W dobie NSA, podsłuchów rządowych i wszelkiego rodzaju pogwałcenia prawa do prywatności, ludzie wymyślili VPN. VPN to nic innego jak tunel łączący dwie odległe od siebie maszyny, które chcą wymieniać ze sobą dane w sposób uniemożliwiający osobom trzecim podejrzenie całej tej komunikacji. Zalety korzystania z takiego dobrodziejstwa natury są oczywiste. Można obejść cenzorów, gdyż cały ruch z naszej maszyny jest przesyłany do serwera w postaci szyfrowanej, a dopiero z tego serwera sygnał idzie dalej w świat. Jest wiele komercyjnych usług, które za drobną opłatą mogą zapewnić nam tego tupu usługi ale ja nie będę tutaj się o nich rozpisywał. Bez problemu można je znaleźć w góglu. My tutaj za to zajmiemy się VPN jaki zapewnia riseup. By móc korzystać z ich usług, trzeba założyć na ich stronie konto, a to z kolei jest przyznawane tym, którzy w jakiś sposób działają na rzecz szeroko pojętej wolności. Ja wysłałem zgłoszenie i konto zostało mi przyznane. Dlatego też opiszę jak wygląda konfiguracja VPN na ich przykładzie.

Szyfrowanie wiadomości email można uznać za paranoiczne podejście do kwestii wymiany informacji, bo zwykły człowiek mówi sobie: "ja przecie za pomocą poczty nie wysyłam nic ważnego, nawet swoich nagich fotek, a nawet jeśli już, to są one od pasa w dół. Poza tym, gmail jest szyfrowany, bo używa SSL/TLS". SSL/TLS, co prawda, jest ale ogranicza się do szyfrowania tego co robimy na gmailu. Same wiadomości natomiast są przesyłane między różnymi serwerami i niekoniecznie są szyfrowane. Poza tym google kiedyś wspominał, że w przypadku gdy policja będzie żądała dostępu do naszej skrzynki pocztowej, to nie dość, że on im to umożliwi, to jeszcze wyciągnie wszelkie maile jakie przez tę skrzynkę zostały przepuszczone -- zarówno te odebrane jak i wysłane.

GRUB to najpopularniejszy bootloader w systemach linuxowych. Dorobił się tego miejsca na podium głównie ze względu na swoją pełną automatyzację. Potrafi obsłużyć pokaźną ilości systemów plików, no i również nie zostaje w tyle w stosunku do aktualnych standardów partycjonowania dysków -- mowa oczywiście o tablicy partycji GPT. Przeglądając internet w poszukiwaniu odpowiedzi na temat jednego z błędów jaki GRUB/GRUB2 wyrzucił mi podczas startu systemu, znalazłem ten oto artykuł. Zawarte są tam dokładnie wszystkie możliwe błędy jakie GRUB potrafi zwrócić wraz z krótkim wyjaśnieniem ich przyczyny. Postanowiłem sobie je przejrzeć i dorobić do nich polskie tłumaczenie.

Przy umieszczaniu zdjęć czy też różnego rodzaju grafik na blogu, możemy zauważyć, że owe fotki nie są umieszczane w postach w oryginalnych rozmiarach. Zamiast nich są używane miniaturki, które mają konfigurowalny rozmiar. Naturalnie możemy nakazać WordPressowi by umieszczał obrazki w pełnym ich wymiarze, choć jednak ze względów estetycznych lepiej zachować określone ich rozmiary i jeśli jakaś grafika wychodzi po za nie, to powinna zostać przycięta. Taka miniaturka powinna linkować do obrazka pełnowymiarowego, gdzie można zobaczyć więcej szczegółów. Taki jest przynajmniej schemat tego działania w WordPressie. Problem jest jednak z jakością samych miniaturek.

Linux jest bezpiecznym środowiskiem operacyjnym ale to nie ze względu na to, że jego kod jest jakoś mniej podatny na błędy czy coś w tym stylu, tylko przez restrykcyjną politykę dostępu do szeregu miejsc w systemie. Jednym z nich są wszelkie urządzenia, w skład których wchodzą również i dyski twarde, pendrive czy napędy cd/dvd. Oczywiście tych urządzeń może być o wile więcej ale my w tym wpisie omówimy sobie dostęp tylko do tych trzech wymienionych wyżej. Standardowo zwykły użytkownik w systemie nie ma możliwości przeprowadzenia szeregu czynności pod kątem większości z tych urządzeń i wliczyć w to można, np. montowanie zasobów. Tego typu operacje może przeprowadzać jedynie administrator. Ma to na celu ochronę bezpieczeństwa systemu. Jeśli chodzi o nośniki wymienne takie jak płytki cd/dvd czy pendrive, to na nich może znajdować się podejrzane oprogramowanie i po zamontowaniu takiego nośnika w systemie, wirusy, trojany czy keyloggery mogą się wgrać do systemu zagrażając tym samym prywatności wszystkich użytkowników.

