączonych do internetu za sprawą protokołu IPv6, bo generowane adresy IP standardowo zawierają adresy MAC kart sieciowych (identyfikator EUI64). Parę dni temu dowiedziałem się, że w linux można również aktywować inny mechanizm zwany stabilnymi adresami prywatnymi (stable-privacy addresses), które to wykorzystują inny system przy generowaniu identyfikatorów interfejsów sieciowych. Ten mechanizm sprawia, że część adresu IPv6 odpowiedzialna za identyfikację hosta ma losowe, choć stabilne wartości, które nie mają nic wspólnego z adresem MAC karty sieciowej naszego komputera. W ten sposób możemy ukrócić śledzenie nas w sieci na podstawie adresu IPv6. Poniższy artykuł ma za zadanie pomóc skonfigurować nam te stabilne adresy prywatne na linux oraz pokazać w jaki sposób są one w stanie pomóc naszej prywatności.

Jak zmienić hostname w telefonie z Androidem

Mikhail Morfikov — Wed, 29 Jan 2020 19:00:00 +0100

Przeglądając ostatnio listę sprzętów podłączonych do mojego routera WiFi, zauważyłem, że niektóre pozycje na niej w polu z hostname mają coś na wzór android-4c52c33baae0b4fa . Pierwsza część nazwy tego hosta wskazuje na system operacyjny, a drugi kawałek to unikalny numerek ID. Nie jestem zbytnio fanem rozgłaszania takich informacji publicznie, bo mogą one ułatwić ewentualne ataki, oraz też identyfikują jednoznacznie dane urządzenie (osobną kwestią jest adres MAC karty sieciowej). Ponadto, mając w sieci wiele mobilnych urządzeń, ciężko jest czasem połapać się który telefon ma przypisany konkretny adres IP (bez patrzenia w ustawienia telefonu). Z reguły na linux'owym desktopie czy laptopie zmiana hostname jest stosunkowo łatwym zadaniem ale w przypadku smartfona z Androidem ten zabieg okazał się niezmiernie trudnym procesem. Jak zatem zmienić hostname telefonu, by można było mu przypisać jakaś w miarę ludzką nazwę?

Jak włączyć IPv6 Privacy Extensions w Debianie (SLAAC)

Mikhail Morfikov — Sun, 10 Feb 2019 08:22:55 +0000

Protokół IPv6 został opracowany już dość dawno temu, a jednak ilość hostów w internecie komunikujących się za jego pomocą wciąż nie jest zbyt wysoka i oscyluje w granicach 25%. Faktem jest, że migracja z IPv4 na IPv6 może być sporym kosztem dla niektórych podmiotów jeśli chodzi o kwestię związaną z wymianą sprzętu i ze zmianą konfiguracji sieci, co pewnie zniechęca część ISP do wdrożenia tego protokołu. Użytkownicy korzystający z sieci z kolei nie wiedzieć czemu też preferują IPv4 nad IPv6. Jakiś czas temu czytałem nawet artykuł na temat zagrożenia prywatności jakie może nieść ze sobą protokół IPv6. Chodzi generalnie o to, że obecnie wszyscy przywykliśmy do rozwiązania jakie oferuje nam NAT, które jest w stanie utrudnić nieco naszą identyfikację i analizę naszej aktywności w internecie. W przypadku IPv6 adresy IP są dość unikatowe w skali globalnej, a część odpowiedzialna za identyfikację hosta (ostatnie 64 bity) stanowi identyfikator EUI64, który z kolei jest generowany na podstawie adresu MAC karty sieciowej. W taki oto sposób interfejs tej karty będzie miał stały identyfikator EUI64, a hosta będzie można zidentyfikować bez problemu i bez względu na to u którego ISP podłączymy nasz komputer. Rozwiązaniem tego problemu jest mechanizm zwany IPv6 Privacy Extensions. Przydałoby się zatem rzucić na niego okiem i jeśli okaże się użyteczny, to wypadałoby go włączyć w naszym Debian Linux.

