<?xml version="1.0" encoding="utf-8" standalone="yes"?>
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom">
  <channel>
    <title>Gtk3 on Morfitronik</title>
    <link>https://morfikov.github.io/tags/gtk3/</link>
    <description>Recent content in Gtk3 on Morfitronik</description>
    <generator>Hugo -- gohugo.io</generator>
    <language>pl-PL</language>
    <lastBuildDate>Sun, 08 Mar 2020 19:00:00 +0000</lastBuildDate><atom:link href="https://morfikov.github.io/tags/gtk3/feed.xml" rel="self" type="application/rss+xml" />
    <item>
	  <author>Mikhail Morfikov</author>
      <title>Zmiana DPI w Openbox/Xorg dla monitora HiDPI</title>
      <link>https://morfikov.github.io/post/zmiana-dpi-w-openbox-xorg-dla-monitora-hidpi/</link>
      <pubDate>Sun, 08 Mar 2020 19:00:00 +0000</pubDate>
      
      <guid>https://morfikov.github.io/post/zmiana-dpi-w-openbox-xorg-dla-monitora-hidpi/</guid>
      <description>&lt;p&gt;Jeśli mieliśmy do czynienia z monitorami wysokiej rozdzielczości, to za pewne natrafiliśmy na
problem zbyt małych czcionek, które czyniły interfejs aplikacji w naszym linux&#39;ie mało czytelnym. W
przypadku środowisk graficznych takich jak GNOME czy KDE5/Plasma5 skalowanie interfejsu i czcionek
powinno odbywać się automatycznie (&lt;a href=&#34;https://wiki.gnome.org/HowDoI/HiDpi&#34;&gt;jeśli nasz ekran ma 192+ DPI i rozdzielczość 1200+ pikseli&lt;/a&gt;)
lub też za sprawą drobnej zmiany w konfiguracji, tak by użytkownik mógł w miarę komfortowo
korzystać z systemu. O ile w przypadku tych pełnowymiarowych środowisk graficznych można w zasadzie
przełączyć tylko jedną opcję i wszystkie jego aplikacje powinny zostać z powodzeniem odpowiednio
zeskalowane, o tyle problem zaczyna się w momencie, gdy mamy mieszane aplikacje lub też zwyczajnie
używamy jedynie prostego menadżera okien dla Xserver&#39;a, np. Openbox i do tego jeszcze nasz
wyświetlacz ma mniejsze DPI niż 192. W takiej sytuacji konfiguracja interfejsu użytkownika i
czcionek dla ekranów wysokiej rozdzielczości może być nie lada wyzwaniem.&lt;/p&gt;</description>
    </item>
    
    <item>
	  <author>Mikhail Morfikov</author>
      <title>Ostatnio używane pliki (recently-used.xbel)</title>
      <link>https://morfikov.github.io/post/ostatnio-uzywane-pliki-recently-used-xbel/</link>
      <pubDate>Mon, 02 Nov 2015 23:54:42 +0000</pubDate>
      
      <guid>https://morfikov.github.io/post/ostatnio-uzywane-pliki-recently-used-xbel/</guid>
      <description>&lt;p&gt;Wielu ludzi nie lubi gdy maszyny monitorują każdy ich krok. W tym przypadku chodzi o pliki, które
otwieramy czy zmieniamy podczas codziennej pracy na komputerze. Nasz system domyślnie tworzy listę i
skrupulatnie dodaje do niej nowe pozycje. Ta lista jest przechowywana w pliku &lt;code&gt;recently-used.xbel&lt;/code&gt; ,
który znajduje się w katalogu &lt;code&gt;~/.local/share/&lt;/code&gt; . Gdy popatrzymy na tę funkcjonalność trochę pod
inny kątem, możemy zauważyć, że w pewnych sytuacjach zagraża ona naszej prywatności. Skasowanie tego
pliku nie rozwiązuje problemu, bo jest on tworzony na nowo, a nadawanie atrybutu odporności (
&lt;code&gt;chattr +i&lt;/code&gt; ) nie jest żadnym rozwiązaniem. Na szczęście jest sposób na to by ten mechanizm
dezaktywować i o tym będzie poniższy wpis.&lt;/p&gt;</description>
    </item>
    
  </channel>
</rss>