Menadżery plików potrafią automatycznie montować nośniki wymienne w oparciu o pakiet udisks2. Potrafią także uruchamiać odpowiednie aplikacje zlokalizowane na tych urządzeniach. Może to prowadzić do oczywistych zagrożeń i jeśli nasz system ma być bezpieczny, to musimy wyłączyć obie te opcje. W różnych menadżerach plików, ten proces przebiega inaczej. Ja korzystam ze spacefm i w jego przypadku mamy dość rozbudowany mechanizm polityki dotyczącej tych dwóch powyższych kwestii. Niemniej jednak, w przypadku każdego z menadżera plików, proces postępowania powinien przebiegać mniej więcej w ten sam sposób.

Obecnie technika podziału jednego pliku na szereg mniejszych nie jest już tak szeroko stosowana jak parę lat temu gdy internet dopiero zaczynał pojawiać się w naszych domach. Głównym powodem jest postęp technologii i dziś już mało kto posiada łącza 128Kbit/s, wobec czego przesłanie pliku, który waży nawet kilka GiB nie jest niczym niezwykłym i nie ma potrzeby go dzielić na części. Niemniej jednak, z jakichś powodów ludzie chcą mieć taką możliwość i zastanawiają się jak podzielić plik na kilka części na jednej maszynie i połączyć je na innym komputerze.

Każdy system operacyjny musi być przygotowany na ewentualność wyczerpania się pamięci operacyjnej RAM. W przypadku gdyby nie był, groziłoby mu powieszenie się. Są różne metody ochrony maszyn z linuxami na pokładzie przed tego typu sytuacją. Jedne z nich zakładają wykorzystanie wbudowanych w kernel mechanizmów takich jak choćby oom-killer, który ma za zadanie zabijać te najbardziej żarłoczne procesy. Są również bardziej łagodne sposoby na uchronienie komputera przed zbyt szybkim wyczerpaniem się pamięci i w tym wpisie omówimy sobie przestrzeń wymiany SWAP.

W poprzednim wpisie dostosowywaliśmy zarezerwowane miejsce na określonych partycjach dla systemowych procesów. Okazuje się także, że zmiana etykiety systemu plików może przysporzyć wiele problemów początkującym użytkownikom linuxa. Choć jeśli chodzi akurat o nadawanie czy zmianę etykiet, to tutaj już mamy możliwość przeprowadzenia tej operacji z poziomu narzędzi GUI, takich jak gparted , z tym, że niektóre jego komunikaty mogą nieco odstraszać.

Do protokołów SSL/TLS w serwisach www chyba wszyscy już przywykli. Obecnie praktycznie na każdej stronie, gdzie jest okienko logowania, mamy do czynienia z szyfrowaniem danych przesyłanych w różnego rodzaju formularzach. Co prawda, klucze nie są zbyt długie (512-2048 bitów) ale zawsze to lepsze niż nic. O ile dane służące do logowania czy też wszelkie operacje dokonywane w panelach administracyjnych da radę ukryć bez większego problemu, o tyle zapytania DNS są przesyłane otwartym tekstem i każdy może je sobie podejrzeć. Pytanie tylko, po co szyfrować ruch DNS? Czy są tam przesyłane jakieś ważne informacje? Jeśli przyjrzymy się jak działa system DNS, możemy dojść do wniosku, że szyfrowanie zapytań jest pozbawione sensu, bo z reguły nazwa domeny oznacza konkretny adres IP. Znając adres IP, możemy ustalić kto na jakie strony wchodzi. Nie do końca jest to prawdą, poza tym istnieją jeszcze inne czynniki, które sprawiają, że ukrycie zapytań DNS ma jak najbardziej sens. W tym wpisie zaimplementujemy sobie na naszych linux'ach szyfrowanie zapytań DNS przy wykorzystaniu narzędzia dnscrypt-proxy.