Jak ukryć ruch OpenVPN przy pomocy stunnel

Mikhail Morfikov — Sat, 10 Dec 2016 15:18:18 +0000

Ci z nas, którzy korzystają codziennie z internetu, wiedzą, że większość nawiązywanych połączeń między dwoma punktami w tej sieci globalnej przechodzi przez szereg węzłów i jest podatnych na przechwycenie i podsłuchanie. Nawet jeśli ruch z określonymi serwisami jest szyfrowany, to w dalszym ciągu nie jesteśmy w stanie ukryć pewnych newralgicznych informacji, takich jak docelowy adres IP i port, na którym nasłuchuje zdalna usługa. Wszystkie połączenia sieciowe zestawiane z naszego komputera czy routera domowego przechodzą przez infrastrukturę ISP, u którego mamy wykupiony internet. Tacy ISP są nam w stanie pod naciskiem rządu zablokować połączenia z konkretnymi adresami wprowadzając na terenie danego kraju cenzurę treści dostępnej w internecie, czego obecnie jesteśmy świadkami w Europie, no i w Polsce. Można oczywiście posiłkować się rozwiązaniami opartymi o VPN, np. stawiając serwer OpenVPN w innym kraju. Problem jednak w tym, że ruch OpenVPN różni się od tego, z którym mamy do czynienia w przypadku choćby HTTPS. Jest zatem możliwość rozpoznania ruchu VPN i zablokowania go stosując głęboką analizę pakietów (Deep Packet Inspection, DPI). By się przed tego typu sytuacją ochronić, trzeba upodobnić ruch generowany przez OpenVPN do zwykłego ruchu SSL/TLS. Do tego celu służy narzędzie stunnel.

Jak skonfigurować serwer VPN na Debianie (OpenVPN)

Mikhail Morfikov — Tue, 06 Dec 2016 19:22:49 +0000

Co raz częściej słychać w mediach o próbie cenzurowania internetu i blokowaniu dostępu do kolejnych serwisów i stron www. Ostatnio znowu podnieśli kwestię blokowania pokemonów bezpośrednio u ISP tak, by za zgodą ISP (władzy) można przeglądać tego typu serwisy. W sumie mam już tego dość i korzystając z okazji, że posiadam za granicą niewielkich rozmiarów VPS, który i tak nie jest zbytnio obciążony, to postanowiłem sobie skonfigurować na nim serwer VPN w oparciu o oprogramowanie OpenVPN, które jest standardowo dostępne w każdej dystrybucji linux'a. Proces konfiguracji serwera jak i klienta z zainstalowanym Debianem zostanie opisany poniżej. Niemniej jednak, inne urządzenia takie jak routery WiFi i smartfony również wymagają zaimplementowania w nich mechanizmu szyfrującego ruch ale te rozwiązania zostaną opisane w osobnych wątkach.

Recenzja: Serwer druku MFP TL-PS310U od TP-LINK

Mikhail Morfikov — Sat, 01 Oct 2016 18:09:35 +0000

Przeglądając ofertę na stronie TP-LINK, zaciekawiło mnie pewne urządzenie. Chodzi o serwer druku MFP i pamięci masowej TL-PS310U. Niby słyszałem kiedyś w przeszłości frazę "Print Server" ale nigdy zbytnio się nie zastanawiałem nad tym do czego takie coś ma w istocie służyć. Po nazwie można jedynie przypuszczać, że chodzi o coś związanego z sieciowymi urządzeniami drukującymi. Niemniej jednak, ten serwer wydruku, który dotarł do mnie nie przypomina zbytnio drukarki sieciowej. To co to w takim razie jest?

Mostek eth0 + wlan0 z bridge-utils i wpa_supplicant

Mikhail Morfikov — Sun, 18 Sep 2016 13:01:58 +0000

Posiadając w komputerze kilka interfejsów sieciowych, prędzej czy później dostrzeżemy wady jakie niesie ze sobą konfiguracja wszystkich posiadanych kart sieciowych. Skonfigurowanie szeregu interfejsów przewodowych nie stanowi raczej większego wyzwania. Można je spiąć w jeden za pomocą bonding'u czy też konfigurując wirtualny interfejs mostka (bridge). A co w przypadku bezprzewodowych interfejsów? Tu również możemy skonfigurować interfejs bond0 lub też podpiąć interfejs wlan0 pod mostek. Jako, że bonding już opisywałem, to w tym artykule zajmiemy się mostkowaniem interfejsu przewodowego i bezprzewodowego, które zwykle dostępne są w naszych laptopach. Ten proces zostanie opisany w oparciu o dystrybucję linux'a Debian i skontrastujemy go sobie z w/w bonding'iem.

Jak skonfigurować roaming WiFi z wpa_supplicant w linux'ie

Mikhail Morfikov — Sat, 10 Sep 2016 12:13:09 +0000

Bezprzewodowe sieci WiFi są wszędzie. Wystarczy tylko przejść się kawałek po okolicy i przeskanować eter, a sami zobaczymy, że wynik takiego skanowania zidentyfikuje nam całą masę domowych nadajników. Oczywiście do większości z nich raczej nigdy nie będziemy mieć dostępu ale są wśród nich takie AP, do których zwykliśmy się logować. Niekoniecznie te AP muszą należeć do naszej własnej domowej sieci WiFi. Mogą to być, np. firmowe hotspoty. Nawet jeśli ograniczymy się tylko do naszego domu, to gdy ten jest nieco większy, to prawdopodobnie jeden bezprzewodowy router nie wystarczy, by pokryć zasięgiem całą dostępną przestrzeń użytkową. Będziemy musieli dokupić drugi router, czy jakiś wzmacniacz sygnału. Być może też zdecydujemy się na transmitery sieciowe (powerline). Jest cała masa urządzeń, które mogą nam pomóc rozwiązać problem słabego zasięgu. To co zwykle łączy te urządzenia, to fakt, że wszystkie z nich zawierają dodatkowy AP, który trzeba skonfigurować. Pojawia się zatem problem przełączania między tymi punktami dostępowymi. Można sobie z tym poradzić konfigurując roaming. W takiej sytuacji przełączanie między sieciami będzie następowało automatycznie, szybko i bez naszego udziału. W linux'ach roaming można włączyć przy pomocy narzędzia wpa_supplicant i w tym artykule zobaczymy jak tego dokonać.

Debian: Profilowanie sieci z guessnet, ifplugd i wpasupplicant

Mikhail Morfikov — Mon, 05 Sep 2016 13:01:08 +0000

Kilka dni temu na forum dug.net.pl pojawił się ciekawy wątek dotyczący problemu skonfigurowania profilowanych sieci. Chodzi o to, że praktycznie każdy z nas jest po części w jakiś sposób mobilny i zabiera laptopa ze sobą w dziwne miejsca. Sieci w tych lokalizacjach mogą cechować się różnym poziomem bezpieczeństwa. Dlatego też zamiast korzystać z jednej konfiguracji sieci na linux'ie, można stworzyć szereg profili i w oparciu o nie dostosować sobie połączenie sieciowe. W tym artykule spróbujemy zaimplementować takie rozwiązanie na Debianie wyposażonym w menadżer okien Openbox. W skrócie stworzymy automat, który będzie nam działał w oparciu o pakiety guessnet, ifplugd oraz wpasupplicant. Cała konfiguracja zaś sprowadzać się będzie jedynie do edycji plików /etc/network/interfaces oraz /etc/wpa_supplicant/wpa_supplicant.conf .

Niniejszy artykuł został nieco przerobiony po fazach eksperymentów. Przede wszystkim, zrezygnowałem z zaprzęgania guessnet do rozpoznawania sieci WiFi i aplikowania roamingu. Zamiast tego zostały wykorzystane natywne rozwiązania roamingowe oferowane przez wpa_supplicant . Zaowocowało to uproszczeniem całej konfiguracji, co przełożyło się na wyeliminowanie pewnych błędów.

Metryki tras interfejsów eth0 i wlan0 w laptopie (metric)

Mikhail Morfikov — Fri, 02 Sep 2016 17:50:11 +0000

W obecnych czasach posiadanie komputera, który dysponuje kilkoma interfejsami sieciowymi nie jest niczym niezwykłym. Praktycznie każdy laptop posiada już na pokładzie co najmniej jedną kartę WiFi i minimum jeden port ethernet. W efekcie czego jesteśmy w stanie podłączyć się do sieci zarówno przewodowo jak i bezprzewodowo. Problem jednak pojawia się w momencie, gdy chcemy wykorzystywać oba te interfejsy, z tym, że dysponujemy jedynie niezbyt zaawansowanym menadżerem okien Openbox. Takie środowiska zwykle nie mają na pokładzie automatów pokroju Network Manager, przez co bardziej zaawansowana konfiguracja sieci może być dość skomplikowana. Do tej pory wykorzystywałem interfejs bond0, by mieć możliwość łatwego przełączania się miedzy sieciami. Istnieje inny sposób konfiguracji interfejsów eth0 i wlan0 w pliku /etc/network/interfaces tak, by działały one nam równolegle i nie powodowały problemów z połączeniem, a wszystko za sprawą opcji metric .

Dynamiczna konfiguracja sieci w oparciu o ifplugd

Mikhail Morfikov — Thu, 01 Sep 2016 12:24:40 +0000

Sporo użytkowników różnego rodzaju linux'ów, zwłaszcza dystrybucji Debian, niezbyt chwali sobie automaty konfigurujące połączenie sieciowe typu Network Manager. W sumie nigdy się jemu bliżej nie przyglądałem ale na necie nie cieszy się on najlepszą opinią. Niemniej jednak, Network Manager potrafi automatyzować pewne aspekty pracy w sieci. Weźmy przykład korzystania z dwóch różnych pod względem parametrów sieci przewodowych. Jak się zachowa nasz OS w chwili przełączania się między tymi sieciami w przypadku, gdy nie będziemy mieli zainstalowanego jakiegoś automatu dynamicznie konfigurującego połączenie? W przypadku jednej sieci, połączenie będzie nam działać, w przypadku drugiej zaś napotkamy problemy. W lekkich środowiskach opartych o menadżery okien, np. Openbox, nie musimy instalować Network Manager'a, by ogarnąć tę kwestię konfiguracyjną. Możemy posiłkować się demonem ifplugd i to tym narzędziu będzie ten wpis.

Recenzja: Transmitery sieciowe TL-WPA4226T KIT od TP-LINK

Mikhail Morfikov — Mon, 29 Aug 2016 18:01:22 +0000

Wszystkim nam jest znany problem z niewielkim zasięgiem bezprzewodowych sieci WiFi. Nierzadko bywa też tak, że sygnał z routera nie może się przebić przez grube ściany naszego domu, czy też większego mieszkania. W takiej sytuacji szereg osób próbuje przestawiać router w bardziej dogodne miejsce, by pokryć zasięgiem całą przestrzeń użytkową. Nie zawsze tego typu rozwiązanie jest jednak możliwe. Ci bardziej majętni użytkownicy dokupują drugi router i spinają oba urządzenia mostem bezprzewodowym WDS. O ile takie rozwiązanie może nam pomóc, to trzeba wziąć pod uwagę fakt, że punkty dostępowe (AP) muszą być w swoim zasięgu oraz muszą wysyłać i odbierać dane, zatem użytkowa przepustowość sieci WiFi spadnie nam dwukrotnie. Gdy do tego w grę wejdą nam jeszcze zakłócenia generowane przez inne sieci w okolicy, to efekty mogą być niezbyt zadowalające. Poza tym, trzeba mieć również na uwadze kompatybilność protokołu WDS, bo różni producenci inaczej go implementują. By rozwiązać ten cały problem zasięgu w sieciach bezprzewodowych, możemy pokusić się o zakup czegoś, co nazywa się transmiter sieciowy (ekstender powerline). Te urządzenia są w stanie "przebić się przez każdą ścianę" i zapewnić nam połączenie z routerem WiFi na dystansie nawet do 300 metrów. Jak to możliwe? W tym artykule odpowiemy na to pytanie testując jeden z ekstenderów powerline TL-WPA4226T KIT (AV500) od TP-LINK'a.

Transmiter sieciowy i jego panel admina pod linux'em

Mikhail Morfikov — Sat, 20 Aug 2016 21:54:57 +0000

Bawię się ostatnio trochę transmiterem sieciowym (powerline ekstender). Konkretnie jest to zestaw TL-WPA4226T KIT (AV500) od TP-LINK. Same urządzenia działają przyzwoicie i realizują powierzane im funkcje w sposób bardzo zadowalający ale był jeden problem, który mi nie dawał spokoju. Do tych ekstenderów jest dołączona płytka. Na płytce są aplikacje, które umożliwiają konfigurację tych transmiterów sieciowych. Te programiki nie mają wersji dla linux'a. Nasunęło mi się zatem pytanie: to jak mam niby te transmitery skonfigurować pod tym systemem operacyjny? Niby one działają OOTB ale w przypadku bezprzewodowego routera WiFi z alternatywnym firmware OpenWRT/LEDE na pokładzie występuje kolizja adresów IP. Zarówno ekstendery jak i router roszczą sobie prawo do adresu 192.168.1.1 . Panel admina takich transmiterów umożliwia zmianę tego adresu, tylko nie mamy jak się do niego dobrać z poziomu linux'a. W tym artykule postaramy się rozwiązać problem kolizji adresów IP i skonfigurujemy nasz transmiter tak, by miał inny adres.

Różne adresy LAN i WLAN w OpenWRT (Routed AP)

Mikhail Morfikov — Thu, 07 Jul 2016 16:20:17 +0000

W standardowej konfiguracji OpenWRT, hosty łączące się za pomocą sieci bezprzewodowej jak i tej przewodowej są spięte razem za pomocą mostka (bridge) i tworzą jedną sieć lokalną. Nie ma w tym nic dziwnego, bo przecie chcemy, aby komunikacja między wszystkimi hostami w sieci LAN odbywała się bez większych przeszkód. Przynajmniej takie jest standardowe podejście przy konfiguracji sieci domowej. Niemniej jednak, w pewnych przypadkach istnieje potrzeba oddzielenia maszyn, które nawiązują połączenie za pomocą sieci WiFi od tych, które łączą się przewodowo. Generalnie chodzi o różne adresy, które zostaną przypisane sieciom LAN i WLAN. Rozwiązanie, które zostanie opisane w tym artykule jest podobne do tworzenia bezprzewodowej sieci gościnnej (guest WLAN), z tą różnicą, że w tym przypadku będziemy mieli do czynienia tylko z jedną siecią WiFi (tzw. Routed AP).